fbpx

Potsierlijk

Met bonkend hart wachtte ik vroeger altijd op mijn beurt tijdens het voorstelrondje, het zweet aan de oorlellen. Ik probeerde mijzelf zelfverzekerd in de schijnwerper en voor het voetlicht te brengen. Tevergeefs, er kwam niets dan een stroom klinkers uit mijn mond, de medeklinkers deden nauwelijks mee; slappe lichaamstaal, gehakkel, gestuntel en koortsige wangen. Enfin, het is uiteindelijk nog wel goed gekomen, al zal ik niet gauw het podium opklauteren. De coulissen passen mij beter.

Slechts negen maanden was ik toen ik de benen er al onder had en door de kamer banjerde om het avontuur te zoeken. Direct gevolg van het vroegtijdig op eigen benen staan is dat de kromming buitensporig is. Esthetisch is het allemaal niet erg fraai tijdens het hardlopen. Ik hang de kwalificatie potsierlijk dan ook maar aan mijn loopstijl, dat klinkt wel zo vrolijk!

Mijn sportieve bewegingen kregen gestalte toen ik een jaar of tien was. De atletiekvereniging Altis in Amersfoort kon op mij rekenen, tegen wil en dank. Mijn vader vond dat er wel wat meer fysieke aspiraties mochten borrelen. Ik blonk uit in het bal gooien, maar werd nooit een olympische discipline.
Een crossloopje van 3 kilometer luidde het eind van mijn atletiek carrière in. Mij vader, fanatiek supporter, moedigde mij aan met opzwepende woorden. Maar het gras groeit niet harder door eraan te trekken. Het antwoord dat ik gaf was dan ook helder. “Rustig aan, zo kom ik ook wel bij de finish.”  De spikes verdwenen in de vuilnisbak, evenals het fysieke streven. Daarna was het lang stil, heel lang stil, te lang stil. Op mijn zestiende waren de beschikbare broekriemgaatjes niet meer toereikend om de boel op te houden en besloot ik te gaan hardlopen. En zo is het gekomen.

Hardlopen werd een marathon, daarna jaren een triathlon, afgewisseld door mountainbikewedstrijden. De laatste vijf jaar meen ik dat een marathon niet genoeg is en rijg ik er een paar aan elkaar, het liefst in de bergen.
De bergen heb ik onvoorwaardelijk lief. Een droom was eens een achtduizender te beklimmen. Twee jaar geleden was het zover en was ik deelnemer aan de Lothse/Evererst expeditie. Het liep uit op een drama. Twee van mijn teamleden overleden aan hoogteziekte en ik brak voortijdig de expeditie af, er was thuis te veel om lief te hebben.
Toch mis ik de bergen, zo gaat dat met onvoorwaardelijke liefdes. Elk jaar wil ik er toch graag een paar keer naartoe, om ze even te zien, te voelen en te beklimmen.
Mijn valkuil is dat ik grenzen niet als kader zie, maar juist graag wil overschrijden. Achter de grens lonkt de vrijheid die ik enorm koester. Een zekere balans daarin ben ik nog aan het zoeken….de laatste twintig jaar!

Tijdens de Tor des Geants van 2017 ontmoette ik Chris van Beem in het startvak en zonder elkaar te kennen besloten we samen de Tor te beleven. Het was geweldig, de ultieme endurance race. Vol kameraadschap en wars van competitie die de boel vaak maar bederft. We delen de visie ‘alleen loop je sneller, maar samen loop je verder’, die de community trail running wil uitstralen.

Chris vroeg mij, net als in de Tor des Geants, hem te vergezellen tijdens zijn reis om de trail community nog toegankelijker te maken, te verbreden en de liefde voor de sport mee uit te dragen. Met mijn journalistieke achtergrond en gemeenschappelijke passie voor schrijven, bergen en ellenlang lopen is hier zeker een pad voor te effenen.

Ik heb de veters al gestrikt!

Jeroen Kingmans

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account