Legends Trail – Me, myself and I

Bij het schrijven van deze blog ervaar ik een enorme rusteloosheid in mijn hoofd. Alsof de ene gedachte plotseling plaats maakt voor de andere en terwijl ik nog niet uitgedacht ben over de eerste gedachte…

Goed, het besef  dat dit vaker heb meemaakt daalt in. Dit is weer die fase zo vlak voor een deelname aan een groot evenement, waarbij ik alles even op een rijtje moet zetten. Onzekerheid wordt bij mij gevoed door het loslaten van de realiteit, de mix van feiten én het moment waarbij onnozelheid en onbedachtzaamheid een kans krijgen.

In dit geval is een race van 250km door de Ardennen met 7.000 D+ ernstig genoeg om even serieus te zijn. Het moment is daar om de rust te ervaren voor een goede voorbereiding. Op 2 dagen voor de start zijn de benodigde spullen en voeding verzameld en start ik met het samenstellen van mijn raceplan. Daarna begint het parkeren van een positieve mindset in mijn hoofd, waarbij de focus ligt op het deelnemen en de nieuwe ervaringen die dit avontuur met zich mee gaan brengen.

Me, myself and I

Wat is je eigen perceptie van extreem? Waar liggen je grenzen en waarom denken we überhaupt in grenzen? Luister je naar anderen of baseer je je keuzes op je eigen ervaringen en gevoel? Ik denk dat iedereen gevormd wordt door eigen belevenissen en de wil om iets te bereiken. Een rode draad door al mijn Ultra trail avonturen is de constatering dat de inspanning bij jezelf begint en bij jezelf blijft. Je zult het uiteindelijk toch zelf moeten doen. Natuurlijk is er steun te vinden bij die personen die dicht bij je staan of waarvan je dingen aanneemt omdat je weet dat ze het beste met je voor hebben. Maar zeg eerlijk, hoeveel van die personen bewegen er om je heen en wanneer kies je er zelf voor om ze te betrekken in jouw ding, en dan met name op de zware momenten onderweg. Liever alleen na het finishen, toch? Feit blijft dat we het tijdens de inspanning het alleen moeten doen en dat er veel geïnteresseerden je kunnen volgen op afstand. Eigenlijk wel een leuk idee, dit weekend als stipje over de 250km route via het Live Legends Trail systeem , met nummer 59, gaaf…!

Plan

Ja, ik heb een plan. Een eenvoudig plan. 5 blokken van ongeveer 50km is ook 250km. Er zijn onderweg 4 controle posten en ik kan er dus voor kiezen om niet 1 maar mentaal 5 losse trails te lopen. Ik heb iedere keer de mogelijkheid om me opnieuw op te laden en een passend plan af te stemmen op hoe ik me op dat moment bij de verzorgingspost voel. Ik heb een overzicht gemaakt van de Cut Off tijden en weet dus dat ik gemiddeld boven de 4km per uur moet blijven. Dat lijkt een lage snelheid wat het in principe ook is, alleen is het een gemiddelde tijd. Dit houdt in dat je alle rust, eet, slaap en herstel momenten hier ook in mee moet nemen.

Ik heb besloten om NIET op mijn horloge te lopen, maar ontspannen op de Garmin die ik toch moet gebruiken voor het navigeren van de route. Bij iedere controle post heb ik in mijn Duffel (deze wordt verplaatst door de organisatie) met 4 pakketjes. Hier zit alles in wat in op voorhand nodig dacht he hebben. Ja, in mijn hoofd heb ik deze wedstrijd al een paar keer gelopen. Ik heb bewust mijn voeding en kleding getest en gekozen. Ook heb ik besloten om licht te reizen. Daarmee bedoel ik dat ik een minimalistisch samenstelling heb gekozen van gear voor onderweg. Niet te weinig, maar zeker geen extra ballast. Ook gaan er zeker 2 extra paar schoenen (met droge sokken) mee in de duffel. Eindelijk ben ik klaar met puzzelen, mijn duffel gaat dus ook dicht nu..

TisWat – Tis een dingetje
De mensen die me kennen weten dat ik hou van dit soort uitdagingen. Dit soort avonturen geven me veel energie en maken me vrolijk. De mensen die me wat minder goed kennen snappen mijn lol niet en dat is prima. Mijn familie en vrienden ruilen me voor 60 uur (of minder) in voor een stipje, te volgen op een lijntje op een kaart die een groot gedeelte van de Belgische Ardennen weergeeft.  Dat vinden ze prima. Ik besef dat ik van geluk mag spreken dat ik kan starten. Ook besef ik dat het leven bestaat uit eigen keuzes en dat ik blij mag zijn dat ik dit soort keuzes kan maken. Ik ben blij met de fijne mensen om me heen die me ondersteunen daar waar ze kunnen.

Nog 60 uur uitrusten, eten en drinken om daarna 60 uur te bewegen door de natuur.

Sommige dingen moet je alleen realiseren en zelf doen. Het helpt alleen enorm als je beseft dat ‘alleen zijn’ en ‘je alleen voelen’ twee verschillende dingen zijn. Alvast bedankt voor jullie betrokkenheid en steun! Ik heb er enorm veel zin in.

Tot de volgende keer,

Chris van Beem

chris@trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account