Bello Gallico 100Mile, een stevige Ultra Trail vanuit Oud-Heverlee in België.

Wat een stevige ultra-trail, die Bello Gallico. Ik had gekozen voor de 100Mile afstand die om 4 uur op zaterdagochtend van start ging in het donkere Oud-Heverlee (België). 20 uur later zou de 80km afstand van start gaan en weer 7 uur later de 45km afstand. De 100Mile race werd gelopen over een ronde die na 80km weer terugkwam bij de start. Daarna liepen lopers dezelfde ronde nog een keer in tegengestelde richting.

Vooraf

Voor ik aan zo’n (achterlijke) afstand begin, probeer ik alles te relativeren. Dat is best lastig, aangezien de reis van 1,5 uur die ik met de auto van Eindhoven naar Oud-Heverlee in België heb afgelegd korter was dan de afstand die ik moest gaan hardlopen. Dan maar een overtreffende trap bedenken om de uitdaging wat af te zwakken. Ik bedenk dat het gelukkig niet 20 graden vriest en dat er geen 30cm sneeuw ligt, waardoor ik het totaal weer in een positief perspectief kan zien. Wat ik ga doen is dus minder moeilijk dan onder die condities en dat biedt mogelijkheden. Daarbij komt dat iets al snel ‘gekkigheid’ wordt genoemd door mensen die het zelf niet doen en ik besef dat ik me om 3:45u. in de nacht tussen zo’n 60 gelijkgezinde (gekken) bevind. Goed te herkennen want ze hebben allemaal iets van een vrolijk trekje in de mondhoeken, een rugzakje en een kleine halogeenlamp op het hoofd. Ik kijk om me heen, begin te grijnzen en besef dat als dit een categorie gekkigheid is, dan hoor ik daar graag thuis. Het voor mij nieuwe, het onbekende bevindt zich ergens daarbuiten en ook vast weer ergens buiten mijn comfort zone, ja… vast en zeker (of zoals ze hier in België zeggen; ‘zeker en vast’ )… En waarschijnlijk dan zo ergens na de 130km ontstaat dan een mentaal dingetje… een dialoog met mijn hoofd en benen over het waarom wel en niet. Over mijn eigen (vaak op dat moment beoordeeld als idiote) onbegrijpelijke keuzes. Het moment dat ik er waarschijnlijk helemaal klaar mee ben.. zoiets. Dit beleef en bedenk ik me allemaal zo voor de race, en weet je… ik kwam aardig in de richting… Hieronder mijn verslag.

De eerste ronde

De laatste minuten voor de start en de eerste minuten van de race kwamen nu heel dicht bij elkaar. Eenmaal buiten check je dan voor het laatst je uitrusting. Je zet je halogeenlamp op je hoofd aan en je doet vervolgens je uiterste best om andere niet rechtstreeks in de ogen te schijnen. Op dat moment je leert direct dat dit onmogelijk is… altijd raak. En dan besluit je waar je gaat staan tussen de andere deelnemers. Tja,… voor, achter of in het midden. Ik weet niet waarom eigenlijk, maar ik stond toevallig ergens vooraan toen het sein werd gegeven dat we konden gaan. Daar besef je dat je lange dag begonnen is… Je komt in beweging en je loopt de eerste heuvel op omhoog en daarna achter je lichtbundel aan zo de donkere bossen in. Ik bedacht me voor de race een ander plan dan normaal, gewoon een keertje wat anders. Ik liep dit keer zonder horloge, waardoor ik niet kan weten hoe hard ik loop. Ik had besloten de hele afstand op gevoel te lopen. Wel had ik mijn handheld van Garmin bij, die kon me wel precies vertellen waar ik uithing op de route, hoeveel hoogtemeters ik al had gehad, hoe veel kilometers er zijn geweest en hoeveel er nog kwamen. Dus…. voor mij ‘Lopen op gevoel’… en dat bij een serieuze 100miler. Het plan was mooi, de uitvoering in het begin zeker bijzonder. Op gevoel sloot ik aan bij een groepje wat later de kopgroep bleek. En,.. knalde we via CP1 naar CP2 op 44km in iets meer dan 4 uur tijd. Dus… tot zover mijn gevoel van de dag of anders gezegd, de eerste 4 uur in het donker goed besteed….
Dat de kopgroep gewoon doorging zonder mij was natuurlijk dan weer wel een goede keus, ik besloot vanaf dat moment mijn eigen tempo te gaan lopen en compleet mijn eigen ding te doen. En ja,… wat doe ik dan zoal. Ik kijk een beetje om me heen, voel hoe mijn ademhaling gaat en ben steeds opzoek naar een van-zelf-ritme. Dat zit er echt en dat blijft dan ook zitten als ik alleen loop. De dag is wat grauw, geen zon maar ook geen regen. De omgeving was afwisselend. Ook wat zware paden en heuveltjes, maar die kon ik gewoon rennen. Eigenlijk gaat het heerlijk en ging het op mijn manier ook best hard. Op een paar minuten voordat ik terugkwam bij de startlocatie zag ik de eerste mannen van de kopgroep me tegemoet komen!… Gaaf hoor, die hadden al wat gegeten en droegen andere kleding, klaar voor het tweede gedeelte. Ik riep; ‘Goed bezig, en enjoy’ wat vrij automatisch opgevolgd werd door een High Five om vervolgens allebei tegengesteld weer door te lopen. Een mooi moment, zeker omdat je weet dat je daar straks zelf ook loopt. Sommige momenten zijn daar dan ineens, gaaf toch.
De tweede ronde lopen we tegengesteld en zo kom je sowieso alle deelnemers die achter je lopen een keertje tegen. Mijn Garmin geeft 80,7km aan en ik zie dat ik gemiddeld 9,2 kilometer aan het lopen ben..
Daar, aan die tafel voelde ik me prima… Ik hoopte dat ik kon blijven drinken en eten. Een half uurtje gaf ik mezelf om mijn racevest opnieuw te vullen met water en voeding uit mijn dropbag. En, met de eerste protesten van mijn spieren kwam ik overeind. Vanuit de warme ruimte terug naar buiten, terug naar de route maar dan tegengesteld, terug in mijn ritme met het doel om zo fit en snel mogelijk weer terug te komen, hier in het warme gebouw, waar de finish op het podium zou zijn.

De tweede ronde

Even voor de duidelijkheid, de tweede ronde is qua route misschien hetzelfde, maar ik heb hem totaal anders ervaren. Omgedraaid ziet de wereld er best anders uit en ik was ook niet meer die fitte trailrunner die stond te stuiteren bij start van de eerste ronde. Nee,… het was een ronde waarbij je ‘echte’ vrienden had en dat waren de lieve, aardige, behulpzame kanjers van een vrijwilligers die je bij verschillende wegovergangen en bij alle CP’s stonden op te wachten en die het allerbeste voor je wilden en deden. Als deelnemer kom je dus 2x bij de posten. Achteraf vraag ik me af of ik bij de eerste post op de 20km en op de laatste post (dezelfde dus) op 140km dezelfde Chris was voor de vrijwilligers. Nou, eigenlijk hoef ik me dat niet af te vragen… ik was een totaal ander persoon weet ik nu.. haha.
Laat ik de race even in blokjes omschrijven. Daar was het stuk van de eerste 100km, wat heb ik daar heerlijk ontspannen kunnen lopen. Top… Dan het aansluitende stuk van 35km waar ik heb moeten werken en hoe verder ik kwam, steeds harder moeten werken. Het ging niet meer vanzelf, maar het ging… En dan, het laatste stukje van 28km, waar ik waarschijnlijk al zo moei was geraakt van de voorafgaande inspanningen dat mijn lijf niet meer wilde eten en drinken. Dan komen er van die situaties dat je wel wil rennen, dat ook probeert maar na een paar honderd meter komt gewoon je maag omhoog en dat smaakt vreselijk. Dus je moet weer afremmen…. Bij de laatste post plofte ik neer op een stoel en begon ik na te denken hoe ik de laatste halve marathon ging afleggen. Ik voelde wat ik niet wilde voelen… een soort van beroerd, ongemakkelijk en zelf een beetje ongezellig. TisWat, dacht ik daar. Ik vertelde de andere lopers dat ik nog even bleef zitten en was eigenlijk blij dat ik daarna even alleen was. Tenminste, ik voelde me weer even op mezelf, nadat ik 3 maal de vrijwilligers had laten weten dat het echt wel ging, ik had even een momentje nodig…
Op dit punt kun je enkele keuzes maken. 1. je gaat gewoon door, of 2, je neemt je rust en wacht tot het weer gaat of 3 je stop. Keuze 3 is geen keuze (dat is stoppen nooit als je alleen maar ongemakken hebt en te moe bent) dus ik had er nog twee over. En, aangezien ik deze dag vrij ongeduldig was besloot ik om maar gewoon door te gaan. Op dat moment was ik ongeveer 17 uur aan het lopen, zat ik op 135km en in een rustig looptempo zou ik zeker binnen 3 uur bij de finish kunnen zijn. Ik besloot dat ik er maximaal 4 uur over ging doen en begon me weer te bewegen. Alleen is maar alleen, maar in dit geval vond ik het best. Ik hobbelde wat, liep een keertje verkeerd, begon af en toe weer te rennen en kon niet op mijn horloge kijken hoe laat het was dus volgde ik de gele pijltjes die ik met mijn lichtbundel bescheen en liep ik maar door.
“  Wat is dat,.. die ogen daar in de bossen. Daar schuin links van me, daar ergens daar achterin. Shit, het pad loopt er langs.. Het blijft gewoon zitten ook nog… Wat nu,… de ogen blijven me aankijken. De ogen knipperen. Voorzichtig doorlopen dan maar, ik moet er toch langs….  Mijn lichtbundel wordt onderbroken door de bomen die tussen mij en de ogen staan… Oe. dit is zo Creepy zeg… Het is muisstil en ik ben alleen in het pikdonkere bos met een paar reflecterende ogen, die me helemaal volgen… Mijn lichtbundel schijn nu vanachter de boom op de ogen, ik kijk nog eens goed,… Och.. TisWat… Daar zit gewoon een KAT   ”
Het doorgaan werd beloond, ik kwam na 1 uur in de nacht opnieuw terug bij de startlocatie en liep op verzoek van Stef richting het podium, waar ik gefeliciteerd werd, de medaille en een lokaal biertje in ontvangst nam. Ook Tim kwam de felicitaties brengen. Uiteindelijk plofte neer bij de mannen aan tafel en ik was blij dat ik niet meer moest, niet meer hoefde. Ik mocht zitten en ik kon bijkomen.
Achteraf besef ik me dat de snelheid in de eerste 40km mijn krachten voor de laatste 40km had gebruikt. Doseren is een kunst.. en dan helpt een horloge wat aangeeft hoe hard je loopt best wel. Maar, aan de andere kant… Als alles gaat zoals gepland is er eigenlijk ook niks aan. Ik heb creatief moeten zijn met de mogelijkheden van het moment en dat is gelukt. Liever af en toe buiten mijn comfort zone dan iedere keer op de rand of er binnenin. Ik heb weer geleerd te leren door te doen en te ervaren. Ik ben een soort van hard tegen een figuurlijke muur aangelopen en weet nu weer eventjes hoe belangrijk de balans tussen eten, rust, drinken en inspanning is tijdens de langere races.
Grote complimenten aan de organisatie… Je moet er maar mee om kunnen gaan, die groepen ultra-runners die op zoek zijn naar nieuwe grenzen om er vervolgens grenzeloos overheen te gaan. Het evenement staat als een huis… Een uitdaging van formaat… Mij hebben ze niet klein gekregen, maar stiekem heb ik me af en toe een klein beetje klein gevoeld.
Tot de volgende keer,
Chris van Beem

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account