fbpx

EIGER 2018: De perfecte race….

Al sinds 2016, toen ik met mijn broer bij de Eiger stond te supporten op de Faulhorn, had ik in mijn hoofd dat ik deze race graag zou willen lopen, wat een fantastische omgeving!! Nu in 2018 heb ik me gewoon maar ingeschreven, het werd wel eens tijd na 2 jaar. 

Dit seizoen was niet zomaar een seizoen, aangezien ik toch wel 3 grote doelen had (TGC, World Champs, Eiger 2018)  en hoopte op een perfecte race. Het begon eigenlijk niet heel goed met mijn doelen. 3 Weken voor de TGC had ik een peesblessure. De eerste 80 km kon ik wel lopen zonder pijn, maar daarna stortte ik in. Bij de World Champs had ik het vooral de eerste 30 km heel moeilijk door een disbalans in mijn zouten, maar daarna kon ik toch nog een sterke race lopen.

Gezien de niet-perfecte races dit jaar hoopte ik bij de Eiger op een wel-perfecte race. Vandaar dat ik er ook alles aan gedaan heb om dit te bereiken. De voorbereidingen gingen eigenlijk heel goed. 4 Weken vooraf heb ik perfecte trainingen gelopen, zwakke punten aangepakt, eten en slaap goed gecontroleerd. En in de week van de EMI heb ik wel veel gelopen, maar ook veel uitgerust en vooral goed gegeten. Al baalde ik enorm dat ik niet kon lopen bij de EMI, ik wist waarvoor ik het deed, steeds nog hopend op de perfecte race…

En toen ik na de EMi thuis kwam met een goed sterk gevoel, begonnen toch de zenuwen te komen. Kan ik mij rustig houden? Kan ik genoeg slapen? Nu had ik speciaal een rustige week ingepland met maar 14 uur werk om me compleet te richten op de EIGER. Dinsdagochtend had ik al mijn verplichte gear al klaar liggen (natuurlijk op de ochtend van vertrek op donderdag moest ik nog alle andere dingen inpakken) en was ik eigenlijk blij dat ik me kon laten afleiden op mijn werk.

Donderdag:

Vertrek naar Grindelwald, mooi weer, goed humeur en goed gezelschap onderweg van Marianne, what can go wrong?  Na aangekomen te zijn bij het hostel, het meeten van de hele MudSweatTrails-crew,  eten maken en veel bekenden zien, waren de zenuwen en het enthousiasme in hoge mate aanwezig. De geplande wandeling met MST sloeg ik over, omdat ik mij zelf puur wilde focussen op de race. Omdat Marjolein op Tor-tempo aan het trainen was (en zich inhield) was het voor mij perfect om samen te lopen. We zijn naar 1600 m gelopen al pratend over de race, strategie inplannend, en doelen besprekend.  Tot ik uiteindelijk  een heel hoog gegrepen doel in mijn hoofd had en dat vertelde: ooit wil ik tussen de grote namen staan . Ik loop niet vaak races meerdere keren, omdat er altijd wel een ander mooie race komt. Maar ik wilde een uitzondering maken als bleek dat ik een keer in de top 3 van de 101 km zou kunnen komen. Op dat moment lachte ik in mezelf en dacht dat dat nog wel een paar jaar zou duren….

Vrijdag:

Na zo’n 16 mensen te hebben gemasseerd en leuke verhalen en doelen van iedereen te hebben gehoord, was het eigenlijk helemaal niet meer zo’n bijzondere dag en was het beentjes omhoog (in de hottub, haha), relaxen, alcohol-vrij bier drinken en veel pasta naar binnen proppen. Na ongeveer 1.30 uur bezig geweest te zijn met zo minimalistisch mogelijk in te pakken en het precies uitrekenen van de inname van calorieën, vond ik het wel weer genoeg geweest en probeerde ik maar te gaan slapen.  Maar ja, slaap was die dag niet zo belangrijk meer voor me ervaarde ik. Ik slaap de nacht  voor een race toch nooit zo goed, zeker als ik de nachten daarvoor goed heb kunnen slapen. Dus had ik geen stress dat ik maar zo’n 4 uur zou kunnen slapen.

Zaterdag: D day:

02:00  uur Ging de wekker

En ik was gelijk klaarwakker, o man wat heb ik er zin in!! Mijn kamergenootjes waren wat minder snel wakker en daarom ging ik maar rustig met muziek in mijn oortjes mijn standaard wedstrijd-voorbereidingen doen.

02:30 uur Aan mijn ontbijt

Of was het meer een midnight-snack? Mijn ontbijt ging super (dat gaat ook wel eens anders vlak voor wedstrijd) en na 6 broodjes met jam en kaas en 4 bakken koffie was ik blij dat ik mijn standaard sanitaire-stop kon maken voor de wedstrijd (toch wat bijgeloof: als dat niet goed gaat, gaat de wedstrijd ook slecht).

03:30 uur Richting de start

Leuk met allemaal gespannen mensen in de bus naar de start. Gek genoeg kan ik heel kalm blijven en heb ik er eigenlijk alleen maar meer zin in ?.

03:55 uur Het startvak

Na een korte warming up ga ik gelijk maar het startvak in. En daar sta je dan als trailbroekie (zo zie/zag ik mezelf) tussen al de professional-atleten en voorbeeld-atleten. Okey, de ontspannenheid is toch als sneeuw voor de zon verdwenen en de laatste minuten tot de start duren lang, heel lang!  Gek genoeg heb ik de laatste tijd Highway to hell van AC/DC in mijn hoofd en dat kalmeert me een beetje.

04:00 uur In de Start- Focus- Race-modus

Ik zit de eerste 2 km gelijk bij de top 5, maar besluit ze te laten gaan als blijkt dat ik 1 stok niet uit krijg en me niet gelijk over de kop wil lopen. Aangekomen op het hike-gedeelte bel ik gelijk Marc Weening om te vragen of hij stokken voor me kan regelen en ja gelukkig het lukt hem, net voor de eerste post krijg ik ze ?. Mijn doel was eigenlijk het eerste gedeelte (50 km) relatief gezien rustig aan te gaan doen en ook bij de eerste 10 op de Faulhorn aan te komen. Wat me samen met Sange Serpa lukt!  Mentaal voel ik me zo sterk, maar mijn eigenlijke doel is in de top 10 eindigen en dan loop je natuurlijk niet lekker als je maar net in de top 10 loopt. Daarom heb ik in het eerste gedeelte tot Syniggen Platte (en een paar lekkere hagel/ regenbuien) toch aardig gas gegeven. Maar de laatste 1000 meter weer rust gepakt tot de grote verzorgingpost waar mijn pasta, redbull, cola, sportdrank en watermeloen klaarstaan. Ik behoud de rust en eet heel veel. Na de post loopt Marc een stukje met me mee en vertelt dat ik de enige ben die tijd heeft genomen om te eten en rustig de post uitloopt. Ondertussen heb ik in de post 2 mensen ingehaald en loop ik 8e. Ik weet dat nu mijn gedeelte van de wedstrijd komt, want nu kakt iedereen in en ik vergeleken met anderen minder. In de klim die volgt (500 meter D+) laat ik rustig mijn eten verteren en word langzaam ingelopen door een sterke atleet uit Zweden. Ik voel me goed en kan aanhaken. En na 2 keer fout te zijn gelopen in de downhill naar Wengen komen we aan bij de VP. We zorgen ervoor dat we genoeg te drinken meenemen, want de volgende klim word een helse klim….

11:00  Inhaal slag

Samen met Petter (de Zweed) gaan we gestaag aan het klimmen. Hij is op de renbare stukken sneller, ik op de hike-stukken. In de klim spreken we over de atleten die vaak in tweede deel gas geven en we kijken daarom toch wel vaak om. Boven aangekomen zeggen we tegen elkaar: volgens ons zijn wij die atleten die in tweede deel sneller zijn, aangezien we in die klim 3 mensen ingehaald hebben (die er uitgedroogd en uitgeput uitzagen) en we nu opeens 6e /7e  staan!  Op dat moment begint bij mij in het hoofd veel rond te gaan: Wat als ik nou de top 5 zou kunnen halen? Waar zou ik gas kunnen geven om die Zweed kwijt te raken? Houd ik dat wel vol?  Vol van adrealine en het besef dat ik eigenlijk een toprace loop, besluit ik  vlak voor Kleine Scheidegg  gas te geven en gewoon te gaan. Dat pakt goed uit en op een gegeven moment loop ik ook Sange Serpa voorbij die 5e  staat! De gaskraan gaat verder open, maar ik blijf verstandig en neem de tijd bij de VP, zodat als ik naar buiten ga, Sange en Petter net de post ingaan. Ik geef gas en gelukkig er is een lang stuk vals plat naar beneden, waar ik een strak tempo van rond de 15 km/h kan vasthouden.

Wat als ik nou nog iemand tegenkom en die kan inhalen, dan loop ik gewoon 4e  ….

Bij een soort van controlepunt hoor ik dat nummer 4 ongeveer 2 minuten voor me ligt. We zijn aan een hikende klim bezig en ik probeer me er niet te veel van aan te trekken. Ik weet dat er nog een lange renbare afdaling komt en wil daarvoor sparen.

Ik zie hem lopen, de nummer 4, en ik kan het niet laten, zet toch een beetje aan, kom bij hem en vraag  of hij nou echt nummer 4 is, want ik kan het bijna niet geloven. En yes hij is het…. In mijn hoofd ben ik nu echt een blije stuiterbal, die aan het rondspringen is! Ik zie dat hij er doorheen zit en weet “yes, I’ve got him” en ik ga hem niet meer mijn plaats in laten pikken!

Boven bij de controlepost van Eigergletscher vraag ik brutaal hoever nummer 3 voor mij zit en dat blijkt een minuut of 8 te zijn, en de nummer 2 rond de 19 minuten. Oei denk ik, dat is nog best wel een opgave en ik denk dat me dat niet meer zal lukken (nog 20 km te gaan op dat punt). Ik probeer het lange afdalende stuk goed te blijven afdalen en de komende 8 km gaan lekker (later bleek dit een van de snelste tussentijden te zijn). Op gegeven moment loop ik 10 meter achter iemand met een GPS op de rugzak (alleen de 101 lopers hebben die), de nummer 3 zie ik!! NO F*cking way, dit kan niet waar zijn…. Ik loop er voorbij en herken de loper.  Hij feliciteert mij  en ik wens hem succes. Ik probeer hem niet te laten zien hoeveel ongeloof en moeiheid ik toch wel voel. 100 Meter verder zie ik MST-crew staan en schreeuw “IK LOOP F*cking 3e”, hen vol ongeloof aankijkend (ze hadden het nog niet gezien op de GPS) en ze juichen nog door tot ik 3 haarspeldbochten later uit het zicht verdwijn.

Okey, er gaan weer een aantal vragen door mijn hoofd. Hoever kan je de gaskraan nog openzetten? Hoeveel pijn kan je je zelf nog aandoen? Dit mag  je niet meer uit handen geven, dit is echt awsome! Blijven lopen!

Aangekomen op de laatste klim van 8 km naar de finish gaat het bij mij helemaal mis. Ik ben oververhit geraakt, duizelig, zwart voor de ogen, misselijk en heb te weinig gegeten. Omhoog strompelend, leunend op mijn stokken (ik ben bang knock out te gaan) krijg ik angst, niet omdat mijn lichaam protesteert, maar voor MIJN 3e plek! Ik blijf omkijken, ik blijf angstig. Tot ik boven bij de post kom en mijn hoofd een minuut onder de kraan doe, 2 bekers cola drink en er met heel veel moeite nog een gelletje in prop. Ik weet dan dat ik het in de volgende afdaling niet meer af ga geven. Het is een lange lopende afdaling met totaal nog 5 km te gaan.  Zo gezegd, zo gedaan en aangekomen op het allerlaatste vlakke stuk begint er een halve glimlach te komen.

Die verdwijnt als ik bedenk dat ik toch nog 50 meter moet klimmen naar de finish. Op dat moment hoor ik niks meer, zie ik alleen een soort koker voor me en stoemp naar boven. Nog 200 meter, het is weer renbaar en ik zet de volle sprint in. Talloze aanmoedigingen gaan aan mij voorbij en ik zie de finish, het bruggetje, de finishlijn en YEAAAAAHHHHHHH, schreeuw de longen uit mijn lijf van blijdschap, ik heb de 3e plaats!!!! Gooi mijn stokken op de grond ga naar de grond (een Petertje?) om bij te komen. Nadat Marc een halve minut heeft gepraat tegen mij, kom ik overeind en probeer een interview af te geven.

Het besef komt pas een paar dagen later….. en ik weet er gaat nog veel gebeuren in de toekomst….  Er gaat van alles door mij heen  maar ook weer helemaal niks ……

Tot de volgende keer…

Peter van de Zon

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account