LUT, Ironman in voorbereiding op de Tor des Giants

Iedere dag maak ik afspraken met mezelf. Constant op zoek naar de balans van dingen die moeten en dingen die ik wil. Ik kan niet wachten tot de dag daar is waar ik alleen maar dingen moet die ik wil. Voor nu, te weinig uren in een dag, of anders gezegd,.. te veel te doen in te weinig tijd. Ja,… zo zag de maand juli er voor mij uit. De maand juli is trouwens wel een hele mooie maand gebleken. Eindelijk de zekerheid dat ik weer terug in Geldrop ga wonen, zo heerlijk dicht bij de bossen. Daarnaast is het gelukt om de Lavaredo Ultra Trail van 120km in de Dolemieten Italië te combineren met 7 dagen later een Ironman in Klagenfurt Oostenrijk. En dat allemaal in voorbereiding op de Tor des Giants (TOR) in September.

Waarom de Tor des Giants?

Ja, goeie vraag… met een voor mij eenvoudig antwoord: “Waarom niet?”. Met 330km, 25.000 D+ klimmeters en een tijdslimiet van 150 uur voor een totaal nieuwe ultra beleving. En, heel eerlijk,… ben ik me volledig bewust van wat ik daar in de bergen ga ervaren?,…. ikke niet. Ik heb alleen een soort van een idee…. gebaseerd op eigen deelnames aan eerdere andere Ultra Trails en de ervaringen die anderen ultra-trailrunners met me delen die ze hebben opgedaan tijdens een eerdere TOR deelname.

Mijn training

In de loop der jaren heb ik mezelf een voorbereiding aangeleerd die bij mij goed uitpakt. Heel simpel komt het hier op neer.

In voorbereiding op een ultra trail van 100km verplicht ik mezelf om 3 weken aan een stuk minimaal 100km per week (in totaal) verdeeld over verschillende trainingsdagen in die week te lopen. Dit stopt standaard 2 weken voor aanvang van het evenement. Dan doe ik weinig tot niks. Veel rusten, goed eten en drinken en af en toe een lichte inspanning om niet verveelt de geraken. Dit doe ik al jaren,… ook als ik in voorbereiding ben van een 100miler… dan loop ik gewoon 170km per week.

Ik ben niet de persoon die allerlei interval-trainingen doet om de snelheid te verhogen. Nee,… ik train standaard in de natuur en kies bewust diverse ondergrond, heuvels en bospaden. Ook weer afhankelijk van het gebied waar ik de wedstrijd ga lopen. Na het aanmelden bij de TOR besefte ik dat ik mijn methode deels los moest gaan laten. Het is namelijk, gezien mijn doordeweekse leven, onmogelijk om 330km per week te gaan lopen. Dus, speciaal voor de TOR bedacht ik een twist in mijn voorbereiding…

Ik besloot mijn lijf te toetsen door twee extreme inspanningen te combineren in 7 dagen. ‘Eerst een 120km Ultra Trail met 5.800 D+ hoogtemeters, een kort herstel van 6 dagen en daarna een IRONMAN in Oostenrijk.’ Eigenlijk wilde ik zo mijn lijf bewust sterker maken door ook andere spiergroepen (zwemmen en fietsen) te belasten. En,.. naast alle fysieke inspanningen zou ik met name wat mentale situaties moeten aanvaarden en doorkomen. Wat voor mij misschien nog wel de belangrijkste leerschool van deze deelnames is geweest is de noodzaak om creatief om te gaan met de mogelijkheden die ik op dat moment had. Want,… nog nooit fietste ik 180km achter elkaar en, nog nooit zwom ik 3,8km in open water,… laat staan in borstcrawl, het werd dus schoolslag. En, nog nooit liep ik een marathon met daarvoor de inspanning van zwemmen en fietsen…

Beide evenementen heb ik goed kunnen finishen. De Lavaredo Ultra Trail was zwaar, maar dat was mijn ding. De 120km heb ik op een manier kunnen afleggen waarbij ik heb genoten van de omgeving en waarbij ik bij het klimmen regelmatig goed stuk ben gegaan. Bij het dalen herstelde ik weer snel, voor mij een teken dat het goed zat.

De korte herstelperiode van 6 dagen tussen de 120km ultra Trail en de IRONMAN bleek genoeg om fit aan de start te verschijnen, tenminste…. dat hield ik mezelf voor.

De IRONMAN

Wat er tijdens de IRONMAN allemaal gebeurde is lastig te beschrijven. Bij het zwemmen hoorde ik bij die 1% die geen wetsuit droeg. Die had ik gewoon niet. Na 200 meter zwemmen kreeg ik geen adem meer en heb ik heel rustig moeten herstellen om überhaupt verder te kunnen komen. Na een paar honderd meter ging het wel weer. Op de helft van de afstand begonnen de afwisselende kramp momenten op heel veel verschillende plaatsen in mijn lijf. Heel voorzichtig ben ik uiteindelijk na 3,9 kilometer bij de zwem finish uitgekomen. Ik moest 3 minuten rusten voordat ik de kant op kon…. Chris was gewoon 1 grote kramp… haha. Ik zal nooit de eerste 20 meter vergeten die ik buiten het water, op de mat, richting de fietsen moest rennen… Ik rende maar ik voelde mijn lijf even niet. Pffffff… Dat was mijn eerste kennismaking met 3.9km zwemmen.

Op de fiets ben ik heel erg stuk gegaan bij de 2-3 klimmetjes, die we iedere 2 rondes voor onze kiezen kregen. En,… dan ga je de eerste ronde 3x stuk om een klim en weet je dat je de volgende ronde weer omhoog moet. Mentaal en lichamelijk ontzettend zwaar. Daarbij komt dat zomaar schalen van 1x 130km in mijn voorbereiding naar 180km met 2000 D+ meters op de wedstrijddag op zich staand voor mij al een interessante uitdaging was. Ook hier een onvergetelijk moment voor mij… de laatste kilometer richting het wisselpunt voor het hardlopen. In mijn hoofd de gedachte hoe ik in hemelsnaam zonder te vallen met mijn stijve lijf van mijn fiets ging afstappen… Maar, zoals heel veel dingen… ook dit ging eigenlijk gewoon prima.

Dan het lopen… Ja,… toen ik afgestapt was wist ik het al… Ik ga het halen, ik kom gewoon binnen, ik word een IRONMAN. Het lopen zou zwaar worden. Niet zozeer de afstand, dat zat wel goed want 42,2km heb ik vaker gelopen. Nee, meer het idee dat ik 2 rondjes over een soort van onaantrekkelijk stratenparcours, asfalt, zou moeten afleggen gaf niet veel energie. Alleen…. dat viel eigenlijk best wel mee. Het was enorm saai, maar de kilometers passeerden snel en ik genoot van de sfeer, de goede verzorgingsposten en het vooruitzicht dat ik over het rode tapijt onder de finish boog zou lopen.

Met een High Five rende ik de finish over. Ik was moe, maar gek genoeg niet gesloopt. Ik heb me wel gesloopt gevoeld onderweg,… meerdere malen… maar het lijf kan zich onderweg prima herstellen. Ik ben gewoon geduldig met de mogelijkheden en zorg voor voldoende vocht en voeding onderweg. Dan,… de dagen daarna,… dan ben je klaar. Je bent energieloos maar je bent wel energiek in je hoofd. De connectie met ik wil en ik kan klopt even voor geen meter, maar ik weet dat voor mij deze gekke intensieve inspanning heel veel heeft gebracht.

  • Ten eerste is mijn besef versterkt dat als je echt iets wil, er mogelijkheden ontstaan die je zelf niet had verwacht.
  • Ten tweede heb ik het besef dat ik ondertussen mijn lijf goed ken en dat mijn korte herstelmomenten tijdens de race me veel vertrouwen geven.
  • Ten derde ben ik mentaal weer in nieuwe zware situaties terecht gekomen, waaruit ik heb geleerd door te gaan op een manier dat bij mij past.
  • Ten vierde weet ik dat ik niet denk in grenzen, ik denk veel liever in mogelijkheden.
  • Ten vijfde weet ik ook dat we meer kunnen dan we denken, alles heeft te maken met keuzes en echt willen.

En nu weer verder…

Ik weet in ieder geval zeker dat ik doe wat ik leuk vind,  ik blijf zoeken naar nieuwe uitdagingen die bij me passen. Daarbij is het lopen door de natuur echt mijn ding. Lang lopen door de natuur of verschillende dagen achterelkaar is echt mijn wens. Waar ik ook achter ben is dat afwisselende trainingen me veel kracht geven.

Tijdens het schrijven van dit blog heb ik me aangemeld voor een nieuwe IRONMAN. In Nice Frankrijk sta ik op 24 juni 2018 opnieuw aan de start. Ik wil mijn ervaringen uit Oostenrijk de basis laten zijn in een andere voorbereiding. Ik zal sterker aan de start staan, dat weet ik zeker.

Zolang ik doe heb ik leermomnten, zolang ik leer kom ik uiteindelijk verder dan de vorige keer.

Tot de volgende keer,

Chris van Beem

chris@trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account