12 uur solo training over het Krijtlandpad in Limburg

Op vrijdagavond wist ik het zeker. Al eerder was ik het van plan, maar afgelopen vrijdagavond vertelde ik mezelf dat ik de volgende dag het Krijtlandpad in Limburg ging lopen. Een keertje solo trainen voor ongeveer 12 uur. Ik alleen met mezelf, de natuur, een lange mooie route en afwisselende paden in het heuvelachtige Limburg. Ook besloot ik op vrijdagavond om in de nacht om 4:00u op te staan en in een uurtje vanaf Eindhoven naar Valkenburg te rijden.

Als ik dan kijk naar mezelf, dan kan ik gerust zeggen dat dit soort inspanningen me veel hebben gebracht. Eigenlijk kan ik met volle overtuiging zeggen dat deze vorm van trainingen me als duursporter hebben gevormd. Want, het is echt interessant als je jezelf traint en 12 uur naar je eigen gezeur gaat luisteren. Om vervolgens je eigen ongemakken op te lossen en de lol vinden in de ongezouten zware momenten.

Ja,… met het grootste ongemak kroop ik om 4:00 uit bed, dronk ik te warme koffie en zat ik om 4:30u in de auto onderweg naar Valkenburg. De auto kreeg een mooie plek op de verlaten parkeerplaats in Valkenburg, waar ik een dagkaart kocht voor achter mijn raam. Dan,… terwijl ik de laatste voorbereidingen deed werd ik gecontroleerd door 2 agenten die ineens in een politieauto naast me stonden. De 2 agenten vertrouwden niet wat ze zagen, eigenlijk vonden ze het eerder hoogst ongewoon. “Dus als ik het samenvat gaat u in uw korte broek in het donker over het Krijtlandpad lopen?” Ik verwachte nog een opmerking over een verloren weddenschap, maar die kwam niet… De politieauto reed weer weg en terwijl ik ze nakeek snapte ik dit dan ook wel weer. Eigenlijk is dit niet te bevatten, tenzij je zelf bekend bent met dit soort acties.

Zelf vind ik het heerlijk, het ongewone, het anders proberen en het gewoon doen en zien hoe het uitpakt. Maar dan ook serieus het maximale uit de situatie halen die je zelf opzoekt. Soms daalt dan het besef waar je op dat moment bent en wat je gaat doen: Het is inderdaad zaterdagmorgen heeeel vroeg en daar sta ik dan. Alleen op een grote parkeerplaats langs het Krijtlandpad. Ondertussen mijn 4-5KG zware rugzak aan het afstellen en mijn hoofdlamp aan het controleren. Het vriest, het is glad en pikdonker. Binnen 10 minuten opzoek naar een ritme… Een ritme wat je net als een klok helemaal rond het Krijtlandpad moet gaan brengen. Dan ben je zover, tenminste dat voel en denk je dan… De auto gaat op slot en je begint te lopen. Je mompelt nog iets tegen je auto van; ‘Nou, tot over een uur of twaalf dan!”…. En daar ga je,… je lichtbundel achterna over het stille donkere Krijtlandpad…

Doel van de dag.
Ik begin eigenlijk nergens aan alvorens ik een doel voor ogen heb. Vandaag was het niet anders. Eigenlijk wilde ik puur weten hoe sterk ik was. De afgelopen maanden heb ik aardig wat ultra trails gelopen, maar die liep ik niet alleen. Dit jaar heb ik nog 1 zware uitdaging voor de boeg en dat is over 2 weken. Een 100 miler ‘The Bello Gallico’ van Stef en Tim in België. Die zal ik waarschijnlijk grotendeels ook alleen lopen. Dus, eigenlijk was ik vandaag op zoek naar bevestiging van mijn gevoel. Met andere woorden, ik voel me fit maar ben ik het ook? En daarnaast natuurlijk ook mijn eigen combinatie fysiek en mentaal, want die moet in balans zijn bij die gekkigheid van lange tochten hardlopen.

Wat licht daar op, wat zie ik daar? Het is wel erg donker! Ik hoor mijn voetstappen, mijn ademhaling en zie een dansende bundel licht. De damp van mijn adem beweegt als een walm langs mijn hoofdlamp. Om me heen allemaal donkere levende natuur. De bladeren zijn bevroren en die geven een apart ritsel geluid onder mijn schoenen. Opnieuw een hekje,.. en een brug. Oppassen, dit kan weer glad zijn. Goed kijken waar ik nu weer mijn voeten neerzet. De blubber is koud en ik moet nog een stukje… Weer wat geritsel van iets of iemand anders, dit keer links van me in de struiken,… Harder lopen dan maar?… Mmmm, toch wel bijzonder hierzo op een donker glad blubberpad….

Ik heb ruim 2 uur met mijn hoofdlamp gelopen. Na 3 uur was ik de 30km gepasseerd en ik besefte dat ik vrij hard liep. Toen ik een goed uur later de marathonafstand had gepasseerd besloot ik wat rustiger aan te doen. Ongemerkt is het Krijtlandpad best stevig. Er zijn best veel stukken asfalt, maar er zitten toch zo’n 1600 klimmeters (D+) in. Ik was tevreden over de inhoud van mijn Racevest. Genoeg water, voldoende afwisselende voeding en ondanks het gewicht geen last onder het rennen. Het enige waar ik eigenlijk last van had waren de bevroren draaihekjes… Die draaien namelijk niet!

Op 55km had ik het koud, mijn maag knorde en ik zocht een oplossing. Ik wist dat ik langs het Hijgende Hert zou komen. En zodra ik aan een uitsmijter, soep en koffie begon te denken wist ik het zeker. Ik zou lekker neerploffen om even bij te komen. Toch wel een bijzondere gewaarwording. Je ploft best wel energieloos neer, je eet en drinkt wat en je voelt je energie toenemen. Nog maar 35km zei ik tegen mezelf, terwijl ik de deur van de heerlijke warme gezellige ruimte achter me sloot… TisWat… De eerste kilometers moest ik even aftasten hoe het eten gevallen was, maar na 3 kilometer zat ik weer heerlijk in mijn ritme.

De laatste 35 kilometers gingen natuurlijk niet vanzelf maar echt afgezien heb ik ook niet. Op het laatst raakte ik verdwaald en ben ik een stukje verkeerd gelopen. Bij aankomst in Valkenburg hadden ze alle kerstlampjes al voor me aangedaan en alle winkelende toeristen bekeken me eens aandachtig toen ik op een lekker tempo onder de blubber door de winkelstraten richting mijn auto liep. Dit keer moest ik mijn auto zoeken, de parkeerplaats was helemaal vol met bezoekers aan het kerstdorp Valkenburg.

In ongeveer 11 uur heb ik solo de 92,5km van het krijtlandpad kunnen lopen. Dat alleen al gaf me een tevreden gevoel. Blijkbaar vind ik mezelf goed gezelschap, ik heb me echt geen minuut lopen te vervelen. Wel heb ik veel nagedacht en om me heen gekeken… Ik heb nieuwe plannen gemaakt, bestaande plannen verder uitgedacht en vooral genoten van de omgeving. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik al rennend grote (zware) tochten kan maken. Ik was dan wel klaar met deze ultratrail maar ik was nog niet leeg. En dat is mooi, want over 2 weken moet ik nog 70km verder…

Eenmaal thuis in Eindhoven ben ik begonnen met het aanvullen van mijn voeding. Dit ging zo de hele dag door, ik heb veel gegeten en gedronken. Het was zeker een stevige inspanning. Bij het schrijven van deze blog voelt het lijf niet stijf, ik heb geen blaren van mijn schoenen over gehouden, maar ben wel vermoeid en heb veel gezonde eetlust.

Toch wel mooi om bij stil te staan, om te (h)erkennen…:

Daar waar een wil is is een weg en,… daarbij zijn er veel verschillende wegen te kiezen. Ik kies de weg met de manier die bij mij past. De tocht van afgelopen zaterdag heeft me veel gebracht en dan bedoel ik niet de vermoeidheid, meer het leren (her)kennen van mezelf!

Tot de volgende keer.

Chris van Beem

chris@trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account