fbpx

Eerste trail ervaring; Mark van der Tang

Weg van de weg; mijn eerste trailrun,

Het is anderhalf uur rijden voor mijn allereerste trailrun. Met iets teveel spanning heb ik hier naar uitgekeken. Bijna twee jaar geleden ben ik begonnen met hardlopen op de weg. Eerst 5 km, toen 10 km, daarna steeds wat  verder en afgelopen maand een aantal keer de 20 km aangetikt. De Zevenheuvelenloop vorig jaar vond ik al een mooie loop in de ‘natuur’.  Dat smaakte naar meer; ik zocht naar loopjes door mooie gebieden, maar dan zonder die massaliteit. 

Ik stuitte op internet al snel op het fenomeen ‘trailrunnen’. Wow! Dat ziet er gaaf uit. Lekker door de natuur struinen en misschien wel een beetje vies worden. Dat wilde ik ook. Ik schreef mij in voor de 20 km variant van de Erwtensoeptrail in Aarle Rixtel. Een voor mij totaal onbekend stukje Nederland. 

Een heerlijk zonnetje scheen. De sfeer was gemoedelijk. Bij het startpunt, een voormalig klooster, checkte ik nonchalant de overige deelnemers. Oei, dat ziet er allemaal wel professioneel uit zeg! Speciale vesten, bidonnetjes, complete rugtassen. Wat zijn ze allemaal van plan? Wat weten zij wat ik niet weet? De meesten zien er uit als bikkels en staan in een soort van survivalmodus. Dit is andere koek dan lopen op de weg, zo lijkt het. 

Voor mij is er geen weg meer terug. Startnummer is opgespeld. Door een koeienstal en beeldentuin lopen we met z’n allen op naar het startpunt. Daar gaan we dan. Ik volg de meute en loop in het begin veilig in het midden. Al snel lopen we in een lint. Paadjes worden smaller. Het is goed opletten waar je je voet neerzet. Volg de lintjes.  

Dat dát nog helemaal niet zo makkelijk is blijkt wanneer er onderweg tweemaal verkeerd wordt gelopen. Ik volgde automatisch degene voor mij, die dat vervolgens ook weer deed etc. En ik keek toch enigszins naar de grond. Een lintje is dan snel gemist. 

Hé, ik hoor een specht.

Onderweg vaak gedacht of dit  nou is wat ik ervan had verwacht: Blubberpaden. Drassig gras. Bruggetjes. Beekjes. Klaphekken. Wegglijders. Bramenstruiken. Overhangende takken. Omgevallen bomen. 

Nou en of! Mijn verwachtingen zijn overtroffen.  Ik heb werkelijk waar een aantal geluksgolfjes door mijn lichaam gevoeld. Het is echt een soort sportieve mini -vakantie in eigen land. Een paar foto’s had ik achteraf wel willen maken. 

Halverwege de trail begon ik mijn benen wel te voelen. Dit is niet te vergelijken met de weg. Dit kost meer inspanning. Maar ook weer niet. De natuur geeft ook ontspanning.  

Hoogtepunt van de trail was voor mij het doorsteken van een stromend beekje. Ik wist niet dat wij dat ook in Nederland hadden. Dat is toch te gek? Voeten droog houden was  geen optie. Gewoon de rest volgen en doen alsof ik dit ook vaker deed. Met sompige schoenen de laatste 3,5 km uitgelopen. En in iets minder dan twee uur gefinisht. 

 Hier wachtte mijn vrouw en mijn zoon mij op. Ik ben moe maar voel mij voldaan.  Ik lever mijn muntje in voor een heerlijke kop erwtensoep. 1600 calorieën verbrand, dus dat smaakte prima. Een perfect einde van een geslaagde dag. 

Voor mij was dit een eerste kennismaking met trailrunnen. Wat een ervaring! Het is dat ik woon onder de rook van Schiphol en de meeste trailruns helaas op een aardig eindje rijden liggen, anders had ik het roer echt direct omgegooid. Hardlopen op de weg is leuk. Maar lopen door de natuur met een kleine groep alsof je de eerste bent die daar loopt is toch écht vele malen leuker.  

Het voelt alsof ik iets heel bijzonders heb mogen meemaken.  Ik wil meer. Ik ga meer. Ik moet gewoon meer!  

Mark van der Tang


Wil jij ook je Trailrunning ervaring delen? Stuur ons een bericht met je verslag op info@www.trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?