fbpx

Zandenbos

Afgelopen zaterdag was het weer zo ver. Een leuke trail in Nunspeet. Wederom een van Trailrunning-Europe en dit keer met een twist. Geraldine zou vandaag Co-RaceDirector zijn en ik liep mee met de club van Start2Ultra. We zouden deze 20k trail gaan gebruiken als trainingsloop. Niet iedereen van de club was er maar we hadden toch een aantal mensen die er blijkbaar zin in hadden.

We vertrokken vroeg in de ochtend. We wilden wel eens een hele dag meemaken en meebeleven. Doordat het warm zou worden vertrokken de cani-crossers tussen 09:00 en 10:00. Kortom, we waren iets voor 08:00 al in Nunspeet. Na even heel zenuwachtig heen en weer lopen op zoek naar een toilet kon het feest beginnen.

Chris en crew kwamen binnenvliegen en al snel renden we allen heen en weer met dranghekken, banners, vlaggen, doeken, megafoons, water, chips, nootjes, tafels, bonnetjes en klokken. Maximo sprong op de mountainbike om de lintjes te checken en Lotte ging aan de slag met het klaarzetten van de registratietafel. Geraldine bouwde een ikea frame en de rest deed al wat nodig was om het fraai te laten uitzien vóór de start. Inmiddels hadden we al tientallen deelnemers verwelkomt en kon het feest echt beginnen. Chris sprong op een tafel om zijn briefing te geven en los waren ze. De cani’s!

En dan denk je dat je wat rust hebt omdat de overige afstanden pas uren later vertrekken. Nou, dat valt tegen. Hup in de auto om de Verzorgingsposten op te zetten, vandaag ook maar een extra waterpost voor de hondjes. Even een probleem van verdwenen lintjes beetpakken en de Finish in orde maken. Tussentijds natuurlijk alle aandacht voor de arriverende deelnemers en binnen druppelende lopers van Start2Ultra. Oh ja, en terwijl ik mijn pak aantrok botste ik tegen een mevrouw aan die The Mothership wilde bekijken. Samen met haar man was ze een Vito aan het ombouwen. Enfin, alles laten zien en besproken, super leuk natuurlijk.

 

En voordat je het weet stonden we aan de start. Chris weer op de tafel, briljante speech en daar gingen we. Ik liep vandaag samen met Niels. We hadden als doel in een zo een laag mogelijke hartslag dit loopje te doen. Dat had dan ook als subdoel laatste te gaan worden. Iets wat nog niet makkelijk bleek op het einde… Maar goed, vrolijk kletsend vertrokken we. Mieke bleef even bij ons maar liep ietsje harder dus die raakte we al snel uit het oog. (Prima: Als we verdwalen is het de schuld van Mieke!). Rob en Robert waren we binnen twee minuten al kwijt. (Robert’s zone 1 is 100% en zone 5 2345434% en dus is het zijn schuld dat wij langzaam zijn).

 

Ik had zelf best last van de warmte, mijn HS was veel te hoog. Uiteindelijk was het allemaal niet zo verkeerd maar ik moest gezien het tempo toch wat hard werken. De korte nacht en de stress voor vertrek zullen ook wel niet geholpen hebben. Rachel sloot bij ons aan (Rachel was laatste loper) en we babbelden wat over koetjes, kalfjes, hartslagen, interval trainingen en al het moois om ons heen. (Als we toch te hard lopen is het de schuld van Rachel). Na een tijdje rondhuppelen kwamen we bij VP 1. Hennie schoot wat foto’s, Jolanda gaf ons de tip de buff nat te maken ter verkoeling en geamuseerd keken we naar een moeder met kind. Het kind was er wel een beetje klaar mee. Ik vraag me nog steeds af of ze de 20 hebben afgerond. Kom! We gaan verder slenteren.

Tussen 5k en 14k bolde het allemaal wel. We kletsten wat af, sprongen over wat boomstammen, keken links en rechts om ons heen en genoten van ons loopje. Dat laatste worden zou een eitje gaan worden. Ware het niet dat we in de verte twee lopers zagen. En we kwamen steeds dichterbij. Grrrr. Wat is dat nu.

Bij VP 2 vrolijk staan kletsen en even de tijd genomen voor een hapje en een drankje. (Cola en Chips dan toch). Theo bleek de man in het groen te zijn die we inmiddels wel bijgehaald hadden. Met de nodige moeite bleven we een kilometer lang achter Theo. Laatste worden was immers ook belangrijk. (Theo: Jij bent de volgende die de schuld krijgt. Waarom heb je die boom zo scheef neergezet?). Na een tijdje liepen we dan toch Theo voorbij en hadden we een dame in het vizier. En ook daar konden we onmogelijk achter blijven. Niet alleen omdat ze het blijkbaar lastig had, ook om vervelende situaties thuis te vermijden. Zoiets als: “Ja, we liepen best lekker hoor, maar dat was ook omdat voor ons iemand liep die echt een heel fraaie b**s had.” Daar kan je natuurlijk niet mee thuis komen. Dus toch deze dame maar ingehaald. Wel nog even mee gesproken overigens, want ze had het echt zwaar. Na wat bemoedigende woorden kwamen we op het fraaiste stuk van de route.

Het eind van de route is echt heel erg fraai. Het is wat klimmen en dalen maar de vergezichten zijn briljant. Echt het kersje op de taart. En na een heel klein stukje asfalt is het dan nog een km of wat draven naar de finish. De dame liep een beetje in ons kielzog en heb ik de laatste km vooral geholpen met de race af te maken. Niels ging over de eindstreep onder applaus van velen, ik liet de dame voor (zo hoort het) en huppelde na 2 uur en 45 minuten ook over de streep.

Ons doel hadden we bereikt. Super lage hartslag en heel kalm lopen, een zeer goede manier om het uithoudingsvermogen te vergroten. Laatste worden hebben we net niet gehaald, maar dat mag de pret niet drukken.

En dan? Dan is het rap omkleden, fris shirt en een drankje start2Ultra groep was nog compleet en we hebben heel gezellig verhalen uitgewisseld. Beetje kletsen met Jan en alleman. Wat opruimen tussendoor. Knuffels voor iedereen en dan maar weer naar The Mothership. Het was een fraaie dag! Zo mogen er nog veel meer volgen.

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account