fbpx

A house without a German Shepard isn’t a home……

In tegenstelling op werkgebied met een nieuwe baan en alle drukte die daarbij hoort, is het voor ons op dit moment redelijk rustig in Trailland. De focus ligt op de marathon trainingen en we gaan lekker vooruit. Ik merk dat Dirk en ik steeds meer een team worden en het ongecontroleerd achter mijn hond hangen met een verwilderde blik vol doodsangst een schietgebedje prevelend is er niet meer bij.  De onstuimigheid bij de start blijft, maar dat is niet erg. Dirk is steeds sneller en beter zijn aandacht naar mij aan het verleggen. Tijdens het lopen zijn zijn oren naar mij gedraaid en let hij superscherp op alle signalen en commando’s.  De spanning blijft op de lijn en hij is maar door weinig uit zijn werkmodus te halen. Het blijft natuurlijk een aap met een kort lontje wat heel snel in de hens staat, maar dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Dit laatste brengt met bij de hoofdmoot van deze blog. Er is mij in de laatste maanden een aantal keren gevraagd waarom ik nu juist val op Duitse herders…..

Let’s face it: ik vind de meeste honden leuk en er zijn echt exemplaren waar ik een ernstig zwak voor heb. Toch heb ik vanaf het allereerste begin Duitsers en is er nooit een ander ras aangeschaft. (Ik zeg niet dat dit nooit zal gebeuren, wie weet waar ik ooit tegenaan “loop”.) Het allerleukste aan de Duitsers vind ik de veelzijdigheid, loyaliteit en enorme werklust. Wat je ook van plan bent om te gaan doen, de Duitser is er voor in. Zijn plezier om wat dan ook met de baas te ondernemen is onuitputtelijk, of het nu gaat om gehoorzaamheid, zoekwerk, behendigheid, flyball of welke van de andere duizenden sporten er bestaan om met je hond te ondernemen, de Duitse herder zal altijd proberen het beste jongetje van de klas te zijn. Men noemt dit ook wel ‘een uitslover”. Dat laatste uiteraard met een dikke knipoog, maar ik zet het toch neer omdat ik Dirk vaak zo noem.

Bij Dirk, en ook bij Nemo, krijg ik vaak de vraag wat voor ras het is. Bij de standaard Duitse herder stelt men zich nog steeds het “commissaris Rex type” voor. Voor de jeugdige lezers onder ons: dat was heel vroeger een TV serie over een politiehond. Geel met zwarte aftekeningen. Het karakteristieke zwarte zadel op de rug en zwart aan de kop. Neem van mij aan: er bestaan legio andere types. Het grootste verschil zit hem in de 2 soorten bloedlijnen. De schoonheidslijn en de werklijn. De schoonheidslijn is hoe de meeste mensen de klassieke Duitse herder kennen. Vaak zwart met geel en glooiende hoekingen (de beruchte glijbaanrug om het oneerbiedig te zeggen). De werklijnen zijn vaak steiler in hoekingen en voornamelijk gefokt op hun werkdriften. Gechargeerd kun je stellen dat die types wat heethoofdiger zijn. De werklijnen zijn er ook in andere smaakjes. Zo zijn zwart en wolfsgrauw vaak geziene kleuren, buiten het gebruikelijke zwart/geel.

Hier wonen dus werklijnen. Voor Dirk ben ik lichtjaren lang actief geweest in de africhting. Een specifieke sport waarin je je hond traint op 3 onderdelen: zoekwerk (speuren), gehoorzaamheid (appėl) en pakwerk (manwerk). Met mijn vorige hond Kink heb ik het hierin geschopt tot provinciaal kampioen en deelname aan het Nederland Kampioenschap. Een prachtige hobby maar ik was er klaar mee. Naast de enorme bak tijd die het kost (elke dag trainen) was ik het niet altijd eens met de regels die steeds strakker werden waardoor er van de hond steeds meer onnatuurlijke gedragingen werden geeist. En dan besluit je heel langzaam aan dat het tijd is voor een andere hobby. Toch heb ik nooit overwogen om ook een ander ras te kiezen.

Ik ben niet rasblind en ik ken ook heel goed de nadelen van “mijn ras”. De kwetsbare gezondheid, zoals bij veel rashonden het geval is hierbij niet een klein dingetje. Daarbij is de gemiddelde Duitser niet echt een gezellige buurhond die braaf zijn speeltje deelt met andere honden en uiterst vriendelijk vreemde honden en mensen verwelkomt. Duitsers zijn niet voor niks Duitsers, ze regelneven graag en staan erop om met fatsoen en respect behandeld te worden en dan wel naar hun voorwaarden. Gebeurt dat niet dan kunnen de rapen flink gaar zijn.  Honden communiceren voornamelijk middels (hele kleine) signalen. Ik zie vaak dat hondenbazen deze signalen niet herkennen of missen op een moment supreme. Hierdoor kunnen ze niet anticiperen als er een ongewenste situatie ontstaat. Ik hoor heel vaak: mijn hond is bang van herders, hij is er een keer door gegrepen…. Need I say more?

Ik zie het ook bij Dirk, die heeft duidelijk afgebakende grenzen tegenover vreemden. Enthousiaste begroetingen en opdringerig geaai van onbekenden vindt hij hoogst onfatsoenlijk….. Ik vind het altijd een vreemde gewaarwording dat het voor mensen normaal is om elkaars persoonlijke zone te respecteren, maar als je hond bent, dit opeens niet meer lijkt te gelden. Als hond moet je altijd vriendelijk zijn, alles over je heen laten komen, alles accepteren, van graaiende in je ogen prikkende kinderen tot aan volwassen kerels die je op je rug willen rollen, je moet je voerbak af laten pakken, je hele hebben en houwen delen met jan en alleman en daar mag je dan nooit pislink om worden! Tenzij….. jaaaaah, tenzij de daarvoor bent aangeschaft! Dan moet je opeens blaffen als een malle als iemand zich laat zien en als diegene zich in huis waagt wordt er van je verwacht dit sujet bij de kladden te grijpen, tenzij…. Tenzij het vrienden/bekenden zijn of familie is; als je die een kopje kleiner maakt staat je als hond een enkeltje dierenarts te wachten…

Als ik daar al geen biet van snap is het toch logisch dat de gemiddelde Duitser daar ook geen kaas van kan maken :-)? Ik ben verbaasd dat het zo vaak goed gaat. Het gros van de honden schikt zich moeiteloos naar de grillen en grollen van ons mensen. Hun opportunisme is bewonderenswaardig en dat maakt ze voor mij tot een van de meest  bijzondere en mooiste wezens van onze planeet.

Bovenstaande is uiteraard lekker overtrokken geschreven. Af en toe mag ik graag een beetje overdrijven om mijn punt te maken. Uiteraard zijn er legio Duitse herdershonden die super braaf en vriendelijk zijn. Mijn Dirk is dan wel niet de makkelijkste, maar voor mij is het een fantastische vriend, de beste running-mate die ik me kan wensen,  de aanhankelijkste levende knuffelbeer die er is, een altijd luisterende sparring partner en meest indrukwekkende persoonlijk beveiliger die ik me maar kan wensen ;-).

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account