fbpx

Buiten in de sneeuw

Al veel heb ik geschreven de laatste tijd en tegelijkertijd heb ik al veel niet gedeeld in een blog omdat ik nog niet uitgeschreven ben.
Bij mij beginnen veel van mijn ideeën en uiteindelijke verhalen tijdens mijn tochten in de natuur.
Ik ben zo iemand die knap chagrijnig wordt als ik niet regelmatig mijn schoenen aantrek en al hardlopen door de natuur heen trek. Ik ben er dan ook achter dat ik gek genoeg zowel mijn rust als extreme uitdagingen in dezelfde activiteit terugvind, voor mij is dat trailrunning. Voor 2018 loop ik bijna iedere maand een geweldige (ultra)trail. Ik kies ervoor om naar Portgal, Spanje, Italië, Frankrijk, de buurlanden en wellicht nog wat buiten Europa te gaan om geweldige natuurgebieden te ervaren. Ik loop nooit teveel en zeker nooit genoeg in mijn voorbereidingen. Ik heb de sport trailrunning gewoon een onderdeel gemaakt van mijn wekelijks ritme, waarbij het dus nooit ontbreekt of anders gezegd, het is altijd wel aanwezig.

Afgelopen weekend heb ik weer eens in de sneeuw kunnen lopen. Wat een geweldige sprookjesomgeving ontstaat er toch na het vallen van de witte sneeuwvlokken. Met code oranje door de witte sneeuw, zo’n dag was het. Al vaak ben ik na hevige sneeuw direct in de bossen en de natuur te vinden, schoonheid trekt aan… Tijdens mijn run heb ik geleerd door te ervaren dingen wel of niet doet… Toch blijft het best wel oppassen als je als trailrunner je paadjes zoekt en loopt in de dik besneeuwde omgeving. Takken boven je hoofd kunnen ineens bezwijken onder het gewicht van de sneeuw, stenen en wortels op het pad zie je niet en diepe plassen lijken een glad oppervlak waar je eenvoudig op kan lopen…. Door de koude wind word ik automatisch creatief in het plannen van de route. Meer bossen, minder open vlaktes. De vraag hoe zou dat gedeelte eruit zien nu zorgt er automatisch voor dat ik langer dan gepland op pad ben.

“ Hoe heerlijk kan het zijn. De vlokken dwarrelen om het huis en lekker warm kies ik mijn kleding om naar buiten te gaan. Wat water, niet te veel want het is koud, wat voeding en voldoende laagjes kleding om het niet te koud te hebben onderweg. Bij de voordeur een laatste check en dan sta ik buiten. De straat heeft een sneeuwballengevecht met verse sneeuwpoppen en veel kinderen. Ik draai glimlachend de straat uit en 400 meter verder loop ik de sneeuw achterna richting de rust. Het gekraak onder mijn voeten gaat ritmisch en net als andere keren geen muziek op mijn oren. Schoonheid en rust, de komende uren zijn voor mij en mij alleen. Automatisch kom ik in mijn ‘het-gaat-vanzelf’ tempo. De sneeuw-focus zorgt voor een alerte houding, de paden zijn hetzelfde maar nu bedekt en glad. De zon is zoek, de wolken zijn zoek of ik zit in een wolk met veel beweging. Mijn lijf is gewend om te bewegen binnengevoel maakt plaats voor het buitengevoel. Op een mooi punt op de route even stilstaan. De vlokken vliegen samen met het stoom van mijn lijf langs mijn gezicht. Ik kijk even rond en vervolg mijn ik-heb-geen-route route. Al krakend dwalen, al dwalend trainen omdat het kan. Heerlijk “

Waarom en daarom

Daarna volgen de gedachtes elkaar op en al bedenkend komt de vraag naar boven; ‘Waarom?’ Wat beweegt mij om met dit weer naar buiten te gaan. Wat heb ik daar te zoeken. Het is, nat, zwaar, vervelend lopen en vooral koud. En is het niet zo dat alles om je heen op een bepaald moment wit is… ik bedoel… overal hetzelfde wit is. De vraag van waarom lach ik altijd weg in het begin van mijn tochten. Dan weet ik zoveel dingen op te noemen die leuk zijn. Ik vind het fijn, de omgeving is zo mooi, de bijzondere natuur, de sportieve uitdaging, de gekozen rust, de onverwachte momenten en nog veel meer van dat. En dan,… dan komt dat moment aan de andere kant van de balans. Je raakt moe, geïrriteerd aan jezelf en dan komt het moment dat je alle eerder antwoorden nog eens gaat doornemen,… Waarom ben ik hier eigenlijk? Ik vind het helemaal niet fijn, de omgeving is hetzelfde, ik ken de natuur hier wel, ook ben ik klaar met sportief zijn en de rust met onverwachte momenten dat ik door de gladheid onderuit dreig te vallen en mijn kuiten gekoeld worden door 30cm diepe ijswater plassen. Echt, denk maar eens bij jezelf, dit hebben we allemaal… Voor mij is het dan tijd om opnieuw de gedachtes weg te lachen… dit is tijdelijk, het vervolg gaat verder… dat weet ik,… het is voor mij daarom dus…

Het verleggen van grenzen kan alleen als je in grenzen denkt. Ik denk liever in het aangaan van nieuwe uitdagingen, anders dan daarvoor…  😉

Tot de volgende keer!

Chris van Beem
chris@www.trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account