fbpx

Herfst op bestelling

Laatst zei een collega nog dat hij de herfst het mooiste jaargetijde vond. Ik kon zijn mening niet delen. Als ik denk aan het afgaan van mijn wekker en dat het dan nog donker is als ik mijn ogen open. Dat het ijskoud is onder mijn voet wanneer ik deze naast mijn bed plaats. Ik de wind langs het dakraam in de badkamer hoor gieren. Dat ik door de kou om een pak melk moet in de schuur. Dat het water uit de kraan veel kouder is tijdens het tanden poetsen en mijn tanden zeer doen als ik mijn mond spoel. Dat het altijd begint te regenen als ik net een paar minuten op mijn fiets zit, mijn regenjas vergeten ben en daardoor voor de vierde keer die week zeiknat geregend op mijn werk aankom. Ik heb niets met de herfst. Ik ben een zomerman. Gewoon geboren in het verkeerde land.

Vandaag liep ik de Trail by the Sea. Al op de heenweg naar Burgh-Haamstede hangen asgrijze wolken boven de Oosterschelde. Harde rukwinden duwen mijn auto richting de verkeerde weghelft van de stormvloedkering. De ruitenwissers moeten overwerken om al het water van de voorruit te vegen.

Naast de kerk staat de startboog die met veel moeite overeind blijft staan tijdens de harde windvlagen. Er volgt een schot dat verwaait in de wind. Snel druk ik mijn horloge aan en kom in beweging. Samen met nog 499 anderen probeer ik een cadans te vinden op de eerste meters met straatklinkers. Het duurt lang voordat ik in een ritme kom. Ik start te snel, zoals altijd eigenlijk. Ik laat me te veel beïnvloeden door de lopers om mijn heen. Bij de eerste strandovergang na een aantal kilometers begint het enorm te regenen. Binnen enkele minuten is geen enkele draad van mijn kleding meer droog. Ik voel het water stromen over mijn koude huid. Hagel slaat in mijn gezicht. Mijn handen verkleumen. Ik begin er lol in te krijgen.

Na het eerste stuk strand bereiken we de echte trails. Smalle paadjes die slingeren tussen de duindoorns. Soms zo diep uitgesleten dat de duindoorns langs mijn schouders krassen. Vanuit het niets duik je een duinpan in en maakt de harde ondergrond plaats voor mul zand.

Bij de afdaling hebben mijn benen moeite het tempo bij te houden, terwijl de weg omhoog mijn snelheid dermate afremt dat ik vrijwel stil sta als ik de bovenrand van de kom bereik. Telkens weer word ik verrast door een nieuw uitzicht over het duingebied. Ik geniet met volle teugen. Ik merk dat ik beter ga lopen. Ik ben beter bij de voortdurende afwisseling van het tempo. Wanneer ik voor de tweede keer het strand op ren, heb ik een beter zicht op de lopers die bij me in de buurt lopen. Ik loop in op de mensen voor me en ik haal er een aantal in. Ook de hagel dient zich weer aan. De wind rukt aan de klep van mijn petje. Ik pak het petje van mijn hoofd om te voorkomen dat het afwaait. Een ijzige kou schiet door mijn hersenpan. De grimas op mijn gezicht is er niet een van pijn maar van plezier.

Ik duik opnieuw de duinen in en daarna volgt het bos. De geur van rottende bladeren vult mijn neus. Wanneer de paden niet te bochtig zijn, werp ik geregeld een blik op de toppen van de bomen. De lucht blijft grauw, maar de kleuren van de bladeren steken er fel tegen af. Toch heeft die herfst wel wat.

Zo ploeter ik 25 kilometer door het Schouwse duingebied. Ik geniet met volle teugen. Juist vanwege de regen, de kou en de bagger werd de Trail by the Sea weer een mooi feestje. Eigenlijk is de herfst best wel mooi. Misschien vind ik de herfst ook wel schitterend, maar dan wel als het mij uitkomt. Doe voor mij maar altijd zomer, met de herfst op bestelling!

 

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account