fbpx

De 6 uur van Stein

Tellen en rekenen. Hoe ver zou ik komen? Twee dagen voor de 6 Uur van Stein begonnen de zenuwen toch wat te spelen. En zo vond ik mezelf op de bank, voor een knapperend haardvuurtje terug met de laptop op schoot. En maar rekenen over wat ik zou moeten lopen: 7:12 min/km om de 50 km te halen. Humm, dat is best rap. Dus het zal wel 40 worden. Maar wacht eens: Je Garmin zegt dat je de marathon in 3:45u doet. Dus dan kom je toch verder? Intussen duizelde de cijfers voor mijn ogen. Ander perspectief dan maar: Als ik zou wandelen? Wat dan? Dan is 6uur á 5km/uur een makkie. En dat is al 30km. En als ik daar de helft van zou hardlopen? Dan is het +- 30km hardlopen én 15km wandelen. Dat is een ultra afstand… O, maar wacht even, dat geeft perspectief…. Maar die pauzes dan? aaaaarrrrghhhh.

Nu ja, zaterdag, de dag voor de wedstrijd heerlijk kalm aan gedaan. Geraldine ging met een vriendin wel even een stukje hardlopen en ik geef toe. Ik wilde maar wat graag naar buiten. Maar ja, taperen….. Ook weer een aparte ervaring hoor. Ik heb me heerlijk laten gaan aan twee puddingbroodjes, meer dan genoeg boterhammetjes. Een biefstuk van 250 gram (en nog een stuk van die van Geraldine). De Mothership was intussen volgeladen met alle soorten koekjes, pinda’s, reepjes, snickers, drank en, en , en ,en….. Wat een machtig mooie sport. Als je een ultra gaat doen dan mag je jezelf volstoppen met alles wat maar calorieën oplevert. Toen Geraldine en ik op vrijdag in de Jumbo het een en ander aan het uitzoeken waren en enthusiast naar elkaar aan het roepen waren dat dit nóg meer calorieën had, en dit ook rap naar binnen te werken zou zijn en ook een caloriebom was keken ons toch een paar mensen raar aan… Jaja, zei ik: ik ga hardlopen zondag…. En toen snapten ze het helemaal niet meer.

Zaterdagavond kwam Chris nog even langs. En laat die nu een heel ervaren ultra loper zijn. Hij pakte meteen goed uit want zijn rugzak had hij volgepropt met reepjes, gelletjes en ander spul voor me. Super aardig natuurlijk! Die avond gezellig zitten kletsen over allerlei trails (De Legends was ook bezig die avond) en ook nog even serieus zitten praten over mijn avontuur van de Zondag. Hij zelf had nog nooit een dergelijke race gedaan (rondje van 2,5 km en dat 6 uur lang) maar wel de nodige lange tochten natuurlijk. Leuk om dat vragen te krijgen als: Hoeveel schoenen heb je bij je? Heb je tandpasta? – Je mond schrobben gaf hem altijd een fris gevoel en was echt een pick-me-up. Niet gaan zitten in een té comfortabele stoel hoor. Anders loop je de eerste 4 uur hard en wandel je de laatste twee toch? Enfin, tips en ideeën zat. In elk geval heb ik met gespitste oren geluisterd en het nodige binnen laten komen. Met als belangrijkste en eenvoudigste tip – in theorie dan toch: Wat je ook doet, blijven lopen!

En zondag was het zo ver! Opstaan, snelle douche, koffie, koffie, koffie, koffie, toilet, koffie, koffie voor onderweg en hup in The Mothership op weg naar Stein. Ondertussen wat boterhammetjes gegeten en al snel waren we er. Beetje rondkijken en een goede plek gespot voor The Mothership. Het is toch handig als je zo een dorp kent, dan weet je ook nog wel wat sluiproutes…

Startnummertjes ophalen, finale van de 10km kijken en toen was het plots 11:15. Tijd om alles voor te bereiden. Super handig een campertje, dan kan je mooi droog zitten en je kleren aantrekken. Geraldine die was intussen het een en ander aan het verzamelen qua eten en drinken. Mijn moeder – Elly – kwam ook kijken, erg leuk, en samen hebben we even langs de kant staan praten. En toen was het tijd voor de start. Die was niet op de plek van de finish (commentaar positie) maar iets verderop. Dit was gedaan om een soort aanloopronde te creëren, want daarmee was je na 19 rondjes precies op de 50k bij de “finish”. Enfin, wat gehannes op het smalle fietspad maar daar mochten we weg. Garmin aan en lopen maar.

Binnen 200 meter liep ik als voorlaatste, na 1 km als laatste. Maar ik liet me niet opjagen, het zou een lange dag worden en ik wilde dit op mijn manier doen. Rustig aan, lage hartslag en blijven lopen. Mijn doel lag op het bereiken van de 6 uur, de afstand zou ik wel zien. Daar raakte ik toch niet over uitgerekend… En rustig voort lopend kwam ik in de straat waar de bevoorrading was. Elly en Geraldine hadden zich geïnstalleerd. Comfy stoelen en een tafeltje met spul voor mij. Heel even langs gerend maar niet gestopt, dat hoefde nu nog niet. De Commentator had het over “Onze Cor van Disseldorp, van de Trailheads” (Zou hij weten dat ik van Stein kom?) en ik liep verder.

Het eerste uur gebeurde er niet veel bijzonders. Nu ja, ik werd tich keren voorbijgestoken door de snelle mannen en vrouwen maar dat verbaasde me niet. Er zijn mensen die 60, 70, 80km afleggen in 6 uur, dus die zou ik nog wel vaker van de achterkant gaan zien. Mijn benen deden het redelijk. Ik heb betere dagen gekend maar het liep zeker niet slecht. Nergens pijntjes, alles prima. Nog maar een keer langs de crew, water en iets zoets de volgende ronde graag! En hup weer door. De bocht om, stukje naar beneden, saai stukje langs de weg, even door het bos, en langs de Steinderbos weer omhoog. Bocht om en kijk, daar zag ik Geraldine al weer. Heel even stil staan, slokje drinken, iets eten. Geraldine zorgde er wel voor dat alles er was. Wil je tucs? Wil je pinda’s? Koffie? Drank? Winegum? Hier, neem dit mee. En lopen maar weer.

Rond de 2,5 uur werd het wat zwaar voor me. De crew deed haar werk maar het begon wat eentonig te worden en inmiddels was ik ook mijn langste trainingsafstand voorbij. Het leuke is wel dat alles wat ik zou lopen vanaf dat moment een pr ging opleveren. En toch werd het steeds zwaarder en had ik net voor de drie uur echt even 5 minuten pauze nodig. Geraldine vertelde me dat Chris zou komen, die had gebeld. Hij zou rond drie in de auto springen. En terwijl ik me weer aan een volgende ronde waagde dacht ik: “Shit, dan moet ik zeker tot 16:00 of 16:30 blijven lopen want anders is het ook zo vervelend voor hem…”. Het was serieus een dipje voor me.

En hoe snel kan het omdraaien, ik kwam Marc tegen die net was uitgestapt. Ik gaf hem een schouderklopje en bood hem een warme jas aan (niet nodig) en liep zelf weer verder. Het meisje van de EHBO klapte uitgebreid voor me en plots liep er een alleraardigste meneer naast me. Samen met hem 1,5 rondje gedaan. Erg fijn die afleiding en toen zag ik plots een zwarte auto. Chris! Hij vlamde de auto aan de kant, ik snel er naar toe, even verteld waar te parkeren en hup weer door. En na dat rondje stond hij al klaar. Schoenen aan, muts op zijn kop en de vraag: “Wil je dat ik meeloop?” Graag! Er werd van alles bij me naar binnen geduwd, water met paracetamol, koekje, snoepje, en daar gingen we. De commentator vond het maar wat leuk! “Dames en heren! Daar is Chris van Beem! Wat die allemaal niet al gedaan heeft, en vandaag is hij pacer van onze Cor van Disseldorp!” Super grappig. Halverwege werd ik namelijk nooit meer benoemd, ik denk dat ze aan het wachten waren totdat ik ging stoppen. En nu was er ineens groot enthousiasme.

Met Chris aan mijn zijde ging het tempo wel wat omhoog. Ik moest er echt mijn best voor doen. Maar wat is het geweldig zo een pacer te hebben. Hij weet je echt aan te moedigen. Verzorgde alles, bleef eten en drinken aanbieden. En stiekem ook wat pushen. Heb je al gewandeld? Nee, gaan we ook niet doen hoor. We lopen tot die haag, welke? Huh? Ja loop maar door. Ja dat stukje langs die vervelende weg mag je wandelen, dat is 100 meter. Maar we rennen door het bos! Snoepje? Je hebt alweer een rondje. Je doet het goed. Beter als ooit! Dit is je langste run ooit. We gaan die marathon halen.

En zo ging het maar door. En dat werkt! Het is niet dat ik vloog ineens maar in mijn hoofd ging het wat makkelijker. En zo kwamen we in een loop terecht waar we met twee stukje wandelen en een kleine pauze bij de crew in 20 minuten een rondje deden. En dat zou ineens beteken dat we boven die marathon gingen geraken. Geraldine riep, nog 1 uur 20, dat zijn nog maar vier rondjes. Ikke tellen, ik zeg dat zijn er toch vijf? Nee hoor, zei Chris er past maar 3x 20 minuten in een uur. Oh ja…. Mijn brein begon het toch lastig te krijgen. Maar we gingen door. Chris raapte links en rechts nog wat afval op (echte trailrunners) en door. Het voorlaatste rondje. We komen nog 1x langs en dan is het voorbij zeiden we tegen alle vrijwilligers langs de kant!

Laatste stop bij Geraldine, 1 gelletje voor het laatste stuk. En gaan. En dat liep nog goed ook. Samen met een dame die Chris ook nog kende liepen we en liepen we. De wandelstukjes sloeg ik over. Ik wilde stoppen na de finish maar besefte ineens dat als ik dat zou doen ik een DNF achter mijn naam zou krijgen, want dan had ik die 6 uur niet volgemaakt. We lopen door zei Chris, tuurlijk! En we liepen door, ik geloof dat je het met wat fantasie nog een eindsprint van 3,5 minuut kan noemen. Nog een minuut, nog dertig seconden. Waar blijft die toeter? En omdat we niets hoorden gestopt. Dat deed iedereen om ons heen.

Wauw! Ik had het gered! Chris bewaakte mijn plaats, ik deed snel een plas en intussen kwamen Geraldine en Xanna (dochter van Chris) aangerend met camera en jawel! Twee blikjes bier. Hahahaha! Dat was lekker. En toen begon het wachten op de mannen met het meetwiel. Omdat er geen echte finish is bij een 6 uurs loop moet je op de plek blijven staan en komen ze je afstand opmeten. Toen ze bezig waren bij de dame die net achter ons geëindigd was zei Chris nog dat ik wel even mijn startnummer moest laten zien… (weer een brein dat niet werkte). Ze waren ons bijna voorbij gelopen….

Na het opmeten rustig terug gewandeld naar de Mothership. Nu ja, rustig… Het was een drukte van jewelste. Super blij en uitgelaten bende was het. Echt fantastisch. We namen afscheid van elkaar, ik bedankte nog even wat mensen langs de kant en we vertrokken even later op weg naar Elly die een fantastische maaltijd had gemaakt. Daarna was het tijd om naar huis te rijden, in de hottub te springen en een afzakkertje te nemen.

En ik? Ik kijk terug op een geweldig resultaat. En daarmee bedoel ik een prachtige dag, goed weer, super support en enthousiasme van Geraldine, Elly, Lilianne, Hein, De onbekende dame in de rode Jas, het meisje van de EHBO, de Speaker, de fotograaf, Xanna en nog veel meer mensen. De zorg voor de bevoorrading, mijn maag die het prima deed, de benen die moe maar zonder gekke pijntjes bleven gaan, de onvolprezen steun van Chris als pacer en het feit dat ik mijn doel bereikt heb: 6 uur lopen. Dat dat ook nog eens een Ultra is geworden is natuurlijk helemaal briljant!

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account