fbpx

Mixed Grill op de Amerongse Berg Trail

18 augustus 2018 – De Amerongse Berg Trail Sinds de Marathon des Sables heb ik geen races meer gedaan. Eerst twee maanden herstellen van de race en de maanden voorbereiden en toen ik weer wilde opstarten, belandde ik in de apocalyptische zombiehitte en wilde ik helemaal niet lopen. Een fantastische column in dit kader staat in de Volkskrant van de hand van Sarah Sluimer. Ze schrijft: ‘Ik kruip traag mijn bed in, lig op mijn rug. Het laken tot aan mijn middel. Wat nou als er een tomeloos virus uitbreekt, ergens in een Spaans dorp. Een troep zombies, rottend vlees, naderend in de zinderende middagzon. Wat nou als het water op raakt of juist komt, lauw en briesend over de straten. Wat nou als het einde opeens vlakbij is. Iets waar we op afstand eindeloos over gefantaseerd hebben, maar waar we niet op voorbereid zijn. Mijn vriend ligt naast me, we raken elkaar secuur niet aan. Ik sluit mijn ogen, ga doen alsof ik kan slapen’. Zij vond slapen al moeilijk; ik rennen. Toch herken ik haar verhaal. Nachtenlang probeerde ik me niet te verroeren, mijn vriendin niet aan te raken, zelfs niet per ongeluk, liggend in een plas lauw zweet. Zombiestyle.

Zeker 1.349 mensen merken dan op: ‘Hey, maar jij hebt toch de Marathon des Sables gelopen? Maar dan valt die hitte hier voor jou dus wel mee!’ NEE! Het is hier niet te harden! Dan liever die etappe van 86 kilometer met 65 kilometer mul zand, met 10 kilo bepakking door temperaturen van boven de 50 graden, door de afgelegen Sahara. Zo’n zelfde vraag krijg je overigens na een poolexpeditie: ‘Die kou hier kun je wel hebben toch?’ NEE, ook niet. Hier in Nederland hebben we natte kou die in je botten trekt, waar je reuma van krijgt en waardoor je als een foetus rillend gaat liggen smeken om… ehhh hitte!

Enfin, de Amerongse Berg Trail. Het Amerongse en het Zuylensteinse bos in het westen ademen nog steeds de sfeer van oude landgoederen. Bossen met eeuwenoude bomen worden doorsneden door lange beuken- en eikenlanen. Vandaag zijn twee routes uitgezet, van 10 en 20 kilometer. Ik reis af, van Huissen naar Rhenen met diverse voertuigen. In de auto naar Arnhem CS sloop ik de gaiters van mijn trailschoenen die in de Sahara het zand buiten hielden – ja, dit is echt mijn eerste race in vier maanden. De gaiters zijn vakkundig door de schoenmaker aan mijn muiltjes genaaid, maar mijn Zwitserse mes glijdt er doorheen als door… ehhh Zwitserse kaas. De auto vol uiterst fijn Saharazand. Vriendin lacht me toe als boerin met kiespijn. Met diverse bussen beland ik daarna vlak voor het gat Elst aan de Utrechtse heuvelrug. Ik kan me niet langer bedwingen, spring uit de bus, ik moet het bos in. Snel ontdoe ik me van trui en trainingsbroek en hijs mijn pack op.

Ik steek een grote, gele vlakte over. De velden zijn zo geel en droog dat je je in de savanne waant. Iedere loper heeft zijn sterke verhalen en ik moet nu denken aan het verhaal van loopmaat Dick. Hij stond op de Veluwe tijdens een duurloop ooit oog in oog met een giraffe – ongelogen. Hij krabbelde zich aan het achterhoofd. Je vreest opeens dat je ongemerkt een wildpark bent binnengerend en ten prooi valt aan een groep leeuwen. Aldus maakt hij rechtsomkeert en zich uit de voeten. Later hoorde hij dat de giraffe van het lokale circus stond te luchten.

Eenmaal in de bossen is het fantastisch! De herfst zit in de lucht en de echte hitte is eraf. Een rafeltje frisheid in de neus, knisperende bladeren en smalle bospaadjes die door heide meanderen. Ik vlieg. Hier heb ik maandenlang op zitten wachten en deze week heb ik alle herfsttrails ingepland: N70-trail, Natan Montferlandtrail, Gelderse Poortrrail etc. Een dikke buizerd kruist mijn pad, bloeiende heide, dansende bambi-billen aan de bosrand. De herfst moet bezongen worden, met het hoogste lied.

Na een paar kilometer stuit ik op witte linten van trail-running.eu. Chris was here! De man achter trail-running.eu en de voor de tweede keer de Tor des Géants gaat doen, 330 kilometer non-stop met 24.000 hoogtemeters. Je hebt altijd baas boven baas.

Ik volg de linten, maar kom op een kruising waar aan diverse kanten linten hangen. Zou een en ander nu reeds verhangen zijn door frusti-wandelaars? Je hebt altijd van die ANWB-wandelaars die geen renners dulden op HUN paden en die met hun beige afritsbroeken, andere functionele kleding en kekke rugzakjes op veelstezware bergschoenen door het platte land paraderen. Het zijn angstwezens van een zeker leeftijd die graag de status quo behouden en geen tumult dulden. En door dat zo te zeggen, laat ik even precies zien wat er gebeurt. We moeten met z’n allen recreëren op de paden die er zijn en elkaar respecteren en een beetje geven en nemen, precies wat Cor van trail-running.eu bij de start zegt: ‘Een beetje lief doen tegen elkaar en de wandelaars en we leave nothing but footprints!

Na ongeveer 8 kilometer val ik via een smalle trail vol gebladerte, letterlijk uit het bos, met de neus in de startboog. Chris staat er grijnzend naast en schudt me de hand. De startzone is megachillom maar eens een woord te gebruiken. Dat kan ook niet anders als je intrek neemt bij een etablissement met de welluidende naam Berghuis. Hier kan ik sterven. Overal kleurrijk uitgedoste trailrunners, hangend in picknickbanken, keuvelend, genietend.

Ik groet Cor en partner Geraldine, pijlers van Trail-running.eu. Meteen beginnen ze over mijn puppy Blue die sinds kort een eigen website heeft en de wereld verovert. Ze willen hun blauwe auto naar haar vernoemen. Het moet niet gekker worden. Ik groet Ralph (Apeldoorn) met wie ik vroeger trainde bij Leiden Atletiek. Hij is ettelijke dimensies sneller dan ik. Verder geen bekende gezichten. De briefing is een informele aangelegenheid die met de nodige humor gepaard gaat. ‘Als je een tijdje geen lintjes ziet hangen dan even bij jezelf te rade gaan’. Na aftellen van Cor, dendert de massa ontspannen het bos in.

 

Het gaat niet hard, ook voorin niet en lang houd ik zicht op de kopgroep. De route is prachtig, aaneengeregen single tracks, afgewisseld met karrensporen, bosweggen, heidepaadjes en smalle dierensporen door de bloeiende heide. Note to self: Tekencheck. Na ongeveer 4,5 kilometer komen we zo ongeveer uit de bosjes vallen waar ik dat eerder ook deed en doen ons tegoed aan de verzorgingspost. Een vrolijk klappende Cor en Geraldine. Ik had – uiteraard – een eigen beker mee moeten nemen en dus kan ik niets drinken. Het illustreert hoe lang ik niet gelopen heb en hoe ontspannen ik hier ben, zonder voorbereiding. Na enkele stukken chocolade begin ik aan de pittige klim die me wegvoert van de civilisatie.

Ik heb het nu al zwaar. Deze vadsige Fokkie heeft de afgelopen maanden niks links laten liggen en moet dat nu bekopen. Ik sleep me voort door de bossen en verbrand gelukkig 2.430 kilocalorieën. Voor de vorm maar eens uitgezocht hoeveel je moet verbranden om 1 kilo af te vallen: 1 kilo lichaamsvet staat ongeveer gelijk aan 7.830 calorieën. Als vuistregel wordt ook wel eens 7777 calorieën aangehouden. Nog 777.777.777 te gaan Fokkie.

Voor mij is een trail geslaagd als ik zo door de bossen kronkel dat ik de helft van de tijd niet weet waar ik ben. Deze trail slaagt met vlag en wimpel. Ik zwalk door boslandschappen met vergezichten en waan me soms in Canada. Al zou ik willen uitstappen, ik zou ergens bij Amersfoort uit het bos vallen. Op 13 kilometer de tweede post waar ik een colafles met een restje in mijn smachtende hoofd leeggiet. Het is benauwd en ik ben licht-in-de-kop. Waar is de afgetrainde ultraloper van 4 maanden terug?

Steeds stiller wordt het om me heen en dan, na een lange afdaling, sta ik opeens voor de finishboog. Luid applaus van Cor. ‘Ik ben naar de kloten!’ Cor’s reactie is minder bemoedigend: ‘Klopt! Ik zie het’. Chris waarschuwde voor de start al met de woorden: ‘Wie heeft er nog nooit een halve marathon gelopen? Vandaag zou zo maar eens de eerste keer kunnen worden…’ Inderdaad staat mijn klokje op ruim 21,5 kilometer, waar voor je geld. Tijden worden niet geregistreerd. Het doet me denken aan een Schot die ik tegenkwam tijdens een race en die nuchter zei: ‘You’ve got watch, Ive got time’. We nemen de tijd om heerlijk om de Berghuis te hangen.

Opeens staat Geraldine voor me met een grote smile en een grote bak vol chips, nootjes, drop, winegums, snoep, chocolade. ‘Kijk eens, ik heb een mixed grill voor je gemaakt! Ik zie dat je het kunt gebruiken’. Hoe kan een perfect georganiseerde trail beter eindigen dan met een mixed grill voor een berghuis?

Ik ben erbij de volgende keren! Te beginnen met de zware N70-marathon.

Calendar

Amerongse Berg Trail op Strava: https://www.strava.com/athletes/21435997

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account