fbpx

Het kan verkeren in Canitrailland…..

Waar ik in eerdere blogjes al heel hard riep dat ik me zo verheugde op de Leenderbos Trail, liep de planning anders. Met als casemanager: het weer! Waar heel Nederland zuchtte onder een zinderende hitte hield het team van Trailrunning Europe de kop cool en besloot heel wijs om de geplande canitrail af te lassen. Dus zo bleven Dirk en ik dat weekend in plaats van op de camping onder het genot van een wijntje, thuis met een bak koud water en een waterijsje.

Afgelopen zaterdag was het Stroese Heide Traildag. Minder warm maar toch wel wikken en wegen, zullen we wel, zullen we niet…. Organisatorisch was een vroege start niet mogelijk. Jammer maar begrijpelijk. Mijn loopmaatjes haakten af en om nou in mijn eentje te gaan… mèh! Tot ik vrijdagavond opeens een appje kreeg van Linda die het wel tof leek om te gaan, maar dan voor de kortere afstand. De afstand inkorten vond ik gezien de temperaturen een prima plan en dus zo togen wij toch nog, soort van spontaan, naar het midden des lands. Linda en ik kennen elkaar al heel lang. Toen we allebei in ons vorig hondenleven actief waren binnen de IPO hebben we het regelmatig tegen elkaar opgenomen op het trainingsveld. Extra leuk om nu samen, met onze huidige honden, dit te doen!!

De canitrailers hadden de eer om de spits af te bijten. De lopers zonder honden zouden later vertrekken. Altijd toch weer soort van spannend moment, die start. Inmiddels ken ik Dirk door en door en kunnen wij onze vliegende start modus samen wel handelen. Voor Linda en haar Messi ligt dat nog iets gevoeliger ;). Waar je Messi voorbij ziet scheuren hoor je Linda er achter: “ooooooohhhhh myyyy goooooood Messiiiii NEEEEEH”. Kortom: een mooie gelegenheid voor dit koppel om te oefenen. Dus hadden we afgesproken dat wij als laatste zouden starten met Linda voorop, zodat Messi niet in vol tempo achter de rest aan zou speren maar bij Dirk wilde blijven.

De vorige keer verliep een collectieve Canibriefing een tikje hectisch (ik denk daar nu nog steeds met een hele grote grijns aan terug). Nu kregen wij in groepjes persoonlijke uitleg over de route die was gemarkeerd met lintjes. Top gedaan. De start verliep super relaxed. Sterker nog: ik heb nog nooit zo een rustige start gehad bij een evenement. Waar normaal een kudde honden staat te gillen, springen en blaffen, vertrokken nu de canitrailers rustig in groepjes. Onze gekozen planning werkte super en al heel snel draafden Dirk en Messi relaxt zij aan zij waar het kon.

Wij kwamen ogen tekort. De route was prachtig! Ik ben zelf dol op single tracks en kwam helemaal aan mijn trekken. We slingerden het bos door, helemaal hoe ik het leuk vind! Tot plotsklaps er een vals grijnzende zandvlakte opdoemde…. Ik en los zand zijn niet echt vriendjes om het zo maar te zeggen…. Aan het eind van de vlakte prijkte een enorme uitkijktoren. Er was ons al verteld dat daar de verzorgingspost huisde. Kijk, das toch fijn. Je hebt een gericht doel om naartoe te ploegen en hoe tof als daar dan een tafel vol heerlijkheden op je staat te wachten. Minor detail: wij hadden mazzel, de lopers zonder hond moesten naar boven klimmen op de uitkijktoren om hun natje en droogje op te halen :D!

Het tweede deel van het parcours liep door het bos. Zowel wij als de honden hadden de cadans lekker te pakken en vergaapten ons onderweg aan de natuurpracht. Onderweg sloot een alleraardigste meneer, die Martin bleek te heten soort van aan. Martin liep met een prachtig teefje, zo een plaatje dat ik schaamteloos Dirk heb geëxploiteerd door hem aan te bieden als pappa voor mogelijke puppies, ghe ghe. Onderweg wat kletsend zijn we een aantal keer verkeerd gesjouwd. Eigenlijk was verkeerd lopen schier onmogelijk. Als er langere tijd geen lintjes in het zicht waren kon je op je Salomons al aanvoelen dat je niet goed zat. Maar het lag niet geheel aan ons…. Chris had een aantal grapjes in de route gestopt en hier en daar werden we doodleuk de rimboe ingestuurd waar geen pad was onder het mom, jullie redden je er maar mee :-).

Nog redelijk fris en fruitig kwamen we al met al na 12 km huppelend over de finish. Ook daar stonden weer allerlei versnaperingen uitgestald, vooral de stukken meloen waren om voor te moorden!

Nu is voor je hond zorgen na een trail uiteraard het eerste waar je aan denkt. Op het terrein stond een prachtige paal met waterkraan om uit te tappen. Dus ik druk met Dirk zijn opvouwbare drinkbak aan de gang. In een split second waarop ik niet op mijn hond let schiet die als een katapult naar voren op een andere hond af, (waarom had ik even gemist) en echt, dan is een hond van 47 kilo afschuwelijk sterk. En die paal, die paal gaf niet mee. Ik klap met donder en geweld met mijn hoofd en knie vol in de roos. Een zeer adequate man die naast mij stond greep in reflex Dirk bij zijn tuig en voorkwam daarmee erger. Ik heb geen idee wie het was, nog hoe hij eruit zag en ik heb hem ook niet kunnen bedanken dus bij deze: alsnog ontzettend bedankt voor de snelle reactie en bij de volgende trail trakteer ik op een biertje!

Iedereen die wel es iets aan zijn hoofd heeft gehad weet dat dit bloed als een malle en dat het al snel lijkt of je dood gaat. Maar aangezien onkruid niet vergaat, hadden een alleraardigste vrijwilliger en de EHBO dame me snel weer opgelapt met hulp van zwaluwstaartjes op de snee en wat koude lappen. Eindresultaat: een zwartblauwe dikke knie en een enorm, maar dan ook enorm blauw oog. Je ziet mensen schrikken als ze op straat of in de winkel naar me kijken, maar er is niemand die op de man af durft te vragen of ik een kerel heb die me als boksbal gebruikt :D.

Anyway, ik was niet van plan om een gewoonte te maken van dit soort intermezzo’s. Het is wel zo dat ik, sinds ik trail, er soms behoorlijk gehavend uit kan zien. Dankzij de buikschuivers die ik regelmatig maak heb ik de blauwe knieën van een kleuter, een gekneusde pink of schrammen van takken of andere dingen die niet opzij gaan als Dirk en ik langs draven. Maar dit oog spant de kroon. Met Cor heb ik nog zitten brainstormen welk bloedstollend verhaal ik eraan zou hangen…. Die ijsbeer die ik tegenkwam tijdens een poolexpeditie klonk toch net iets te ongeloofwaardig en die meppende kerel heb ik ook niet, dus vooruit; jullie krijgen gewoon de waarheid en niets dan de waarheid.

Samengevat hebben wij een enorm leuke dag en een relaxte trail gehad in een stunning omgeving! De sfeer was als altijd top. Leuk om bekenden tegen te komen en nieuwe canitrail-lijntjes zijn gelegd. Een trail-evenement hoe het hoort te zijn!

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account