fbpx

Sint Pieters Bear Trail 2017, door Jos Oonincx.

Het grensgebied Zuid-Limburg/België staat dit jaar zes keer op mijn trail lijstje. Na Gulpen en Vaals is het de komende maanden de beurt aan vier ‘Bear Trails’ alles bij elkaar goed voor 144 km /3470 hm. De Sint Pieters Bear Trail in Maastricht, is een grensoverschrijdende trail; ‘pittig en on-Nederlands mooi’ vanwege het eerste stuk dat door de ENCI groeve gelopen wordt. Een aantal Footprint (*) volgers dat regelmatig met een run of training meedoet is ook van de partij voor 10, 19 of 32 km trail- en klautergenot.

De keuze viel om verschillende redenen op de 32 km/750 hm. Belangrijkste reden was het zoeken naar een nieuwe uitdaging na drie keer de 19 km gelopen te hebben. (2013, 2014, 2016) Het eerste stuk van 3 km voert door de groeve die in 2018 gaat sluiten. Ook nu het domein van alleen maar trailers, want bezoekers worden op afstand gehouden. Schitterend decor blijft het, vooral nu het zonnetje zich weer liet zien. Na een regenachtige week spatte het natte cement lekker op, een blijvend merkteken op schoenen en kleding. Een passage door een niet te ontwijken flinke plas verhoogt de feestvreugde, maar brengt geen ‘verschoning’.

Vervolgens verlaten we de groeve langs de finish en het chalet om te gaan slingeren door het ENCI bos. De eerste hoogteverschillen drukken het tempo al een beetje. Na  7 km passeren we het riviertje de Jeker en de klim hierna ligt er nog steeds. Hier gaat het in ganzenpas achter elkaar met hier en daar al handen naar de bovenbenen. We zijn bij de wijnhellingen, Apostelhoeve en Apostelgroeve. Deze laatste ligt in de Louwberg en ook hieruit werd een paar jaar kalksteen gewonnen. Veel later probeerden ze het nog met champignonteelt en zelfs een illegale jeneverstokerij, maar uiteindelijk is het afgesloten en een reservaat geworden voor de vleermuizen.

We lopen een paar kilometer door het ‘Cannerbosch’, een hellingbos richting het kasteel van Neerkanne. We gaan dan al naar het kanaal waar na 12 kilometer de 1e verzorgingspost is waar volop keus is om bij te tanken. Hier besluiten al lopers om toch het 19 km traject te volgen, maar loopmaatje Jan en ik steken via de brug over. Voorbij de jachthaven komen we langs het Belgisch/Waalse fort ‘Eben Emael’. Langs het Albertkanaal ligt deze reus onder de forten met 17 bunkers die als een slagschip werden ingeplant; we lopen langs indrukwekkende betonnen blokken in het groene landschap.

Op de westhelling van de Maas zijn kalkgraslanden en bossen met mooie begroeiing, waaronder orchideeën. Wij ruiken echter wat anders. Er blijkt onlangs een flinke (aangestoken) hooibrand te zijn geweest in een opslag in de grotten. Zeker een paar kilometer lang is het te ruiken is door de poreuze kalkgrotten die de stank vasthouden. De Pietersberg heet hier dan wel romantisch ‘Montagne Saint Pierre’, maar daar wordt deze niet makkelijker door; het is aan deze kant serieus klimmen. Ook hier is het uitzicht de moeite waard.

Bij de 2e verzorgingspost (19 km) zijn we ruim over de helft en keren we terug naar het kanaal dat we bij kilometer 26 voor een 2e keer oversteken. Het is bekend terrein en Jan heeft inmiddels behoorlijk wat last van zere benen zodat op het ‘Smokkelpad’ bij de grens het tempo er uit gaat. Voor mij maakt het niet veel uit, want ik krijg het ook even lastig en het is een technisch stuk omhoog, omlaag, met veel bochten, stenen en wortels; kruip door en sluip door.

We gaan richting ‘d’n Observant’, voorafgegaan door twee zeer pittige klimmetjes die deels op handen en voeten worden gedaan. Mijn botten en gewrichten kunnen het nog net hebben, maar een touw of wat meer houvast zou welkom geweest zijn. Deze heuvel is aangelegd met grond die als deklaag op de kalksteen lag. De bult werd aangeplant om afschuiving te voorkomen en is opengesteld als wandelgebied. Het uitzicht is geweldig mooi, een trailer mag gerust af en toe even stilstaan om te genieten van de omgeving.

Daarna is het eigenlijk alleen nog uitlopen naar de finish en het chalet waar de hersteldrankjes geschonken worden. De meeste 10 en 19 km lopers zijn dan al huiswaarts gegaan en Jan is naar het Vrijthof, maar ik praat nog even na met wat bekenden en mijn chauffeur Erwin (Grizzly 2017) die het blijkbaar niet makkelijk had vandaag. Ondanks de zwaarte en het feit dat ik er wat langer over deed dan verwacht, kijk ik weer terug op een mooi evenement, gezellige praatjes met trailers en prima loopweer.

Passage in ENCI groeve in Maastricht

 

 

 

 

ENCI groeve

 

 

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account