fbpx

Nieuwe blog: Accepteren..

Tja en daar zit je dan op de bank. Met je been omhoog, aan een kopje hete thee. Je enkel zwaar gezwikt tijdens een trail deze dag en blij dat je eindelijk warm begint te worden nadat je een uur bezweet bij -1 grd in het bos hebt gelegen, wachtend op hulp. De enkel wordt ondanks coldpacks en hoog liggen alsmaar dikker en blauwer. De twijfels slaan toe. Toch maar naar de huisartsenpost of eerste hulp of….nah…ik kan er voorzichtig op lopen en het is oudjaarsdag. Nee, het enige wat ze kunnen doen is een foto maken. Dat helpt niet echt. Ik wacht wel tot dinsdag op mijn werk, daar grijp ik een traumatoloog of orthopeed in zijn kraag. Die kunnen mij vast meer vertellen hoe en wat en is een foto ook zo gemaakt als dat nodig is. Hopelijk is de enkel tegen die tijd ook wat minder dik en wie weet kunnen ze er dan wat meer mee.

Ondertussen krijg ik dan via de post eindelijk mijn langverwachte kerstkadootje. Superblij met mijn nieuwe sporthorloge die ik na lang wikken en wegen eindelijk heb weten te kiezen. Snel installeert mijn zoon mijn gegevens, laad hem op en legt uit hoe en wat. Enthousiast bekijk ik hoe hij werkt en wat ik er allemaal zo mee kan. Het is een smartwatch dus eigenlijk is er niks moeilijks aan. Geen ingewikkelde knopjes links of rechts maar gewoon swipen en aantikken. Mijn mobiel krijgt de app en zo zit ik verlekkerd op de bank blij te zijn en te bedenken wanneer ik hem kan gebruiken. Maar al gauw slaat het enthousiasme en de blijdschap om in teleurstelling. Ik had mij er zo op verheugd maar naar mijn enkel starend bedenk ik mij dat het van de week nog niet gaat gebeuren.
Op mijn werk gearriveerd, ik rijd gelukkig in een automaat en het is mijn linker enkel, is er inderdaad een orthopeed die ook trauma doet. Hmmm….het is niet bemoedigend, die eerste blik. En nog voor ik wat kan zeggen wordt er gevraagd waarom ik niet thuis met mijn voet omhoog zit. De toon is gezet en bevalt niet echt. Tja duidelijk gevalletje van enkelbanden gescheurd aan beide zijden. Voet omhoog komende week en brace halen bij de gipskamer. Ehhh oke duidelijk, geloof ik. De brace is er niet in mijn maat maar hij kan er toch nog niet om dus haal ik hem later die week op. Maar de gipsmeester is dan bij het zien van mijn inmens dikke en blauwe enkel helemaal niet blij. Voordat ik het weet is de foto gemaakt, moet ik op een behandeltafel zitten en komt de arts zo langs. Waaattt ???? Angstig kijk ik naar al dat gips om mij heen. No way, ik kan er toch op lopen !!
De arts die binnenkomt ken ik alleen van gezicht en naam maar hij drukt precies op alle zere plekjes die er maar zijn. Er zijn maar weinig plekjes waar het niet zeer doet. En gelukkig maar want wat de foto betreft, er zit een scheurtje in mijn scheenbeen. En laat dat nou het plekje zijn wat niet zeer doet. Aangezien ik er al 5 dagen mee loop hoeft er geen gips om maar duidelijk is wel dat alles verrekt, verstuikt, gekneust en ingescheurd is. Ik weet niet of ik nou blij moet zijn of niet.
unnamed (2)Brandende vraag is natuurlijk wanneer mag ik weer hardlopen of duidelijker wanneer mag ik weer trailen ?? Dat moet ik eerst ff uitleggen maar hoe enthousiaster ik word hoe somberder zijn gezicht word. Het hoge woord wat ik niet wil horen, niemand niet, komt er vrij vlotjes uit. Het eerste half jaar hoef ik er niet op te rekenen. Ja maar…..en al die loopjes dan, ze staan al op mijn kalender. Mijn trainingsschema, helemaal in de war. Mijn einddoel, ga ik die nog halen ? Ik heb net zo een mooi sporthorloge waarmee ik alles kan. Zelfs niet verdwalen. Oei, mijn tranen zitten zo hoog.
Inmiddels 2 weken verder met strompelen gaat het nou niet echt beter. Ik krijg zelfs meer pijntjes nu de enkel minder dik is. Trap af is echt een crime en die paar bootcamptrainingen die ik gedaan heb zonder hardlopen, uiteraard geprobeerd een paar meter, wat echt niet wil, zijn geen succes. De fysiotherapeut vind de enkel dun genoeg voor tape. Maar na uitvoerig onderzoek is duidelijk dat het echt een serieuze zaak is. Of ik het wel besef ? Nou ja…nee, ja eigenlijk wel maar…… Maar niks hardlopen, trimmen, trailen of ronddribbelen. Of dat begrepen is. Ook niet proberen !! Eerste 4 tot 6 weken genezen. Dat duurt nou eenmaal zo lang. Met geluk 4 met pech 6. En al die loopjes die gepland staan dan, NEE ! Afzeggen, afmelden enz. Ja ook die trailclinic, die ik zo graag had willen doen. En die in het donker ook. Nee en die bij daglicht ook. Verhard dus ook niet, probeer ik nog. NEE die ook niet. Eerst die 4-6 weken en dan kijken we verder. Oeps. Slik.
Nou daar sta je dan met tape om je enkel, vervolgafspraak en moet ik mijn agenda wat loopjes betreft legen. Met pijn in mijn hart meld ik echt een aantal, zeg maar 7, loopjes af en uiteindelijk een paar dagen later ook de trailclinic. Maar eigenlijk wil ik dit niet. Pas wanneer ik op 1 been kan staan zonder pijn in mijn enkel gaan we nadenken over stabiliteitsoefeningen. Als die goed gaan komen er loopoefeningen en daarna pas gaan we aan hardlopen denken. Maar dat geldt vast niet voor mij, denk ik nog. Uiteraard probeer ik dit maar elke dag is het antwoord nee. Het besef dat het echt niet gaat, dat het echt niet kan en dat het nog lang gaat duren komt nu pas binnen. Het knopje gaat langzaam maar zeker echt om.
Sikkeneurig als de pest maak ik mijzelf ook nog eens helemaal gek. Op FB staan zoveel leuke trails, inschrijvingen van nieuwe, verhalen en foto’s van gelopen trails en ga zo maar door. Ik lees alles wat los en vast zit. Ook over looptrainingen, blessures en ga zo maar door. Ik installeer zelfs een enkel app en sla zoveel op dat mn mobiel het bijna niet meer doet. Manlief en kids zijn mijn constante snibbigheden zat en sturen aan op de sportschool. Spinning lijkt wel wat en waarachtig dit kan ik. En nog mooier het gaat zelfs lekker en beter nog, ik vind het zelfs leuk. Body pump, hee dat kan ik ook. Goed voor de kracht heb ik gelezen. Dat houden we er ook in. En mijn sporthorloge kan ik nu ook gebruiken. Het wordt steeds leuker, zeker nadat ik een clinic heb gehad over trainen met een sporthorloge. Ik ben weer bezig met trainen, conditie en kracht. Weliswaar op een andere manier maar hopelijk ben ik zo weer letterlijk en figuurlijk snel op de been om te gaan trailen.
Je weet het allemaal wel maar je wil er gewoon niet aan. Waarom denken we dat het altijd wel meevalt ? En dat het bij je zelf lang niet zo erg is als bij een ander ? Dat het bij jezelf sneller overgaat en tijd voor jou niet telt. Waarom kost het zoveel moeite om het in te zien en er mee om te gaan ? Waarom kun je je schema en doel niet aanpassen ? Zijn we bang dat het straks helemaal niet meer kan of erger, nooit meer gaat gebeuren ? Juist nu je zo fit bent. Heb je eindelijk een niveau gehaald waarmee je alles aan kan,  komt er een blessure voorbij zeilen. Je lijf gaat voor, zonder een gezond lichaam gaat het toch helemaal niet. Niks niet. Muts die je bent. Geloof het, iedereen, professionals, zeggen hetzelfde. Een blessure betekent accepteren dat tegenslag je overkomt, het knopje omzetten, geduld hebben en het negatieve omzetten in het positieve. Het kost tijd om wat je voor ogen had om te zetten in een ander doel. Gelukkig kon ik het na 3 weken accepteren en omzetten. En weet, de eerste datum voor een trail staat alweer in de agenda. Om lekker naar toe te werken. Een tussen doel om van daaruit naar het einddoel te komen.
Groet Martine
Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account