fbpx

De ultra Trans Gran Canaria – een blog door Peter van der Zon

Afgelopen februari liep blogger Peter van der Zon de Trans Gran Canaria. Een ultra trail van 126 kilometer die van dwars over het eiland in de atlantische oceaan loopt van noordoost naar zuidwest. Deelnemers beklimmen uren lang een rustende vulkaan midden op het eiland, om daarna weer af te dalen. Lees hier onder het verslag van Peter.

28 januari 2018. Op 28 januari 2018 -drie weken voor aanvang van de Trans Gran Canaria Trail- gaat er iets grondig mis in mijn voorbereiding. Tijdens Houffalize Trail heb ik mij tijdens de race geblesseerd wat resulteert in een peesontsteking in mijn voet. Door deze blessure kan ik 3 weken niet goed trainen. Een klein stukje pijnvrij lopen gaat soms, en biedt hoop, maar de dag daarna heb ik vaak toch weer pijn. Een grote dip in mijn motivatie en het vertrouwen in eigen kunnen is het gevolg. Gelukkig hoef ik niet rustig te blijven zitten maar bestaat er ook nog alternative trainingen… De crosstrainer en de fiets worden veelvuldig gebruikt. Ondanks dat het elke dag wel weer wat beter gaat ga ik niet met het vertrouwen dat ik normaal zou hebben naar Gran Canaria. Het spookt door mijn hoofd: Houdt mijn voet het vol? Kunnen mijn benen de belasting aan? Hoe ga ik de hitte verdragen?

Eenmaal geland op Gran Canaria ga ik nadenken over de race , over mijn plan en tactiek. Vaak heb ik wel last van een lichte blessure voor een race, die dan raar genoeg na de race weg is. Met dat als hoop ga ik de voorbereiding tegenmoed.
Na mijn eerste acclimatisatie loopje (waarbij ik mijn ontstoken voet wel wat voel) ben ik niet ontevreden maar ook niet tevreden. Na een goede nacht slapen is de pijn in mijn voet weer weg. Dit gaat een aantal dagen zo door. Tot ik dinsdag voor het eerst een pijnvrije training heb. En de pijn blijft weg, ook in de dagen daarna. Yes, mijn vertrouwen komt terug.

Met een mix van vertrouwen en wantrouwen in mijn voet en fitheid begin ik zaterdag aan de race. Normaal ben ik een voorzichtige (‘langzame’) starter maar doordat ik weet wat komen gaat en het door mijn gebrekkige voorbereiding waarschijnlijk geen top race gaat worden start ik met een ander idee: de dood of de gladiolen. Ik start deze 126 kilometer alsof ik er maar 50 hoef te lopen.
Verrassend genoeg gaat dit heel goed! Ik raak in een flow, zit totaal in mijn eigen wereldje. Muziek en koplamp aan. Focus. En gewoon rennen. De kilometers vliegen onder mijn voeten door.
Maar dan… Dertig kilometer  later begin ik een lichte pijn te voelen in mijn voet. Richtig scheiße! –denk ik op dat moment. Ik blijf de zeurende pijn kilometers lang voelen. Tot het moment dat ik in een technische downhill keihard op mijn muil ga waardoor ik mijn knie en schouder bezeer. Pijn met pijn bestrijden helpt goed; de pijn in mijn voet is als sneeuw voor de zon verdwenen. Gelukkig kan ik de nieuwe pijn aardig uitschakelen.
Dit gaat tot een kilometer of tachtig aardig goed , ik raak steeds meer gemotiveerd doordat ik hoor dat ik binnen de top tien loop , ik kan het in eerste instantie amper geloven… Doordat ik hard van start gegaan ben en mijn benen de berg belasting totaal niet gewend zijn stort ik compleet in. Iets wat ik nog nooit zo heb meegemaakt in een race.

The mental game is begonnen. Het meest vervelende stuk moest nog komen: de beruchte Rivier bedding. En ja
hoor, ik bijt me hier aardig op stuk en wordt door behoorlijk wat lopers ingehaald.  Het pushen is zwaar, de motivatie om te blijven hardlopen is verdwenen, tot ik word ingehaald door Serpa, een Nepalees en de eerste vrouw. Op het eerste stuk kon ik haar niet bijhouden ondanks Sengai me zo ongeveer mee sleepte en heb ik haar laten gaan. Aangekomen bij de laatste post zie ik ze beiden weer op het gemakje wat eten en drinken (de 1e vrouw had een voorsprong van 40 minuten op nummer twee). En opeens gaat er een mentale klik in mijn koppie om : ik moet en zal sneller zijn dan de eerste vrouw. Dit zet mij weer aan tot rennen van de laatste 3 km.
Met een tijd van 15 uur en 19 minuten kom ik na 125 km en 6900 hoogtemeters over de finish. Ik ben gesloopt, zowel mentaal als fysiek. Mijn gevoelens over de race zijn verdeeld. Toch overheerst de positieve gedachte. Mijn lichaam heeft maar weer aangegeven dat het meer kan dan ik had gedacht, zelfs als de voorbereiding niet zo loopt als het hoort.
Geleerde les: neem de tijd om te herstellen maar zorg er wel voor dat je alternatief traint. Zo blijft je hoofd fris en je lichaam paraat voor het volgende doel.
Peter van der zon

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account