fbpx

Martine’s reis: de Zandenbos trail, mijn eerste trail na een blessure.

Terugblik naar december 2016: Loop je op 31 dec bij een trail gescheurde enkelbanden op en 7 weken later een gescheurde kruisband. Inmiddels daarvan 6 maanden verder maar het viel en valt niet mee. De operatie verliep vlekkeloos maar had niet anders verwacht van mn collega’s, het was zowaar een gezellige boel. Ik kon mooi meekijken en er is extra getest of de nieuwe kruisband op de goede plek zat en op de juiste spanning. Eerlijk is eerlijk de pijn viel niet mee en het heeft echt wel een paar dagen geduurd. Net als het dik zijn van de knie.  De rest daarin tegen ging als een speer.

Met 1 week zonder krukken lopen, met drie weken autorijden en met vier weken weer aan het werk. Weliswaar was het heel erg wennen aan kleine ruimtes want de bocht om nam ik wel ruim natuurlijk. Al snel kreeg ik de knie recht en gebogen bij de fysio en voordat ze het wist fietste ik weer rond. Ook de bootcamp pikte ik gelijk weer op. Niet hardlopen maar wandelen en squats bij de fysio kunnen ook dan in de buitenlucht bij de bootcamp. Wat kan en mag als je maar eerlijk tegen jezelf bent. En dan valt het woord hardlopen op de band en ben ik bijna 12 weken verder. Echt wel spannend, 1 min hardlopen, 2 min wandelen maar daar is al snel de lol vanaf. En word het al gauw 5 km buiten op het verharde pad. Maar het gaat niet zo soepel. De hamstrings vind het niet leuk van mn andere been en ik krijg last van de geopereerde patellapees. Ik mis veerkracht in het been en na wat aanmodderen worden het minder directe hardloopschoenen en dat wil wel. Gelukkig want 2 dgn later ga ik op vakantie naar Spanje waar ik uiteraard wil lopen. En dat doe ik ook uitgebreid. De weken gaan voorbij met 2x in de week fysio en elke keer kan ik een beetje meer. Zwaardere gewichten bij de krachttraining, moeilijkere stabiliteitsoefeningen, langer staan, verder hardlopen, fietsen en weer volledig werken en steeds meer bootcampen waar ik mijzelf flink uitdaag. Inmiddels word het s’avonds eerder donker en dat is best een dingetje. Want dan zie je minder wat op je pad ligt, net zo met gras of bos dat blijft erg eng. Stel je voor dat ik dat hobbeltje of kuiltje niet zie. Dat ik struikel……Maar ik laat mij niet kisten en blijf doorzetten maar alleen op het verharde pad.

Eigenlijk komen er steeds weer leuke activiteiten voorbij die ik zou willen doen en ineens zegt de fysio ” is goed” !! Wat ? Mag het echt ? Ja het mag echt maar wel met verstand en eerlijk zijn naar je zelf. We zijn inmiddels al over de 6 maanden heen. Ik loop gemiddeld 40 tot 80 km per week en sport soms 3 keer per dag. Hoezo zou het niet kunnen? Als eerste een loopje van 5 km want ik zie als een berg op tegen de start met een mensenmassa. Stel dat ze duwen? Of dat ik niet vooruit kan kijken waar ik lopen moet. Of dat iemand mij op de hak trapt. Tig redenen om eigenlijk niet te gaan. Maar ik doe het wel en het was eng maar je kunt zelf je “weg” creëren, kom ik achter, en het ging goed. Hyper-de-piep werd ik ervan en ik denk niet dat veel mensen nou hebben begrepen waarom die ‘smile’ zo groot was.
Het hek is van de dam en schrijf mij in voor een obstacletraining. Maar wat een teleurstelling is dat. Huilend rij ik terug naar huis en mijn gezin moet dealen met een chagrijnige “me”. Ik wil wel en ik kan het ook maar ik durf het niet. Ik durf niet uit een touw te stappen, ik durf niet van een hoogte af te stappen laat staan vanaf te springen, ookal is dat maar 30cm hoog. Overal waar ik aanhing of opstond was alleen maar ” stel dat ik val, het is te hoog, ik ga door mn knie”. De fysio pikt het gelijk op en 2 min later sta ik 70cm hoog en moet ik op een halve bal springen.  De hele oefenzaal leeft mee en uiteindelijk doe ik het alleen. Maar ja dit is in een veilige omgeving met de fysio in de buurt. Nu nog in het bos, only the lonely…
Een dag later doe ik met buddy dochterlief mee aan een semi obstaclerun. En hoe verder op het parcour hoe meer vertrouwen ik krijg. De droge schone singletracks ga ik steeds harder lopen en alle opdrachten onderweg durf ik. Zelfs die van paaltje naar paaltje stappen. Hoe trots ben ik op mijzelf ! Wederom weer zo hyperderpieper dat ik de volgende dag ff de “diepe hel” mee loop. 10 km de berg af ( en een paar op) in een megamensenmassa maar na een paar zenuwen gaat het als een speer. Met grote passen laat ik mijzelf de berg afdenderen. Hoe fijn dit, dat ik dit durf en weer kan.

foto van Trailrunning Community.

Volgende uitdaging is een trail. En wel de  “Zandenbostrail”  in Nunspeet georganiseerd door TRAILRUNNING Europe. Is dat even toevallig! Maar hoe dichterbij ik kom hoe enger ik het ga vinden. Manlief is het er helemaal niet mee eens en de orthopeed vind alles te vroeg. Ga ik dit nou echt wel doen? En dan bedenk ik bij mezelf “ja dit ga je proberen en als het niet wil wandel je maar en desnoods draai je je om”. Klaar, niet zeuren nou, met de fysio heb je zelf besloten op basis van wat je kan dat dit mag. ( de orthopeed weet niet wat ik allemaal al kan en doe, en manlief is gewoon overbezorgd.) Je bent oud genoeg om wijs te zijn en bent eerlijk genoeg tegen jezelf om nee te zeggen.
Dus start ik met een rugzakje met mobiel incl. noodnummer en een foliedeken (je weet maar nooit) tussen allemaal enthousiaste trailers aan een 10km door het bos. Veel blad, heel veel boomwortels, erg veel smalle bedekte tracks, bergje op en af, mul zand en heel veel glibbermodder dat ik na 1 km denk dit gaat hem niet worden. Ik laat iedereen voor en blijf langzaam lopen en schep ruimte zodat ik goed kan overzien waar ik loop. Ik zie eigenlijk niks van de omgeving, behalve dat het bordje ” verzorgingspost”  100m verderop staat dan de post zelf, en ben zo geconcentreerd aan het lopen dat ik ook niet kan genieten. Elke stap op het onverharde pad is een “dingetje”. Een dingetje dat volledig tussen mijn oren zit en maar niet weg wil. Ook niet na 10km. De laatste 2 km gaat het ook nog plensen en gaat het niet eens meer over een pad maar willekeurig door het bos van lint naar lint. Over de finish val ik Chris van Beem in de armen en huil ik. Geen idee of dat nou was van opluchting dat ik het kan of dat ik het “overleefd” heb. Hij snapt het dat het heel erg tussen mijn oren zit en dat dat nog een lange weg is. Na een dikke knuffel van hem kan ik dan toch nog genieten van mijn eerste trail. Ik geniet in de stromende regen dan pas van alles, de andere binnenkomers, samen foto’s maken , praatjes over het lopen en de organisatie, de soep bij de heaters en de vuurkorven en met trots zet ik de gekregen muts op met “ik ben een trailrunner”.  Het begin is er, eindelijk na een strijd van bijna 9 maanden..

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?