fbpx

Mind your steps..

De luxe van het wonen in Catalonië is de grote verscheidenheid van lanschappen op relatief korte afstand. In een uurtje met de auto ben je in een andere wereld. Puin, rotsen, stronken, wortels, modder, of gewoon gladde stenen en slingerende bospaden. In de winter kun je de sneeuw opzoeken en in de zomer de hitte. Een trail heeft altijd verrassingen, en is er geen één gelijk, en het is altijd goed opletten waar je je voeten neer zet. Mind your steps. Snelheid is dan ook gerelateerd aan het type oppervlak, de afstand en hoogtemeters. Ik heb wel eens geblogged over hoe je een tijdsduur voor een trail kunt schatten, en dat kan ik nog steeds: 5 minuten voor elke km en 9 minuten voor elke 100 hoogtemeters (op en neer); de kortste van die twee “tijdsduren” door twee delen, en daarna de twee tijden optellen.

Een bergmarathon met 3000mD duurt dan 6 uur en een kwartier. De werkelijke tijd zal min of meer deze zijn, en ik kan me daar dan op richten. Maar goed, een ultratrail duurt veel langer, en zelfs die kan ik schatten. Een 120km (6000mD) duurt bij mij een 20 uren. Een halve marathon (1000mD), daarentegen, een uurtje of twee. Ik kan het in heel veel grafieken en tabellen uitdrukken, maar het is natuurlijk wel duidelijk dat de snelheid afneemt bij een ultratrail (6 km/uur) in vergelijking met een halve bergmarathon (11 km/uur). Zowel de toename van de afstand als de hoogtemeters maken me traag. Logisch; ik moet doseren om het te halen. Een ultratrail gaat traag. De snelheid neemt af en daarmee ook de noodzaak om snel te reageren; technische afdalingen gaan in een slap drafje, en omhoog loop ik sowieso, en zelfs met stokken. Bij de Ultra Pirineu verleden jaar werd ik een beetje verveeld van deze slow-motion. Natuurlijk waren er mooie momenten, en was er emotie bij het halen van de finish, maar toch…

Ik hou van hardlopen door de bergen, maar de ultra trails zijn eigenlijk gewoon snelle wandeltochten. Mooi, maar ik mis een beetje het felle hardlopen met snelle technische afdalingen, waar reactievermogen, kracht, en wendbaarheid gevraagd wordt; een snelle stijging waar je het melkzuur in je benen voelt toenemen, piepende longen, en snot voor je ogen; een competitie aangaan met mede harlopers. In de wedstrijden van korte afstanden, zoals 10 km, halve bergmarathons, en zelfs hele bergmarathons (als er flink getraind is) voelde ik deze sensatie, deze behoefte om te strijden en snel te reageren. En, jemig, na de finish stond ik af en toe nog een beetje te trillen op mijn muf gerende beentjes. Een snelle UT-er zal ik nooit worden; niet genoeg tijd om te trainen met een baan en familie, niet genoeg talent om niet zoveel te hoeven trainen; kortom, niet genoeg motivatie. Gelukkig kan ik de wedstrijden en trainingen zelf na gelangen selecteren. Geen ultratrails meer? Ach, dat weet je nooit. Misschien is de afwissling kort-lang wel het beste… en elk seizoen kan weer een ander bijzonder doel hebben. Dit seizoen wil ik even wat meer snelheid en (re)-actie op kortere afstanden tot marathons… , maar wie weet, ook eens wat langer. I will mind my steps.

Tot de volgende keer!
Barend 

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account