fbpx

Een wijze les

De afgelopen weken was ik bezig met het maken van een nieuwe trail. En dat maken houdt in dat je in een bepaald gebied echt elk paadje gaat belopen, ieder doorsteekje probeert en uiteindelijk een fraaie route maakt. Deze nieuwe trail zou moeten gaan plaatsvinden in de Schadijkse Bossen, een gebied waar ik met grote regelmaat kom. Het is écht apart dat je denkt alle paadjes wel te kennen maar er toch nog een hele boel nieuwe ontdekt. Enfin, tijdens het grote zoeken kwam ik met regelmaat bordjes tegen met daarop “Petranpad”. En dat pad leek zo maar heel fraaie doorsteekjes te nemen, niet de gebaande paden maar echt fraaie trails. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt…

En ach, zoals dat gaat, verdween dat Petranpad naar mijn achterhoofd. Maar ergens bleef het knagen om toch eens uit te zoeken wat dat nu precies was. En op een avond besloot ik Google maar eens te raadplegen. Jawadde! Dat Petranpad is 113 kilometer! En dat begint zowat vanuit mijn achtertuin! WTF! Hoe kan ik dat gemist hebben al die jaren? Waarom staat dat niet in de lijst van LAW van Nederland? En (en hier komt het) de stukken die ik gelopen heb waren prachtig, dus moet ik dan niet eens dat hele pad lopen?

Tsja, en dan gaat het snel. Met 72km Krijtlandpad nog in de benen bereidt ik me voor op 113 kilometer Petranpad. Ik bekijk de route, zoek rustplekken voor mijn Crew van 1. (Geraldine), print overzichten en prik een datum. Die datum schuift wat heen en weer vanwege onze events maar uiteindelijk staat hij. 13 Oktober, 113 kilometer. 🙂 Doel? Uitlopen. Stiekum doel? 15 uur.

Ik kan nog steeds niet geloven dat deze route niet bekend is. Ik mail de organisatie maar krijg helaas geen antwoord. De Gemeente Horst aan de Maas heeft hier wellicht een pareltje liggen maar heeft het niet op de kaart gezet. Misschien dat ik daar maar eens met de gemeente over moet gaan praten… Nu ja, eerst maar eens dat ding lopen Cor, daarna maar eens zien of we hier een leuk event van kunnen maken.

Op donderdag springen Geraldine en ik in The Mothership, we moeten nog wat zaken regelen in Valkenburg voor Start2Ultra. Wat er precies gebeurde snap ik nog niet, maar onderweg naar Valkenburg beseffen we dat we onze hoofdlampjes vergeten zijn. We besluiten even via Sittard te rijden om daar bij Wilma Running iets te kopen. Vrolijk crossen we door het centrum van Sittard, waar de zaak dus niet meer is en belanden uiteindelijk op een industrieterrein waar het wel is. Nu ja, lampjes gescoord en door! Hup, rijden maar. Maar euh, wat is dit? Wilkommen in Deutschland? Zijn we te ver doorgereden? We komen hier 20 keer per jaar en nu missen we zomaar de afslag. Nu ja, omdraaien in Herzochenraath dan maar en op naar Valkenburg. “Oei”, zegt Geraldine “Euh, die kroeg waar we afspraken willen maken is helemaal niet op Donderdag. Ik zocht net het telefoonnummer en zie het ineens staan…” Niet erg slim van ons dan ook, gaan we vandaag op pad om het een en ander te gaan regelen en nu kan dat dus niet…

Op naar Gulpen dan maar, een mens moet immers toch eten. Na een fijn hapje bij de Zwarte Ridder besluiten we dan maar op de Panorama Camping Gulpen te gaan overnachten. Dan kunnen we morgenvroeg even langs Valkenburg. Inchecken gaat snel, we kiezen een fijn plekje uit, nr53 en net als we de camper willen neerzetten blijkt dat plekje omgeven te zijn door andere campers. Terwijl drie kwart van de camping leeg is. Nu ja, terug naar de receptie, plekje wisselen en na een een tijdje zitten we dan toch voor The Mothership. En op dat moment beseffen we ook dat we best op die kleine boerderijcamping hiernaast hadden kunnen gaan staan. Dat wilden we al tijden maar lukte telkens niet omdat de camping volzet was. Vandaag was onze kans geweest…

De middag verloopt verder zonder al te veel problemen. Geraldine maakt een jaarplanning, ik lees een boekje. Geraldine heeft al dagen zin in pizza dus gaan we eten bij de Griek. En zo belanden we op het terras van Café De Kroon en eten daar. We wandelen weer terug de berg op tegen 10 uur en kruipen in onze mega warme slaapzakken met extra dekentjes tegen de kou. De rest van de nacht zijn we druk met het weggooien van diezelfde dekentjes en het ontsnappen uit de slaapzak want het is echt warm deze nacht. De Conclusie? De Donderdag was niet onze beste dag zullen we maar zeggen.

Vrijdagochtend snel langs De Kei, met wat omwegen voor wat foto’s en met Albert is het snel zaken doen. Het afsluitende etentje voor Start2Ultra is dus geregeld. Leuk detail is overigens wel dat Albert en zijn vrouw gisteren in Gulpen waren. En daar op het terras gezeten hebben. We hadden dus gister ook prima zaken kunnen doen… Die donderdag was echt niet onze meest heldere dag… Vandaag echter wel, dus na gedane zaken bij Albert van De Kei, en het inslaan van wat reepjes etc. bij het Kruitvat rijden we rap terug naar Hegelsom. Voordat ik zaterdag om 5:00 ga beginnen aan de 113 kilometer van het Petranpad gaan Geraldine en ik nog even alle stopplekken bezoeken. Dan hebben we allebei beeld bij de precieze locaties en gaan we goed voorbereid van start. We hebben geleerd van mijn avontuur op het Krijtlandpad dat dat enorm helpt. Heel snel gaan we langs huis, even de hondjes voeren, wasje aanzetten, koffie doen en dan een rondje doen.

Het rondje gaat prima. De eerste stopplek moeten we wel wat zoeken maar eigenlijk kunnen we op alle plekken ook een goede parkeerplek vinden. Ik had alles voorbereid en 10 locaties uitgezocht en in een overzicht gezet. We volgen dit en rijden van plek naar plek. In Tienray stoppen we voor een super Chocolade ijsje (is allemaal taperen) en gaan weer verder. We worden er dan wel steeds handiger in om goede plekken te vinden, het duurt allemaal best lang. Voor een rondje van 113km moet je minstens net zo veel afleggen in de auto, en over allerlei binnendoor weggetjes schiet dat soms niet zo op. Tegen het einde van de rit zijn we allebei een beetje gaar, de irritatie komt dan ook wel af en toe opzetten, en het vrolijke zingen in de auto verdwijnt wat naar de achtergrond. Na 3,5 uur hebben we alle stops gezien, en gaan we nog even bij de Jumbo de laatste boodschappen doen. Geraldine haalt ook daar eindelijk die pizza waar ze al een week trek in had en ik zal het vandaag wel doen met een broodje knakworst. 🙂

Eenmaal thuis ben ik snotgaar. Het eten helpt ook al niet. Ik kan me niet voorstellen morgenvroeg om 5:00 uur te gaan beginnen aan 113km. Mijn voeten doen pijn, mijn hoofd tolt, en ik heb er echt geen zin in. Wat twee rustige dagen hadden moeten zijn waren twee volle dagen en wat een goede voorbereiding had moeten zijn werd een beetje een haastklus. Dus zaterdag Petranpad? Nee, dat niet. Maar wel Zondag! Ik las een extra dagje in voor wat rust. Niet alleen voor de beentjes, maar vooral voor mijn hoofd. Even weer de juiste mindset aanzetten. Zondag ga ik!

Maar eerst de zaterdag… En die loopt toch ff anders dan gepland. De hele dag zit in niet in goede doen. Hoofdpijn en kromme zin. Zeg maar gerust: ik ben boos, geïrriteerd over alles en loop mezelf in de weg. Ik krijg mijn kop er niet bij. Ik zou moeten staan springen van enthousiasme, maar ik zit te balen. Ik doe mijn best maar ik kan het niet omdraaien. Om vijf uur gooi ik de handdoek dan maar in de ring. Ik neem een wijntje. Nog bozer omdat ik nu niet ga lopen, maar ik ben al te boos om wel te gaan lopen. Geraldine probeert me nog over te halen om tóch te gaan, maar dat mag niet baten. Shit. Een week niet gelopen in voorbereiding, en die week is nu dus ook om zeep. Het was een prachtige zomerse dag in Oktober en het perfecte weekend om te gaan. Het zou vannacht nog 20 graden zijn. Om 5:00 uur! Als ik wilde vertrekken, hoe mooi kan je het hebben. Maar soit. Het lijkt een herhaling van zetten, zoals bij het Krijtlandpad, want ook nu struikel ik weer in de aanloop. Wat is dat toch?

Zondag dan toch maar weer een plan gemaakt. Ik besluit om 12:00 uur te vertrekken en maar gewoon te zien waar ik uitkom. 113km gaat het niet worden, maar een stukje kan ik vast doen. Over twee weken ga ik een nieuwe poging wagen het hele pad te lopen. Ook besluit ik de route andersom te gaan lopen, dit omdat a) er dan tussen 20 en 30km het saaiste stuk zit, en niet op 80 en 90km. en b) ik dan de 100km passeer op mooie plek in het bos en niet precies op de parkeerplaats van de La Place waar de route overheen loopt. 🙂 De stops die we uitgezocht hebben blijven bestaan. De eerste is dan we wat verder weg dan 10km maar dat moet lukken.

Ik vertrek vanuit huis, dat is een kilometer extra op maar op een afstand als deze is dat niet meer zo belangrijk. Hup door het veld, en over het spoor het pad op langs de Molenbeek. Dat ken ik wel, hier loop ik vaker. En hier is het altijd oppassen. De ondergrond is verre van recht, en het gras staat hoog. Hard werken dan ook. Ik volg de beek verder en blijf door dat hoge gras ploeteren. Na 4km pak ik een nieuw stukje maar daarna ben ik alweer snel op bekend terrein. Het is hier afwisselend gras en kleine strookjes asfalt om alles aan elkaar te knopen. Gelukkig wel allemaal leuke veldwegen dus echt vervelend is het niet. Na kilometer 7 begeef ik me op nieuw gebied. En het is prachtig! Wat een mooi stuk. Het Molenbeekdal is een pareltje. 🙂 Na een tijdje moet ik links maar zie geen pad. Ik loop verder, nog niks, weer terug. Ow, ik snap het al. Er was hier wel ooit een pad, maar nu staan de brandnetels en doornstruiken 1 meter hoog… Ik besluit er vlak naast door een vers omgeploegd veld te gaan lopen. Stap nog drie keer prikkeldraad over en kom uiteindelijk weer op het juiste pad terecht. dat was zeker niet mijn snelste kilometer. Wat een geploeter. Na nog een verbazingwekkend mooi stukje natuur draai ik de bocht om en sta op de parking van de La Place. Vreemd, zo een plotse overgang. Maar goed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stop 1 is bereikt, Geraldine – mijn trouwe crew van één – staat klaar met koffie, vlaai, een fris racevest en een luisterend oor. Ik maak er een snelle stop van. Vijf minuten tops. Even zitten, ff kletsen en dan weer door. Een stomme rotonde over en dan kom ik in een best fraai bos. Met wat klimmetjes ook nog, en om het helemaal compleet te maken een giga zandvlakte waar ik doorheen mag. Ploeteren maar weer….

Het loopt, maar niet soepel. Gelukkig maakt het pad veel goed. Ook al loopt het wat veel net aan de buitenrand van de bosgebeieden, het is wel trailwaardig. De wind speelt me ook nog parten, en op een lang recht stuk heb ik de wind pal op kop. Mijn pet waait drie keer van mijn kop en ik ploeg verder. Blij toe als ik stop 2 bereikt heb.

Geraldine staat al weer klaar. Die had intussen even een dutje gedaan en is nu wakker. Ik ga even zitten en eet wat. En Cola! Daar ben ik aan toe. We kletsen wat en ik vertel dat het vandaag niet meevalt. Mijn hartslag is echt té hoog. Ze verteld dat ze net op Keep on Running ook een verhaal las van iemand die door de wind en de temperatuur er zo maar 10 slagen bij kreeg vandaag. Ik ben dus niet alleen met vechten vandaag. Nu ja, na een kleine 10 minuten vertrek ik weer. Dit leek op papier een saaie etappe te worden, ik hoop dat het meevalt.

De eerste kilometer is het best nog fraai, een leuke single track. Ik loop en ik wandel af en toe, ik probeer nog steeds mijn hartslag onder controle te krijgen. Na wat kleine lussen kom ik in de Peel. En dat wat ik al dacht wordt hier waarheid. Ze hebben voor dit stuk de stagiar de route laten tekenen. Echt, een saaier pad kan je je niet voorstellen. Links en rechts is prachtige natuur, maar zo lopend op dit breed pad (zeg maar weg) voelt het alsof ik er ver van verwijderd ben. Ik mag weer 10 kilometer en ga in dat hele stuk 3 bochten hebben. De rest is kaarsrecht. Het helpt me niet. Ik moet steeds meer wandelen om nog een beetje op adem te komen. En als ik dan aanzet (tempo heel heel heel rustig) schiet mijn hartslag meteen weer de hoogte in. Tsja. En toch gaan ik verder, en na wat gebrom van mijn kant kom ik weer een beetje in de bewoonde wereld. Lekker, mag ik een ruime kilometer rechtdoor langs het water. pffff.

Stop 3, ik zit, ik drink wat en Geraldine verteld dat ze intussen naar de Jumbo gekald is voor druivensuiker. Die miste ik bij stop 2. Geweldig lief van haar maar helaas, het avontuur gaat hier stoppen vandaag. Het is maar een trainingsrondje en het moet wel leuk blijven. Ook al had ik graag die 50k aangetikt vandaag, het is mijn dag niet. De magere voorbereiding speelt me parten, mijn mindset is niet helemaal op orde en het lijf wilde even niet. Ach ja, er zijn ergere dingen in de wereld. Toch bijna 34 kilometer gelopen, en ontdekt dat het qua ondergrond echt zwaar is. Zwaarder dan een Krijtlandpad, om maar eens wat te noemen. We schuiven alles de auto in, inclusief mezelf, en gaan maar een biertje doen in wereldstad Kronenberg, daar was een terras dat prachtig in de zon lag wist Geraldine. En zo sluiten we de dag gezellig af. Een DNF? Nee, zo voelt het ook weer niet, als je geen strak doel voor ogen hebt kan je immers ook niet falen. Maar om te slagen heb je wel een strak doel nodig, een les die ik vandaag weer eens heb mogen leren.

Oei, best wel vieze voeten. 🙂

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account