fbpx

De geboorte van een trailrunner…

Deel 1. Je kent dat wel, beetje scrollen op je Facebook en dan kom je van die “voorgestelde evenementen” tegen. De ene keer sla je het over en de andere keer kijk je ff. Deze keer stond er een foto bij van een hardloper met wandelstokken op een bergkam. Prachtig plaatje met knalblauwe lucht, donkere rotsen met hier en daar wat groen en een persoon met sportkleren aan. Het zag er fantastisch uit.

En er stond iets met de woorden “trail” en ik geloof iets van ultra. In ieder geval werd mijn interesse gewekt en klikte ik het aan. Een heel enthousiast verhaal over een race met hardlopen in het buitenland. Over lopers die soms uren van elkaar verwijderd waren. Over looppaden met rotsblokken en bergweggetjes. Over de top van bergen, kammen, donkere nachten en temperatuurverschillen. Verder heb ik er eigenlijk niet veel van begrepen want er stonden ook allerlei afkortingen en begrippen in waar ik geen flauw benul van had. Maar desondanks las het zo lekker weg en kreeg ik hele visioenen en dagdromen over hoe dat daar ging dat ik dacht : WOOH, dat wil ik ook !!

Deel 2. Met dat “WOOH” gevoel van dat wil ik ook dat trailrunnen, staat dan voordat je het weet de zomervakantie op de stoep. Nu hoorde ik van een vriendin dat zij op vakantie altijd even keek of er ergens een loopje in de buurt was. Dus….De loop was in de avond, 35 min rijden verderop. Een hoofdlamp was verplicht. Okee dacht ik nog…..totdat we daar aankwamen. Een pikkedonker bos en een man of 60. Ondanks het gebrekkige Engels begreep ik dat er lintjes hingen en die moest ik volgen en anders stonden er pijlen op de grond.

Voordat ik het wist werd er gestart en na de eerste bocht was ik al de helft van de groep kwijt. Dacht nog ik volg gewoon de kudde en dan zie ik wel. Maar niet dus, geheel alleen in het pikkedonker kon je ongeveer 5 meter vooruit kijken naar je lintje en dan onmiddellijk weer naar de bodem want dat ging van bospad over in een karrespoor, in een rotspad en dan weer in een kiezelpad of hobbelige hazenpaadje en ga zo maar door. Geen idee waar ik liep, zo vreselijk donker, af en toe hoorde ik in de verte gegiechel of geschreeuw maar dat was het. Om mijn zenuwen en ongetwijfeld mijn angsten in bedwang te houden bleef ik maar in gedachten herhalen: ze hebben gezegd ik kan niet verdwalen, ik kan niet verdwalen…..

Eenmaal in mijn ritme en doorhebbende hoe dat nou werkte met die koplamp kreeg ik de smaak te pakken. Het ging steeds harder en ik haalde zelfs lopers in. Soms bleef ik erachter hangen maar nadat een voorloper 3x verkeerd liep ging ik hem toch maar voorbij. Stapte uiteraard in een gat en brak zowat mijn enkel maar door alle adrenaline ging ik zo weer verder. Geen idee waar ik was, hoe ver ik nog moest, ging ik omhoog of naar beneden ? Enkel totale duisternis en stilte. Totdat ik na een poosje een auto hoorde rijden en in de verte een oranje straatverlichting zag. Een bocht later was ik terug bij het startpunt met een twintigtal juichende hoofdlampjes. Compleet euforisch, handentikkend en vol krassen, schrammen, bulten en blauwe plekken finishte ik.
Manlief blij, ik vol verhalen, adrenaline en een gekneusde enkel. Ik heb niks gezien alleen maar beleefd en gevoeld maar ik heb mijn eerste trail gelopen !

Deel 3. unnamed-1

Alweer weken thuis na mijn eerste trail in de vakantie smaakte het nog steeds naar meer. Niet alleen naar meer trails maar ook meer naar meer kilometers.
En zo beland ik dan op een trailloop van 15 km, de “Springendal” bij Ootmarsum. Wat bijzonder. Hoog ons kent ons gehalte, startend in groepjes, om de 5 min, relaxte sfeer, kleinschalig, compressiekousen, grote horloges, duur uitziende trailschoenen, lopers met rugzakjes om……..ehh. (Kom ik aan met alleen een banaan in de hand.) En niemand gehaast of afgezonderd en gefocust. Niet vooraan willen staan en dringend op zoek naar de beste startplek. Nee gewoon, gezellig, ontspannen, enthousiast en open als ik vraag hoe dat zit met dat rugzakje.

Eenmaal gestart heerlijk gelopen, genietend van het uitzicht van bos, hei, weiland en ga zo maar door. Maar ook oplettend, de volgbordjes waren klein en daarnaast is het technisch lopen. Waar zet ik mijn voet neer, welke route neem ik tussen die boomwortels door, hoe ga ik over dat hek en welke kant van het zandpad loopt het makkelijkst. Alom verbazing. Bij de drinkpost staat iedereen gezellig wat te keuvelen met ontbijtkoek en water of limonade drinkend. En gewoon alles netjes in de prullenbak. Niks snel dit en dat en weg.

Weer een surprise, bij de finish. Onbekenden vragen hoe het ging en voordat ik het weet sta ik met cola, stuk chocolade en een banaan enthousiast te vertellen over de route en hoe het ging. Niks wat is je tijd en hoe hard ging je. En dat kan ook niet want later zie ik dat het geen 15 km is maar dat ze er gewoon wat kilometers aangeplakt hebben. Het gaat immers om de ervaring, het gevoel, de omgeving en het lopen zelf.

Tot de volgende keer!

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?