fbpx

 ‘Running’ a mountain hostel.!

Hoe trailrunning meer kan zijn dan een fantastische sport

Zoals ik in mijn eerdere blog vertelde woonde en werkte ik de afgelopen winter in een berghostel op Gran Canaria. Ik ‘’Runde’’ het hostel samen met een Oosterijkse vriend. Op deze schitterende plek waren de dagen tekort en de nachten te lang. Zoveel prachtige trails te en toppen te bedwingen. Ik raad iedereen dan ook echt aan ‘’Artenara’’ eens te googlen. Naast het ‘’Runnen’’ van het hostel waren er ook spannende momenten, momenten met héél véél adrenaline. Ik neem jullie graag mee naar een van deze dagen. Deze dag is voor mij het bewijs hoe trailrunning meer is dan een fantastiche sport!

* Dinsdag 9 Janurari 2018 *
Het is inmiddels 4 uur en alle nieuwe gasten zijn gearriveerd. Een aantal heb ik op een mooie hike gewezen om optimaal van hun verblijf te kunnen genieten. Dan gaat ineens de ‘grot-telefoon’ af. Ik neem op en krijg een hardademende dame aan de lijn. Het blijkt Lisa te zijn, een van de twee Duitse dames die ik diezelfde ochtend op een pittige hike heb gewezen. ‘’Anna is gevallen en heeft iets aan haar enkel en haar elleboog ligt helemaal open.’’ Ik krijg Lisa rustig aan de telefoon en het blijkt dat Anna zich fink verstapt heeft en geen kracht meer op haar rechterenkel kan zetten. Ze zijn samen ongeveer 3 kilometer beneden in een dal, een flinke klim (500m+) van het hostel verwijderd. Het punt waar ze zijn is direct vanaf het dorp stijl omlaag via een mooie trail, onmogelijk om met de auto te bereiken. Snel gaan mijn gedachten, zoekend naar oplossingen om Anna zo snel mogelijk veilig boven te krijgen. Ineens vraag ik de specificaties van de locatie waar ze zitten en ik voel de adrenaline opkomen. ‘’Wacht daar, ik kom direct naar jullie toe’’ zeg ik op een zo rustig mogelijke manier om niet nog meer onrust te zaaien. Ze stemmen in en ik vertel ze dat ik ze kom halen en een ehbo setje voor de elleboogwond mee zal nemen. Ik hang de telefoon op, leg de situatie kort en krachtig uit aan mijn collega en pak mijn rugzak in. Water, fruit, een icepack met elastische band en een verbandje met ontsmettingsmiddel pak ik in en ik ben klaar om te gaan. Ik ren de trail  naar beneden in de hoogste versnelling en ik denk dat ik een afdaling nog nooit zo snel heb gelopen. Geen enkele vermoeidheid in de benen besef ik me halverwege, wat voelde ik me sterk op dat moment.

Eenmaal beneden aangekomen kost het me weinig tijd ze te vinden. Ze zaten naast de trail op een steen nog steeds een beetje in paniek. De enkel van Anna blijkt flink blauw en dik, ze heeft hem flink verzwikt. Na haar elleboog en achteraf ook knie even ontsmet te hebben maken we samen een plan van aanpak. Lisa neemt de rugzak van Anna extra mee en ik neem Anna onder de arm. Let’s go! We zetten de klim in en ongeveer anderhalf uur later komen we boven aan in het Hostel.  Pfff dat was heavy maar wat super dit te doen. De enkel, toch wel flink opgezwollen, werd na een warme en welverdiende douche in het ijs gezet en de rust was weer helemaal weder gekeerd bij Lisa en Anna. Er werd een heerlijk maal voor me klaargemaakt, en een glas wijn smaakte nog nooit zo goed!


‘Hoe trailrunning meer kan zijn dan een geweldige sport’. Daar begon ik dit verhaal mee. Om te beginnen maakt het me sterk. Fysiek sterk om op momenten als deze anderen te kunnen helpen. Trailrunning is voor mij meer dan alleen een geweldige sport. Het is een lifesaver, het is een levenstijl. Het is een way of life! Op de foto ik en Anna de dag na dit avontuur en het uitzichtg vanaf het Hostel ‘’El Waring’’!

Volg mijn trailrunning avontuur, wat me op dit moment in Australië heeft gebracht, via instagram op deze link

Cheers,
Ruud Kappert


 

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account