fbpx

Aangenaam! Lian, jullie kersverse blogster

Hi,

Daar ben ik dan, gloednieuwe blogger van de Trail-running community.

Bij tijd en wijle deel ik mijn (soms chaotische) gedachten met Facebookvrienden. Gewoon, omdat ik dat leuk vind. Daarop kreeg ik altijd een emmer aan positieve reacties, maar goed, dat zijn mensen die mij kennen. Ik was dus best verbaasd toen ik benaderd werd door het team van Trail-Running Community of ik op gezette tijden blogjes in elkaar wil gaan flansen voor ze. Nou, eh ja, als jullie denken dat men dit in trailersland zal waarderen, leuk!

Nu schijnt er iemand met dezelfde achternaam als ik, het best behoorlijk te doen op social media, dus wie weet wat de toekomst gaat brengen ;-)).

Bij deze: Lian dus, woonachtig in Dalfsen. Een groot deel van de week breng ik door op zo een gele auto met blauwe zwaailichten waarvan de meeste mensen hopen er nooit door vervoerd te hoeven worden. In de tijd die overblijft loop ik graag….. Sinds een jaar of 15 ben ik verstokt hardloper met wisselend fanatisme. Ooit in een grijs verleden gestart middels een Start2Run cursus, toen net nieuw in Nederland (voor de jongeren onder ons: Evy was nog niet geboren en van een smartphone hadden we nog nooit gehoord). Dat beviel en het bleek best makkelijk om vlotjes mijn ene voet voor de andere te zetten. En dan gaat het zoals het meestal gaat: de rondjes worden langer, het lijf wordt sterker en de uitdaging blijft om de hoek loeren. Zo kwamen er de 5 km, de 10 en de eerste, tweede, derde, vierde halve marathon. De ambitie voor een hele marathon of meer bleef overigens uit.

Jaren later ging dat lopen steeds meer in het teken staan van PR’s en trainingsschema’s en uiteindelijk raakte ik een beetje loopmoe. De lol stond niet meer voorop (Bestaat er een runners burn-out, heb ik me serieus wel eens afgevraagd). In diezelfde tijd combineerde ik een drukke baan met een studie en het schrijven van een scriptie. Zo geschiedde dat de loopschoenen naar de kast verhuisden en daar ook pontificaal bleven staan. Maar man, man, man, wat mistte ik het lopen.

Een raar fenomeen, ergens mee stoppen, het missen en een soort van angst voelen om het weer op te pakken. Want je wéét dat je weer onderaan de ladder zal moeten beginnen, met een luizige conditie, nog luizigere pezen en spieren en een superluizige geest…..

In het geval dat jullie het gemist hebben bij mijn introductie als blogger van Trail-running op Facebook; ik heb honden, herders. En die herders, die vinden het fantastisch om te werken met de baas. En mijn soort herders zijn dol op lopen, vooral hardlopen. In de afgelopen jaren zijn er verschillende vierpotige vrienden geweest die me vergezelden tijdens de trainingen (misschien hierover ooit meer). Dus ik besloot vorig jaar mijn eigen leed te verzachten, een hond een plezier te doen en ze om beurten mee te nemen als gezelschap tijdens die luizige trainen om mijn conditie weer een tikkie in het gareel te schoppen. En dat heeft gewerkt. Mijn benen en ik werden weer vriendjes en het plezier kwam langzaam terug.

Kort hierna kwam in aanraking met canicross. Wat? Canicross dus, hardlopen waarbij je tijdens het lopen gebruik maakt van de kracht en snelheid van je hond, je vormt een hecht team met je dier, samenwerken staat voorop. Een maand of 2 later las ik een berichtje op Facebook van iemand die in mijn regio die een groep enthousiastelingen zocht om samen te gaan canicrossen/canitrailen. Zo ontstond CC Hardenberg. Nog elke dag ben ik blij met deze running-mates. Zowel de 2-benige als de vierpotige.  Via hen kwam ik vorige jaar in oktober in aanraking met het “echte” trailen. Op pad over de Sallandse Heuvelrug met enkel en alleen een route in je horloge en supplies in je rugzak.

Sinds die morgen was ik om, dit was het wat ik zocht! Lopen…. Lopen met je hond, midden in de natuur, geen druk van tijd, geen druk van een PR, geen druk van andere lopers, niks hoeven, niets moeten maar simpel en alleen puur genieten.

De meeste Trailorganisaties laten geen honden toe op hun evenementen. Ik heb daar best begrip voor, maar vind het vooral jammer. Tot we eind vorig jaar zagen dat bij Trailrunning.eu op de Zandenbos Trail in Nunspeet honden van harte welkom waren. We zijn daarheen gereisd met een groepje canitrailers en hebben genoten in het kwadraat!!! We kregen ook veel leuke reacties van de lopers zonder hond. Canitrailen is toch nog een vrij onbekend fenomeen.

In mijn komende blogs wil ik jullie kennis laten maken met het canitrailen en met mijn honden, over hun verschillende karakters en hoe anders ze zijn tijdens de trails. Heb je vragen? Feel free to ask!!! Op 22 april hopen wij weer aanwezig te zijn bij de Zandenbostrail, misschien tot ziens, anders tot blogs!

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account