fbpx

Op zoek naar de wolf

In 2011 werd in Nederland voor het eerst in 150 jaar weer een wolf gespot. Ik heb iets met wolven, misschien omdat ik zelf een beetje een lone wolf ben. Twee keer kwam ik ermee in aanraking. Ik heb sinds kort een blokhut in het Montferland en de twee jaar oude wolf Naya is in mijn achtertuin gesignaleerd. Ze was hier eind december, zo wijzen de GPS-signalen uit die haar halsband heeft verzonden. Ze was hier twee dagen voor ze verder trok naar België. Het is niet zo raar dat ze het hier maar kort uithield. Met 1800 hectare leent het Montferland zich uitstekend voor lange trailruns. De toppenroute is zelfs 42,2 kilometer. Maar voor een wolf is die tuin wel wat aan de kleine kant. De reeën, konijnen en hazen zijn waarschijnlijk op.

Op 26 februari 2018 zag ik haar waarschijnlijk op haar doorreis naar België. Ik liep solo de Walk of Wisdom, een 136 kilometer lange pelgrimsroute rondom Nijmegen. Ik startte om 3.46 uur op wat de koudste dag van het jaar moet zijn geweest. Overal om me heen ijskristallen alsof je trailt in een glitterbol. Om 7 uur had ik de Ooijpolder, de N70-stuwwal en de oversteek naar het Reichswald er reeds opzitten. Toen opeens sloop daar een zwarte schaduw door mijn gezichtsveld. In de verte, in een weiland, toenaderend op een kudde schapen. Stap voor stap, meter voor meter, kroop het onheil naderbij. Had ik door nou écht mijn eerste wolvenspotting te pakken? (want zo heet het in beleidsmatige termen als je een wolf ziet).

Sinds een tijd speelt het wolvendebat in Nederland. Voor- en tegenstanders laten zich niet ongemoeid, een zogeheten verhit debat. Het heeft een gelijkenis met de discussie over de vraag of we dieren in de Oostvaardersplassen moeten voederen als ze hongeren. Eerst organiseren we nieuwe wildernis, dan organiseren we het ongeorganiseerde. Dat kan alleen in Holland.

Terug naar de wolf. Het beest heeft inmiddels tot Kamervragen geleid en talloze beleidsmakers en instituten hebben zich over hem/ haar gebogen. De angel zit in het doodbijten van schaapjes, zoals ik bijna zag gebeuren in Duitsland. Maar op de keper beschouwd, houden wolfjes helemaal niet van schaapjes, aldus wildecoloog (wist niet dat het beroep bestond) Hugh Jansman. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Vroeger speelde ik nog wel een Sinterklaas waarmee we meteen aan het derde (verhitte) debat raken, dat van de witte man en zijn zwarte pieten, maar dat terzijde. We zijn in Nederland goed in debatten en polderen, waren we maar zo goed met natuur. Afijn als ik dan Sint was had ik de hele tijd van dat ragfijne witte haar in mijn bek van die (tweedehands) baard. Supergoor! Ken je die scene nog uit de film Trading Places met Eddy Murphy?

Dat dus. En dat is de reden dat wolven niet van schaapjes houden. Zo moet het zijn om een rauw schaap te eten, harig. Het zijn uitsluitend de alleenstaande, jonge mannelijke wolven die zich hieraan overgeven. Na hereniging of gezinsvorming zijn schaapjes not done. Ik vraag me wel meteen af: hereniging? Waarmee moet een eenzame wolf in Nederland zich herenigen? Met welke wolf? We hebben hier op de trails enkel lone wolfs.

In Nederland denken wij in termen van ‘de Grote Boze Wolf’ uit sprookjes en wij hebben een zogeheten Roodkapje-syndroom, aldus de beleidsmakers. Wij praten te negatief over het concept wolf. Dat leidt er ook toe dat wij in Nederland dierorganisatie ‘Wolven in Nederland’ hebben, al is ‘Wolf in Nederland’ een betere naam. Deze club richt zich op conflictarm samenleven met wolven. Het platform bestaat uit: Natuurmonumenten, ARK Natuurontwikkeling, FREE Nature, Koninklijke Jagersvereniging, IVN, IFAW, Studio Wolverine, Rewilding Foundation, Zoogdierenvereniging, EcoNatura en de Nationale Postcode Loterij. Het Duitse Lupus Institut verleent medewerking. Ook hebben we een interprovinciaal wolvendraaiboek, een protocol wolvengehuil, een protocol vondst dode wolf en een protocol wolvenkeutelvondst. De wolf maakt dat je scrabble kunt winnen, maar dat ook terzijde.

Wrang om te zien hoeveel papierwerk één wolf teweeg brengt. Als hij/ zij het wist nam hij/ zij vast het hazenpad. Met staart tussen de benen.

De kans dat wij tijdens het trailen die lone wolftreffen op de trail is 0,0000000001. Kleiner zelfs. ‘Maar Jan, jij hebt hem gezien!’ Precies, en dat maakt dat de kans dat anderen hem zien dus nog kleiner wordt. Bovendien was dat in Duitsland en daar zitten er meer (2). Toch is er een kans, zou je mogen stellen zoals Jim Carrey doet in de film Dumb and Dumber.

Een hele kleine kans dus en dan kun je je wolvenspotting melden op www.wolveninnederland.nl, liefst met foto’s en locatie.

Bij deze nodig ik iedereen echter uit om zelf wolvenspottings te orkestreren, mét roodkapje uiteraard. De meest originele foto ontvangt van mij een BUXTON RED WOLF, een Vlaamse Ale boordevol rood(kapje) fruit. Dus mailen maar!

Wordt vervolgd…

Jan Fokke

Op de foto sta ik en mijn eigen wolfje van 13 weken, Blue.

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account