fbpx

Grizzly Run Seaton 2017.

De beer is los;  It’s not just the race…it’s the weekend….
Warming up: The Grizzly Run in Seaton (Devon/Engeland) is behalve een zware trail, ook een belevenis die mooi op je lijstje staat. Het is een ware happening voor de Engelsen die houden van tradities en volksfeesten. Direct na de opening van de inschrijving is de ‘Grizzly’ dan ook volgeboekt voor in totaal 2000 runners die kiezen uit 10EM (Cub run) of 20EM (Grizzly run). Gelukkig houden ze voor de Nederlandse loopvrienden een aantal plaatsen in reserve.

Een van de ‘typical oddities’ die jaarlijks terugkeren zijn de  ‘motivational messages’  die je onderweg tegenkomt. Deze borden worden telkens weer tevoorschijn gehaald en her en der geplant om de moed er in te houden. Dat is dan ook het uitgangspunt om mijn verhaal aan op te hangen. Want dat extra beetje motivatie kun je onderweg wel gebruiken.

 If you are going to be weird, be confident about it. – Je moet wel een beetje ‘raar in je hoofd’ zijn (van ’t padje af) om vanuit je winterslaap een route te lopen van 32 km/1100 hm, waarbij je veel beren op je weg ziet die in feite in Engeland niet eens voor komen.

Nu had ik er wel vertrouwen in, want van een winterslaap was niet echt sprake geweest. December was relatief rustig, maar vanaf januari was de voorbereiding begonnen door in verschillende gebieden, op verschillende ondergrond, verschillen in hoogte en onder verschillende weersomstandigheden te trainen met verschillende lopers. (Footprint/Brabantse Wal) Een beer moet je immers altijd met meer mensen tegelijk benaderen. Met mijn vaste loopmaatje Tonny en met alles wat (me) beweegt trainde ik een kleine 600 km naar dit evenement toe. Naast Tonny (4e keer Grizzly) sloot ook Erwin (2e keer Grizzly) aan op de trip naar Zuid-Engeland.

You are not getting older, just more complex. – Vanwege  het feit dat bovengenoemde ‘weirdo’ zijn gedrag niet verklaart, omdat hij daar verstandelijk gezien niet toe in staat is, was ik zoals ik ben, op zoek naar een nieuwe route. Een aantal lopers uit onze regio bleek deze run al eens te hebben gelopen en hun ervaringen maakten me nieuwsgierig. Zou ik dat op mijn leeftijd, weliswaar goed getraind, er heelhuids van af weten te brengen??

Without action you are not going anywhere. – De enige manier om er achter te komen of je iets kunt, is door het te doen. Als je dan ook nog in gemotiveerd gezelschap verkeert en er een mooi weekend van kunt maken dan heb je mij. Op vrijdag 10 maart om 6.00 uur vertrokken we uit Roosendaal om ons voor een lang weekend in een cottage te settelen op Boswell Farm in Harcombe.

The harder the conflict, the more glorious the triumph. – In de laatste briefing stond een passage waarvan ik het idee kreeg dat het wel een ‘bikkel trail’ moest zijn en dat de organisatie de lopers nog even op scherp wilde zetten: “Nee, beste runners, deze overwinning krijg je niet cadeau.” We gaan het beleven denk ik dan op mijn beurt. Er zit immers ook wel weer iets in de hierop volgende boodschap.

Behind every beautiful thing there’s been some kind of pain.  New Grizzlers be warned: The Grizzly has…………’ meer dan 1150 hoogtemeters op 32 km – drie keer een passage over steenstrand –  vier keer een passage door water en modder waar je minimaal kniediep doorheen gaat – de beruchte ‘Stairway to Heaven’, een steil pad langszij een klif (mensen met hoogtevrees: pas op) – steile afdalingen die spekglad kunnen zijn. Houd rekening met je marathon tijd of zelfs langer als de omstandigheden ‘grim’ zijn.

Start to run: De stadsomroeper opent zijn rol en spoort iedereen aan met bemoedigende woorden. Als de bel rinkelt zijn we weg. De eerste km begint over de ‘pebbles’ over het strand bij Seaton. Het lawaai is oorverdovend en als je hier te snel weggaat dan ben je direct verzuurd. Voordeel dus dat ik met ervaren beren op pad was. Tonny, Erwin en ik zijn op zaterdag op pad gegaan om het parcours te verkennen. De eerste 5 km van het parcours wordt er wel geklommen, maar het is nog wel te doen omdat de ondergrond goed beloopbaar is. De eerste wandelaars dienen zich al aan. Eenmaal in het echte buitengebied begint ook de trail voor mij. Klimmen en dalen over het gras dat door de regen en kleiachtige ondergrond spekglad is. Het loopt natuurlijk geforceerd en dwars op steile hellingen raak je uit koers. De talloze ‘marshalls’ houden je wel in het spoor en de route is perfect aangegeven.

 Paint yourself across the landscape. – Een hele mooie vond ik deze. Omhoog, omlaag, single track, modderpad, strand, waterpassage, kliffen, bossen en velden; werkelijk alles van het Zuid-Engelse landschap kom je tegen op een relatief kort stuk. Vooral deze editie werd bepaald door de regen die afgelopen week gevallen was. Je kon ook maar het beste door de zuigende modder lopen. Dat was veiliger dan via de zijkant te gaan want daar was het te glad. Gevolg is wel dat het zwaar loopt. Goed, dat is beter dan een slipper maken. Na de afdaling van de eerste klif kwamen we weer op een kiezelstrand waar we twee keer door het water moesten. Lopers van de ‘Cub’ (10 miles) waren al op de terugweg. Wij klommen verder en er volgden kilometers modderige paden. doorlopen was er niet bij. Dat had ook te maken met de single tracks waarop veel gewandeld werd als het zwaar werd. Passeren heeft dan geen zin.

Where your mind goes, everything follows. Deze bracht ik meer in verband met het feit dat je eigenlijk nergens anders mee bezig bent dan met alle aspecten van de route. Je moet zo geconcentreerd zijn en er met je gedachten bij blijven om overeind te blijven dat je er dan vanzelf achteraan komt. Doe je dat niet, dan ga je…….en ik heb er veel zien gaan. Die ene keer dat ik bijvoorbeeld Tonny vanuit mijn ooghoek volgde, omdat hij me blijkbaar aan het filmen was terwijl ik de ‘bog’ (moeras) in ging, ging ik voorover en zou ik bijna in een modderplas een ‘flat face landing’ gemaakt hebben. Ik wist ongeveer wat er nu kwam na 11 mijl, maar dit moeras leek eindeloos. Tot drie keer toe over honderden meters kniediep door de bagger en natuurlijk blijven lachen. De modder was aanmerkelijk warmer dan het koude zeewater dus dat was meegepikt.

Uiteindelijk bleek dat we door het bos een grote lus hadden gemaakt. We kwamen weer uit bij de waterpassage aan de kust. Daarna volgde een km redelijk beloopbaar strand met de wind in de rug. Omdat ik wist dat er nog een toetje kwam genoot ik daarvan en passeerde enkele tientallen lopers.

Stairway to heaven. – Legendarische klim van een kilometer met een stijgingspercentage dat ik niet weet, maar des te meer voelde. Zeer smal pad waar je ook nog door een omroeper in klederdracht naar boven werd gepraat en waar je met hoogtevrees maar beter voor je uit kon blijven kijken. Een paar blikken zijwaarts wilde ik er wel aan wagen; een fenomenaal uitzicht op kliffen en zee.

Eenmaal boven ging het nog een stuk bovenlangs over het veld en kon er weer tempo konden gemaakt. De verzuring en beginnende kramp speelden al wat parten waardoor het niet echt snel meer ging. De 25 km is dan ook al gepasseerd. Naar beneden kon ik me nog wel laten vallen tot het dorp Beer. Daarop volgde de zoveelste klim, eerst via trappen, later weer over glibberige paden. Dan komt langzaam Seaton weer in zicht en denk je daar naar toe af te dalen. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Nog 1 klimmetje dan, vooruit. Dan is er enkel nog asfalt en een geleidelijke afdaling naar de finish waar enkele duizenden supporters iedereen een geweldige terugkomst bieden met applaus, geroep en klikkende toestellen. De beer is binnen en kan aan de uitgebreide snacktafel met drinken, koeken en fruit. Het verdiende shirt gaat pas mee als ik door de plaatselijke brandweer ben schoongespoten, want douches zijn er niet. Maar goed heb jij wel eens een beer onder de douche zien staan?

Cooling down:

  Achieving starts with believing. – In tegenstelling tot wat ik vooraf dacht had ik weer wat bereikt. Twijfelen is niet nodig; je moet erin geloven (en er wat voor doen). Het was zeker geen ‘peace of cake’, maar het was met onze voorbereiding haalbaar.

Not just the race, but also the weekend: entourage met klederdracht – small English breakfast (toch maar overgeslagen..) – veel hoogtemeters – start op steenstrand – enkele moerassen (bogs) – veel hoogtemeters – fireman shower

 

Marshalls; tientallen ‘levende wegwijzers’ die je luid aanmoedigen en snoep aanbieden (Thank You, Marshall !!!)

Runners van het vasteland die hiervoor overkomen; wij kwamen meerdere keren The Dutch Runners tegen van Spado/Bergen op Zoom die in oranje shirts onze koninklijke kleur vertegenwoordigden. Een aantal van hen had een keer met ons op de Brabantse Wal getraind. De sfeer is relaxed, er is tijd voor een ‘marshall hug’, sommigen willen ludiek verkleed als vis of Mexicaan, lopers maken foto’s. Maar door het overgrote merendeel wordt wel degelijk serieus en zo snel mogelijk gelopen om het er goed af te brengen!! Het wordt nergens een Fun Run!!

Dit weekend was voor mij genieten. Ik was goed voorbereid door de trainingen. De verkenning met Tonny en Erwin op zaterdag heeft me zeker geholpen en het verblijf met mijn loopvrienden was top!! Het was de reis waard (Tonny: hulde als chauffeur die ons overal veilig naar toe bracht)

Deze runner gaat zijn Brexit beleven met mooie herinneringen, een goed gevoel en in meerdere opzichten enkele ponden lichter.

Tot de volgende!
Jos Oonincx 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account