fbpx

Runnersflow

Soms, het zijn maar zeldzaam gekoesterde momenten, voel ik mij Kilian Jornet. Je weet wel, die olijke Spanjaard, die het ultra trailrunning met een lichtvoetigheid tegemoet treedt waarvan de haren je te berge reizen.

Heel even Kilian dus. Ik ren dan naar bergtoppen, terwijl verzuring ongeduldig beneden in het dal blijft wachten en met een hartslag die pompdidompidom op zijn lauweren rust, blij met het ontspannen uitje. Als ik dan weer omkeer en naar beneden dender, raken mijn voeten helemaal niks. Ze blijven net boven de grond hangen, aan zwaartekracht hebben ze een broertje dood. Er valt dus nul te absorberen en spieren en pezen lachen zich het apezuur. In het dal geef ik er nog maar eens een extra snok aan en het finishlint gooi ik achteloos over mijn schouder. De fles champagne laat ik voor wat het is. Het bruisende goedje heb ik al te veel zien spuiten. De gang naar de douche is aan mij niet besteed; Ik ben nog okselfris en zweet doet bij mij niet mee, zit werkeloos thuis te kniesoren. De loftuitingen pak ik wel aan, maar verdwijnen op de grote hoop tussen al het gejuich dat er al ligt.

Terug naar de werkelijkheid, die de zwaartekracht wel aanhangt en gejuich alleen maar heel in de verte hoort klinken.

De eerdergenoemde momentjes van verrukking, ook wel als runnersflow te duiden, kent iedereen. We zouden ze wel aaneen willen rijgen tot een eindeloos lang genotslint waaraan we ons laven dat het een aard heeft. Maar meestal is het keihard werken om vooruit te komen, de flow ongrijpbaar aan de hemel.

De champagne kan mij gestolen worden, maar ik zou toch de verzuring missen als hij er de brui aan gaf. Een hartslag verafschuwen die te lui is om uit bed te komen en plakkerig zweet als hij mij niet meer wist te vinden.

Gemakzucht zou op de loer liggen. In een hinderlaag achter een boom verscholen en de trainingsarbeid neersabelen als hij de kans kreeg. Morsdood zou de beleving van het hardlopen zijn en niet meer dan geronnen bloed achterlaten.

Niks mooier dan af te zien met reuzesprongen en grote slokken ontbering te mogen drinken. Er moeten karrevrachten spierpijn geladen worden en dozijnen kruiwagens vol geschept met de bruis die er bijna aan gegeven worden. Blessures als tatoeages in het lichaam gekerfd staan. Ongemakken als shin splint, fasciitis plantaris en iliotibiaalband frictiesyndroomals een gedicht gelezen worden. De fysiotherapiepraktijk als tweede huis gezien worden. De tenen murw geslagen, met blauw gekrenkte nagels.  Compassie mijn reet, weg ermee!  Lofzang aan zelfkastijding en hulde aan de pijn.

Pas dan kan de deur op een klein kiertje om wat runnersflow door te laten. Verleidelijk en honingzoet, maar mondjesmaat, anders treedt er maar gewenning op. De hunkering moet blijven stromen. Onvermoeibaar zijn weg zoeken naar de ultieme race die nooit gewonnen wordt. Maar ja, de reis is zo prachtig mooi!

Jeroen Kingmans

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account