fbpx

‘’I commit, I won’t quit!’’

‘’I commit, I won’t quit!’’
Mijn The North Face©Lavaredo Ultratrail 2018

Het is zaterdag 23 juni 04:30 uur in de morgen. Ik heb het koud, Ik heb het heel koud. Al het eten wat ik de afgelopen 3 uur geprobeerd heb (gelletjes, bananen, energybars) kwam er eigenlijk allemaal direct uit. Overgeven, diarree en zware misselijkheid waren mijn realiteit van de afgelopen paar uur. ‘’Ik heb nog een optie om te proberen, volgens mij had ik nog een stroopwafel in mijn rugzakje gedaan’’ dacht ik hardop. Om deze te pakken stopte ik even, maar al snel werd me duidelijk dat ik de rits van mijn rugzakje niet open kreeg. Mijn voeten en mijn handen, ik kon ze niet meer coördineren vanwege de kou. Het hoogste punt van de race, de “Tre cime di Lavaredo’’, tevens het mooiste punt van de race. De zon kwam op, de prachtige kleuren vielen over de Dolomieten, en daar liep ik. Weinig licht aan het einde van de tunnel. Fysiek helemaal leeg; geen eten, geen calorieën, geen kracht. Mentaal; zwaar, heel zwaar uitgedaagd.

De voorbereidingen voor The North Face©Lavaredo Ultratrailbegonnen verre van ideaal. Vanwege mijn val tijdens het WK afgelopen mei moest ik herstellen van een heubblessure. Omdat ik eigenlijk maar een maand aan trainingstijd had , baarde dit me zorgen. Met ontzettend goede hulp van José Vicente, de teamfysio van het Nederlandse Ultratrail team, kon ik na ongeveer 2 weken mijn training weer oppakken. Yes, pijnvrij lopen maakte me zo ontzettend blij!! Deze maand tussen het WK en de Lavaredo was ik in Nederland. Even ‘familie en vrienden’ energie bijtanken na een jaar rondgerend te hebben door Europa. De moed was groot, na een mooi resultaat op het WK hoopte ik hoge ogen te gooien bij de Lavaredo Ultratrail 2018. Met een prachtige nieuwe sponsorship met “The North Face” in mijn binnenzak lag de wereld aan mijn voeten, ik voelde me onbreekbaar. Mijn zus nam ik als crew mee voor deze prachtige race van 120km met 5800m+, en samen reisde we naar Italië. Klaar voor alles wat me te wachten stond, klaar voor een mooie race, klaar voor een goed resultaat. Op de avond van de race klopte alles: het weer was top, mijn gloednieuwe The North Face©outfit maakte me trots en klaar voor alle omstandigheden. Niets kon verkeerd gaan, toch? Als schrijvend lach ik hardop van de tegenstelling die komen gaat.

‘’Mijn borst doet pijn, pff wat een pijn’’. Ik kan niet eens uitleggen wat ik voelde, maar volgens mij waren het mijn longen. Overgeven, misselijkheid, diarree. Praten doen benen niet, maar toch vertelde mijn benen me op dat moment maar één ding: STOP!! Ik had een offday, niets bleek te werken zoals ik wilde dat het zou werken. Andere lopers passeerde me, genoten van de prachtige ochtend en liepen soepel. Dit kwam net zo hard aan als een goeie rechter van Rico verhoeven, dat kan niet anders. Vanaf dit punt (48km), vanaf “Tre cime di Lavaredo’’, moest ik nog 20km naar het volgende aid station, maar ik kon niet meer. Ik herkende mijn eigen lichaam niet, en iedere stap deed pijn. Waarom doe ik dit? W*F? Op dat moment leek de opgave onmogelijk en kon ik niet meer bedenken waarom en hoe ik verder moest gaan…

Als mentale voorbereiding op deze race heb ik een racereview gezien op Youtube. Deze ging over een Ultra Trail in Amerika, de ‘’Leadville100’’. Bij deze race laten de racedirectors Ken and Merilee Chlouber iedere deelnemer (door Ken en Merilee familie genoemd) een zin herhalen de vooravond van de race. ‘’I commit, I won’t quit’’! Deze zin raakte me, inspireerde me, en heeft me eerlijk waar huilend op de been gehouden gedurende de dag. Als atleet voelde voelde ik me verslagen, als mens voelde ik me herboren. Een nieuw gevoel, een nieuwe ‘mental state’ nam het over. Uitlopen werd het doel, maar wat duurde iedere minuut lang, wat had ik veel pijn. Na 3 ontzettende mooie en emotionele ontmoetingen met mijn zus en crewlid Mariëlle, werd het licht aan het einde van de tunnel weer zichtbaar en 90km na de start kwam mijn lichaam weer op gang, tegen mijn beter weten in. Ik kon weer wat eten en cola was weer lekker. ‘’Ik ga finischen, ik ga uitlopen’’ zei ik meerde malen hardop tegen mezelf.
Na 17 uur, 58 minuten en 40 seconden kwam ik over de finish. Meer mens en meer voldaan dan ooit tevoren. Niet de tijd waar ik op gehoopt had, maar een zo ontzettend inspierende ervaring. ‘’I did not quit’’, schreeuwde ik hardop! YESS!!
Twee jaar geleden heb ik gekozen om van Trailrunning mijn leven te maken. I commited. En wat hou ik van deze sport. Van de mooie momenten geniet ik enorm, van de moeilijke en pijnlijke momenten groei ik enorm. Als loper, maar vooral als mens.

Ik denk dat dit is wat ik echt geleerd heb de afgelopen tijd, mijn opgedane wijsheid zou je kunnen zeggen.
Zoek iets waar je enorm blij van wordt, waar je dag in en dag uit gelukkig van wordt. Zoek datgene waaraan jij je wilt comitten. En zeg tegen jezelf: ‘’I won’t Quit’’!

Mocht je mijn avontuur willen volgen, check dan mijn Instagram!
https://www.instagram.com/ruudkappert/

Ook een speciale note voor @thenorthfaceukvoor het organiseren van dit prachtige event. Fantastich dat jullie het mogelijk maken voor alle duizenden lopers om dit avontuur aan te gaan, te genieten en te connecten met elkaar en de natuur! Muchas Gracias

Tot snel, tot op de trail!

Ruud Kappert
 The North Face©Atleet


Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account