fbpx

Een ezel stoot zich geen drie keer…of toch ?

Mountainbikes, zwemspullen, beddengoed, sportspullen, tassen met etenswaar, alle soorten schoenen en tassen vol met kleding, hond oh…. én 3 kids. Ja dat past dus niet….. reorganisatie, uitpakken en opnieuw. Mountainbikes,  zwemspullen, beddengoed, sportspullen, tassen met etenswaar, alle soorten schoenen en tassen vol met kleding, hond oh….én 3 kids. Ja dat past dus nog steeds niet pfff…….Gelukkig blijkt dan dat er een dochter een hockeywedstrijd heeft op zaterdag. Dus we verdelen de boel en manlief vertrekt met de rest en ik een dag later met dochterlief en hond. En alles wat we vergeten zijn. Het past allemaal net..

Weekje naar de Belgische Ardennen met de hele familie. Ik rij er in 1 keer heen en ondanks de twijfel, als we laat in de middag een prachtig natuurgebied in rijden, gaat het foutloos en staan we aan de rand van het gebied stil voor een prachtig groot huis inclusief jacuzzi en sauna. De volgende ochtend staat er eentje vol ongeduld te trappelen rond zijn mountainbike. Niemand wil mee dus ik ga maar. Gezellig met manlief er even op uit. Wat ik niet wist is dat hij al een dagje had rondgesnuffeld, kaart had gekocht en de route al had uitgestippeld. Vanuit huis volgen we de bordjes en het ene uitzicht na het andere overtreffen elkaar. Af en toe vinden we de route niet, volgen een andere kleur, komen op een verkeerd pad waar we zelfs de fiets moeten tillen. Na 10 km in een uur geven we het op. Gelukkig heeft er 1 iemand een goed richtingsgevoel dus fietsen we vanaf een kasteel weer richting ons dorpje en naar huis. Helemaal hieperdepiep want het gebied is niet alleen prachtig maar er zijn tig wandelroutes ….en die kun je natuurlijk ook hardlopen !!!!

De volgende dag rijd ik met de auto naar het startpunt wat we de dag ervoor gezien hebben en zie wat ik moet volgen. Het is maar 9 km dus meld dat ik met een uurtje ofzo wel weer terug ben. Vol goede moed en vooral met heel veel zin ga ik hardlopend het bos in de berg op. En de berg af, langs stroompjes, er door heen, via gammele bruggetjes er over heen. Ik loop over rotspaadjes, door veengebied, hazenpaadjes, brandgangen dan weer door bos met alleen maar dennen en kom uiteindelijk op een splitsing in een bos aan de rand van een heuvel en dan …….zie ik geen bordjes meer. En nu ???? Met veel tunnamed-4wijfel loop ik rechtdoor en houd dan hetzelfde bordje aan maar in een andere kleur. Hee….hier ben ik eerder geweest met de mountainbike. Zie komt goed. Ik sjouw weer een steile helling op en het bos word een ander bos en vervolgens kom ik op een weggetje terecht door weilandjes naar een dorpje. De bordjes zijn inmiddels verdwenen maar de kronkelweg meen ik mij te herinneren van de fiets en als ik die afloop kom ik op een punt waar ik net al eerder ben geweest en waar mijn looproute weer staat aangeven. Oke daar gaan we weer. Ondertussen geniet ik van de omgeving die steeds maar weer veranderd. En van het lopen, aldoor moet ik goed opletten waar ik loop. Dan zijn het net te grote kiezelstenen dan weer een blubber modderpaadje of er liggen zoveel boomwortels dat het een soort mikado is waarbij ik niet mag omvallen. Verrek…daar is die splitsing weer!!  Nu ga ik maar linksaf, door het stroompje heen en over een balk. Na een lang slingerpad omhoog en omlaag sta ik dan zomaar in 1 keer weer bij de auto. Woooh wat een geweldig leuke route, ben er helemaal hoteldebotel van maar zie dat het geen 9 maar 15 km is geworden en geen uurtje maar echt wel langer. Ik sjees naar het huis en kom zo enthousiast en opgewonden thuis dat het mij vergeven wordt dat ik langer weg was. Joh ik was een beetje verdwaald, kan gebeuren.

Nu wil ik nog een keer zo lopen maar dan moet ik wel de routes weten. Dan bedenk ik mij ineens…dit was een trail ?! Ja toch ? Jaaaa…en helemaal mijn ding. Zo bezig met kijken waar je loopt, steeds een andere uitdaging en zoeken naar je bordjes en pad. Zeker weten dit is traillopen en ik vind het helemaal geweldig.

Nu met twee boekjes waarin ik een route heb gevonden (kan eigenlijk niet kiezen) die mij aanstaat start ik 2 dagen later vanuit huis. Dit keer doe ik mn rugzakje om met de route erin. En ook mn verlichtingsset want ik vertrek eigenlijk in de namiddag. De route is 12 km en ik ben bang dat het gaat schemeren voordat ik thuis ben. Gemopper van het thuisfront want wat ga ik nou weer doen ? Alleen in zo een donker bos ? Stel je voor dat je een enge man tegenkomt ? En dan ? Of dat ik mijn enkel breek ? Ik schuif alles terzijde met dan loop ik harder en dat gebeurd niet en vertrek opgewonden met een flink tempo erin weg. Dit keer gaat het over smalle bergweggetjes, skigebiedjes en rescuepaadjes. Er zijn lange stukken in donkere bossen afgewisseld met knuppelpaden in het veengebied. Het gaat door hoge grasgebieden met prachtige vergezichten en langs dennenbossen met slingerpaadjes met en zonder modder. En waar ik ook loop, ik kom net als vorige keer niemand tedownloadgen. De bordjes zijn goed te volgen en ik geniet van steeds veranderende uitzichten en verschillende ondergronden die ervoor zorgen dat ik mij niet verveel. Maar dan.  Chips ….moet ik nu langs de weg lopen ? Ja het staat er echt. Oké en dan linksaf. Ik check het nog een keer maar het staat er echt. Ik sjouw de weg af tot een splitsing met 5 keuzes. Loop ze allemaal in en terug en nergens meer de route te vinden….en het gaat schemeren. Pffff ben ik nou weer verdwaald?? Met mijn mobiel zie ik op de gps dat ik de andere kant op moet. Oké dan maar. Ik twijfel even want ik wil de route aflopen maar het word toch echt donker en dat gaat mij toch iets te ver. Ik steek een weg over, kies voor de gps en loop achter de weg op een pad. Dat houd ik een poos aan en dan zie ik in een keer het hotel waar manlief het over had. Ik weet weer waar ik ben en loop met een redelijk tempo naar het huis. En waar ik nou bleef, het was bijna donker en stel je voor ……ik was weer verdwaald maar ik ben daar geweest en dat heb ik gezien en toen….ik kwebbel zo enthousiast en ben zo hieperdepiep dat ik al het gemopper wederom wegveeg. Helemaal als ik de foto’s laat zien van waar ik geweest ben. Uiteraard was het aantal kilometer weer uitgebreid naar 15. Dat verdwalen ook.

Nog steeds staat er een route in het boekje die ik, vraag niet waarom, dolgraag wil lopen. Het weer werkt niet echt mee, het miezert de hele tijd maar ik trek mij er niks van aan. Het is mijn laatste dag en ik wil die route lopen. Ik rij met mijn auto naar het dorpje verderop en start bij de kerk. De route linksom kan ik niet vinden, ondanks zoeken en vragen dus dan maar rechtsom. Het gaat al gauw weer op en af, door bos en dal, over weidepaadjes en hoge bergweggetjes. Langs een steengroeve, via een camping en een steil heuvelpad loop ik hoog over een heel smal paadje. Naast mij is het diep,  heel diep. De wolken zie ik in het dal maar desondanks  is het uitzicht weer mooi. In het bos gaat het heel steil naar beneden en ik heb handen en voeten nodig om verder te komen. De paadjes worden heel smal en ik moet regelmatig onder of over boomstammen of rotsblokken. Sommige stukjes staan flink onder water of het is veranderd in een vreselijke modderpoel. Er is geen sprake meer van hardlopen maar meer van klim en klauterwerk. Heerlijk !!! Dan kom ik uit bij het kasteel en er valt veel te kijken. Heb ik hier niet gefietst? Ehh…nee hé heb ik weer wat gemist of moet ik gewoon rechtdoor ?  Ik check het maar zie niks dus rechtdoor dan maar. Hee nu ben ik beland in ons dorpje, chips dat betekent weer verdwaald. Neeeeee. Ik kan natuurlijk naar het huis lopen en later mn auto ophalen maar dat druist tegen alles in. Ik wil die route uitlopen dus loop het hele eind weer terug. Daar bij het kasteel zoek ik maar weer maar vind niks. Wel een meneer (voor het eerst in al die dagen lopen) maar die weet het ook niet behalve dat ik die kant op moet naar beneden naar het riviertje. Iets anders weet ik ook niet en het kaartje en gps zeggen ook niet veel. Via een eng wiebelig bruggetje, klim en klauterwerk vind ik opeens weer mijn route. Jippie lets go !!!

Het gaat weer steil omhoog en als ik later even het uitzicht bewonder bedenk ik mij dat ik dit al eerder heb gezien vandaag. Snunnamed-6el ff checken met mijn gps op mijn mobiel. Verdikkeme ik loop weer terug !!! Omdraaien maar weer en aan de wandel. Nu vind ik na een heel stuk lopen toch de route die ik eerder op de heenweg gemist had. Eindelijk zit ik weer waar ik wezen moest. Na een hele poos lopen kom ik uit waar ik op een eerdere route gelopen heb. Nu weet ik het, het is het weggetje naar de kronkelweg en naar het dorp waar ik mijn auto heb staan bij de kerk. Ondertussen valt het met bakken uit de hemel en alsof dat nog niet genoeg is gaat mn mobiel. Waar ik in vredesnaam bleef, sloeg nergens op, achterlijk gedoe, gaan we niet meer doen en of ik wel wist dat ik al bijna 4 uur weg was…..ik stamel nog dat het hard regent, verdwalen en iets over ben er bijna maar hang maar stilletjes op en zet het op een lopen. Voor het dorpje kan ik nergens meer bordjes vinden, loop op gevoel naar een kerktoren die uiteindelijk verdwijnt en mopperend sjouw ik terug op zoek naar de route. Gelukkig zie ik iemand en die wijst mij de weg naar de kerk via een smal pad en daar staat dan ook weer het juiste bordje met de route. Het is nog best wel een eindje en dan eindelijk ben ik er. Als ik mijn auto zie ben ik zo blij als een kind. Maar dan heb ik het zo koud en ben zo nat dat ik zo bibber dat ik de sleutel er bijna niet in krijg. Met moeite doe ik een warm vest aan en ik eet de chocoladereep op die nog in de auto ligt. Kleddernat, vreselijk moe, onder de modder, overal pijntjes en met een behoorlijke honger kom ik thuis. Na een preek verdwijn ik stilletjes onder een hete douche. Daar sta ik een uur onder te jubelen dat ik het toch maar mooi gedaan heb. Trots bekijk ik mijn route en zie dat ik ruim 20 km heb gelopen in plaats van de 14. Weer verdwaald en wel 3x deze tocht.

Wat een fantastische loopjes. Zoveel uitdagingen,  moeilijke paadjes, prachtige vergezichten, vele afwisselingen in het gebied etc. En ik heb het toch maar gedaan, moederziel alleen en zonder kleerscheuren bijna 50 km getraild door de Belgische Ardennen. Alleen dat verdwalen is toch nog wel een puntje.

Tot de volgende keer!
Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account