fbpx

Blog Martine: over een jaar..

Eindelijk zijn dan bijna die magische, voor mij dan, 4-6 weken voorbij. De orthopeed zeer tevreden en even later ook de fysio tevreden. En ik hartstikke happy. En ja, het voelde goed. Geen eng gevoel of angst dat ik zou zwikken. Wel hier en daar een pijntje maar dat schijnt er bij te horen. Het tijdperkje zwaar door je enkel gaan en vanalles scheuren en niet meer kunnen en mogen hardlopen is zo goed als voorbij!

Ik was al een weekje bezig met de kleine loopjes in de bootcamptrainingen en dat was zo fijn. Weer lekker buiten bezig zijn. Af en toe best fris met getallen onder de nul maar heerlijk die kou op je gezicht terwijl je inspanning levert. En soms ook weer sneeuw die het lopen en de oefeningen weer anders maken dan in de regen of bij een zonnetje. Maar jeetje zoveel beter dan binnen in een bedompte sportschool met keiharde muziek, gekletter van apparaten, spiegels en heel veel sporters die allemaal wat anders doen. De spinning en body pump waren een goed alternatief maar halen het bij lange na niet.

>Het lopen mag dan eindelijk weer. Langzaam opbouwen en voorlopig alleen op asfalt. Mijn enkel moet weer wennen aan het gewicht wat er bij elke hardlooppas bij op komt. De propioceptie ( zenuwen die razendsnel info doorgeven en terugsturen) moet weer optimaliseren en er moet weer gewend worden aan de lange inspanning. En niet alleen mijn enkel maar ik ook. Maar ik kan niet wachten om weer wat te gaan doen. Gelijk 2 trails opgezocht en mij ervoor ingeschreven zodat ik daar naar toe kan werken. Dat werkt altijd het beste voor mij. Nu maar hopen dat ik met deze 6 weken verplichte hardlooprust de kms zo weer kan oppakken. Onder de 20 km moet ik toch kunnen halen. En bewust heb ik de trails ver vooruit gepland. Voorlopig mag ik alleen op asfalt lopen.

Pffff ja ik heb het een beetje geleerd en ik weet nu hoe erg ik het vind (nogal zacht uitgedrukt) om niks te mogen doen. Het kostte wat tijd om het te accepteren maar ik weet het nu. Uiteraard wil ik gelijk aan de slag en een van de dingen die ik nog had staan is een 90 minuten bootcamp van een stel mariniers. Als bootcampfanaat wil ik heel graag ” bikkelen” en voelen wat het is om tot het uiterste te gaan en het te vragen van jezelf. Ik wil zeulen met de “anaconda” en slepen met ” little Henkie”. Mariniers met de naam “Popey” zorgen voor hoge verwachtingen. Ik heb er heel veel zin in.

Op advies van de fysio is mijn enkel dik en strak ingetapt voor geval van. Je weet maar nooit. Ik wil hierna weer kunnen hardlopen en trailen. Dat is mijn uiteindelijke doel, trailen. De rest is leuk voor erbij.  Je zult wel denken, 6 weken niks doen en dan dit ???  Nee zo zit het niet in elkaar. Toen het echt niet ging met lopen heb ik 2 tot 3x in de week aan spinning gedaan en idem dito met body pump. Langzaam aan kwam de bootcamp weer om de hoek kijken en ben ik begonnen met kleine stukjes lopen. Dus niks onvoorbereid en zeker wel in conditie. Bootcamp is geen trail en de stukjes lopen zijn altijd kort en meestal snel. Ik gebruik het als mijn intervaltraining en de rest van de krachtoefeningen voor mijn core.

Hatsiekiedee en daar ga ik dan op een zaterdagmorgen hardlopend met 16 km per uur in de sneeuw de berg op naar de eerste marinier voor een opdracht. Na 5 mariniers kom ik als derde van de 75 man aan om mee te doen in de eerste en zwaarste groep. En inderdaad staat daar “Popey” te schreeuwen dat het schatje ( een mega driedubbeldik lang zwaar touw genaamd “anaconda”) mee moet boven het hoofd in dribbelpas door het ijskoude water. Er volgen talloze opdrachten en als het niet snel genoeg gaat volgen er 40 burpees en gewoon nog een keer 40 burpees wanneer het weer niet snel genoeg gaat. Er wordt getijgerd met en zonder het schatje, gesprint of in looppas gejaagd, gesjouwd met een man op je rug, gesleept met little henkie (een stuk boomstam met een touw) en Popey blijft maar brullen. Mocht je protesteren dan volgt steevast een commentaar dat absoluut niet voor herhaling vatbaar is. Voordat ik weet zijn de 90 min voorbij. Drijfnat van de sneeuw, wat werkelijk overal zit, en met klotsende schoenen van het water gaan we nog een laatste opdracht doen met alle groepen tegelijk. Iedereen heeft een lach op zijn gezicht. Bikkelen in teamverband, het allemaal ff moeilijk hebben, samenwerken en die zware rugzakken, jerrycans, boomstammen enz zijn allemaal door ieders armen geweest. Samen hebben we het gebrul en commentaar doorstaan. We zijn er bijna. Ik heb het overleefd en geniet met volle teugen. Niks was zwaar of moeilijk, geen moeie armen of benen. Het was alleen maar ontzettend gaaf. “Gruwelijk gaaf” om in marinierstaal te blijven. Alles is nat van het water en de sneeuw maar heb het niet eens koud. Mijn enkel heeft alles heel doorstaan en eigenlijk was ik hem al snel vergeten. Nu nog bokje springen met 4 groepen in wedstrijdvorm. Ik hoef maar twee keer te springen……….

Niet te geloven wat er dan gebeurd. Mijn knie !!Een week later zitten de tranen minder hoog. Voorste kruisband en meniscus kapot en dubbel. Dat stuk moet er dus uit en dan gelijk een nieuwe kruisband reconstructie. De knie is te instabiel. Rationeel weet ik het heel goed maar mijn mind wil er gewoon nog niet aan. Ik schop overal knetterhard tegen aan maar het schopt met dezelfde snelheid net zo hard weer terug. Alles in mij zegt nee. Nee ik wil het niet. Als ik het maar probeer dan kan ik het vast maar dat is dus niet zo. Ik kan het niet. Ik kan niet bootcampen of hardlopen. Ik kan niet body pumpen en spinning. Met spinning krijg ik de trapper niet rond. Met bodypump kan ik eigenlijk maar op 1 been staan en een squat maken gaat maar niet diep genoeg zoals het eigenlijk moet. Bootcamp kan ik alleen de krachtoefeningen. Sommige aangepast. De sprongetjes en loopjes kan ik echt vergeten. Tuurlijk probeer ik het maar het doet zeer, er klikt vanalles en het voelt gelijk stijf. Een verkeerde stap dan rechtuit en ik word gelijk op mijn vingers getikt. En vervolgens zit ik een paar uur op de bank.

Ik heb het net geleerd om het te accepteren maar dit is zo ingrijpend, zo groot, zo lang. Ik kan het bijna niet overzien. Het einddoel is heel wat anders dan met een trail meedoen. Het weer leren lopen, dus niet hardlopen, en het vanzelf natuurlijk laten bewegen van mijn knie wordt nu het einddoel,

Niks triathlon, obstacleruns, mudruns, trails en loopjes maar krukken, op de bank zitten, afhankelijk zijn en heel veel fysio. 3 maand voordat ik goed kan lopen en 9 maand voordat ik sportspecifiek wat mag gaan doen. En net als mijn enkel, ik kan wel denken dat het sneller gaat maar de ingroei van een kruisband kost echt 9 maand. Na een jaar mag ik weer gaan denken en plannen wat ik graag zou willen doen. Een jaar !!!!

Over een jaar mag ik pas weer trailen, als alles goed gaat..

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?