fbpx

Trans Gran canaria deel 2: Pijn ,vallen, opstaan, hallucineren , doorbijten en Bier!

Mijn week begon met het schrijven van deel 1 van mijn blog, daarna stond alles in het teken van slapen, eten en voorbereiden van de race. Doordat ik de race eerder heb gelopen en wist wat me te wachten stond had ik al een beeld van wat zwaar zou worden en wat ik graag zou willen bekijken.  Als ik de tijd heb wil ik altijd de moeilijke delen van de race goed bekijken, hoe ziet die afdaling er uit? Maar vooral, hoe ziet de afdaling in het donker er uit? Hoe ziet het parcours er uit als het giet van de regen en in de dikke mist licht? Met al deze punten moet je rekening houden. Train as you race heeft een atleet mij  ooit verteld ..dus waarom zou je  het race parcours ook niet zo verkennen?

Racing day:
De dag die altijd begint met veel te vroeg wakker worden en niet meer kunnen slapen. Zo begon ook deze keer de dag, achja als je de dagen ervoor goed hebt uitgerust maakt het allemaal niet zo veel uit.  De hele week staat in teken van racen, je ziet andere afstanden al beginnen. Mijn spieren en ik zijn jaloers. Ik had energie en wil ook racen , rust in mijn kop zou ik pas hebben tijdens de race. Op de racedag is er genoeg tijd dus om  je zenuwen de kans te geven om de overhand te nemen.  Elke keer weer naar het hoogte profiel en parcours kijken,  Terwijl je  eigenlijk  weet dat het niks hoeft zeggen over hoe je race  verloopt. Wat zegt je lichaam, wat doet het weer, op wat voor voeding loop ik goed, heb ik de juiste voeding voor deze afstand, moet ik dat nieuwe reepje wel proberen, Misschien heb ik wel te veel gedaan deze week. Kortom al je twijfels en voorbereidingen, Het  20 keer opnieuw je tas in pakken, wat voor kleding moet ik aan, Neem ik niet te veel mee, hoe ga ik de race indelen.  Ook daarbij heb je wel een gevoel wat is je beste pace om mee te beginnen, wat heb ik in de trainingen kunnen lopen, waarbij heb ik het gevoel dat ik het uren kan volhouden .

Het startschot:
Stress, drukte, 10 keer op nieuw je schoenen vast maken, 5 keer op nieuw naar de wc , minuut voor de start : staat mijn horloge wel aan. Allemaal stress momentjes die  in 1 klap weg zijn bij het startschot: YESSSSS ik mag los. Natuurlijk ondanks je voornemens ga ik altijd harder weg dan ik gepland heb, probeer daarna zo snel mogelijk verstandig te worden en je niet op te blazen.  Bij de eerste klim dacht ik yes eigenlijk gaat dit best wel makkelijk,  ik ben goed aan het temporiseren. Boven aan de klim begon de spanning te komen van de eerste lange afdaling, ik weet nog van vorig jaar dat ik deze heel moeilijk vond( veel losse stenen en heel stijle klei achtige stukken). Springend over de stenen vol in de concentratie kwam ik heel beneden aan. Dit gaat goed, ik heb me te veel gefocusd op de eerste twee delen van de wedstrijd ( de lange klim en de stijle afdaling) dat ik minder op mijn eten en drinken heb gelet waardoor ik opeens veel in 1 keer ging eten en drinken. Dat was dus fout met als resultaat de eerste 2 uur maagklachten. Geen stress, eet bij de post gewoon waarvan je weet wat je maag goed verdraagt en wat kalmeert, In mijn geval cola brood en kaas. Ondertussen was de diesel goed op gang gekomen en had ik een mede loper gevonden die precies mijn tempo liep. Op een van de vele beklimmingen kijk ik in het schijnsel van de maan eens om mij heen en zie aan de tegenovergestelde kant van het dal honderden lichtjes flikkerend naar beneden rennen.  Uitzichten die alleen een athleet die in de nacht loopt kan zien, op zulke momenten weet je de moeilijkste perioden van de race ( nacht ) toch te genieten, en vergeet je langzaam dat je lichaam eigenlijk in slaap modus moet zijn. Na 2 beklimmingen en 1 afdaling komen we aan op de 20 km lange hoogvlakte. Andrew ( mijn loopmaatje) en ik weten hier flink door te kachelen ondanks 2 km verkeerd lopen en lichte slaap hallucinaties van mij. Na een stijle lange en vooral glibberige afdalingen komen we dan aan op het start punt van de 80 Ruim 2,5 uur voor de daadwerkelijke start. Ook omdat het nog nacht is besluiten we de volgende korte klim en lange  afdalingen geen risico s te nemen  iets rustigerte doen omdat we weten dat er 2 monster klimmen (1100 en 900) vlak na elkaar komen.  Ondertussen na ongeveer 7,5 uur in de race te zijn en rond de 60 km ( met ongeveer 4500 hm)  begint het licht te worden. Dit moment is altijd een motivatie voor mij, het zwaarste deel van de dag achter me gelaten, bij het licht heb ik dan ook meestal geen slaap problemen meer. Met het klimmen was ik wat sterker en het afdalen adrew, zo hielden we bij ons beide een beetje de rem er op. Temporiseren was nog steeds heel belangrijk we moesten immer nog zon 45 km. Tijdens de volgende monster klim kwamen we op het marathon startpunt. Waar het  vergeleken met de rest van de race zeer koud was, ik gok zo n 2 -3 graden met zo nu en dan wat regen en mist. Na lang gekloot te hebben met mijn regen jas en handschoenen   heb ik even wat meer gas gegeven om bij andrew terug te komen, wat veel energie koste. Na dat we het hoogste punt hadden bereikt volgde een heel lange afdaling)  waar ik niet helemaal in mijn ritme kwam het eerste stuk en ik andrew heb laten gaan ( dit was het stuk dat ik verkend had een moeilijk stuk in de race voor mij ( vorig jaar dan)) na ongeveer 10 minuten tijd kwam ik in mijn ritme en naderde ik andrew tot een meter of honderd, helaas was mijn sterke punt ( de beklimmingen ) nu mijn zwakke punt geworden en kreeg ik veel last van de opkomende hitte ( richting de 25-30 graden ) en zon en heb ik andrew  laten gaan.

Tijdens de afdaling daarna kwam de top van de 80 km groep afzonderlijk  ( waaronder huub van noorden) mij inhalen en probeerde ik  aan te haken  bij huub, na ongeveer elke steen als een voetbal geprobeerd weg te schieten heb ik weer mijn eigen tempo gelopen en begon de overlevings fase. In deze fase heb ik heel veel tijd verloren omdat ik door buik en maagkrampen hardlopen en wandelen op de vals plate stukken moest afwisselen. Ik begon het vermoeden te krijgen dat ik een soort van zonnesteeek had, wat doe je dan: proberen je zelf afte koelen met alles wat mogelijk is, buff op ter bescherming van de zon, en proberen veel te drinken. Ook al wist ik op dat moment dat het  kwaad al geschiet was en dat ik op mijn tandvlees moest bijten om niet nog meer tijd te verspillen. Tijdens de laatste beklimming kreeg ik weer iets van energie waardoor ik de komende 3 km aardig kon doorhobbelen . Onder tussen durfde ik tegen mij zelf te zeggen ( wat ik constand deed ter motivatie) dat ik waarschijnlijk wel onder mijn best gedachte tijd uit zou komen ( nederlands recored van thomas dunkenbeck). Dit hielp echter niet de hele tijd en op de echt technische stukken ( losse grote stenen) in combinatie met mijn bellaberde voetcoordinatie moest ik toch wat meer wandelen dan gewild. In het midden van het rivier stuk was een extra water post ( met koud water) en daar vertelde me dat er nog 7 km te gaan was en dat er bij de finisch mooie dames die je masseren, zwembad en vooral koud bier zou zijn, na wat flauwe beetje ongepaste grapjes ( het was vast de hitte :P) over de dames  en de gedachte aan koud bier was ik dan ook gemotiveerd voor het laaste stuk en kon ik veel  hardlopen. Pas tijdens de laatste post ( 3 km van de finisch ) begon ik er over na te denken dat misschien nog wel mogelijk was om onder de 17 uur te finischen ( ver onder mijn verwachtingen uit) en begon ik voorzover ik kon eenversnelling in te zetten,  pijn en misselijkheid negerend kwam ik 500 meter voor de finisch mijn teamgenootjes tegen die de laaste 500 mee liepen en me nog even dat extra zetje in de rug gaven om nog even alles er uit te persen. Met als resultaat een ruim 3,5 uur snellere tijd dan vorig jaar  in 16,57 kwam ik dan over de finisch met een glimlach op mijn gezicht kwam die de hele verdere dag neit meer van mijn gezicht verdween.

Je heb nooit een perfecte race , maar je resultaat kanwel perfect zijn.  Er zijn altijd verbeterpunten,  en punten die normaal niet goed gaan en nu wel . Daarom is het voor mij belangrijk te kijken heb ik deze wedstrijd vol gelopen ? ja  mooizo,  zijn er verbeterpunten ? ja, dan heb je weer een doel en de middelen om volgend jaar weer te knallen

Afzien, pijnlijden, vriendschappen, bier, ongerepte natuur, vervelende liedjes in je hoofd ( 2 liedjes voor 17 uur lang) dag en nacht  maken de wedstrijd en avontuur voor mij het mooiste .

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account