fbpx

TOR des Giants – Pure beleving

Het laatste beetje licht verdwijnt achter de machtige toppen en laat schaduwen achter van messcherpe bergkammen die grote hoogte en diepe dalen verraden. De loopstokken tikken monotoon op de rotsen, een geruststellend geluid. Het verdwenen licht slokt ook mijn energie op en laat de kou achter, die zich langzaam door mijn kledinglagen wurmt en de warmte verdrijft. De hoofdlamp aan nu en over de nacht proberen heen te kijken. De technische afdaling vraagt om concentratie en focus. Valpartijen liggen bij elke stap op de loer. Bepaalt geen sinecure, temeer omdat lichaam en geest schreeuwen om slaap, maar daar is geen tijd voor. Eten, drinken, eten, drinken, maalt er door mijn hoofd. Brandstof voor de sputterende motor blijven aanvullen. Gewoon de ene voet voor de ander blijven zetten en de schoonheid van de bergen blijven zien

De start en finish van de Tor des Geants 2017 vindt plaats in Courmayeur. Majestueus gelegen tussen de Italiaanse bergreuzen die waakzaam neerkijken op het stadje. Met een afstand van 338 kilometer en ruim 30.000 hoogtemeters bepaalt geen sinecure. De vraag waarom aan zoiets mee doen ligt veel mensen op de lippen. Een concreet antwoord kan ik niet formuleren. Het antwoord dat sir Mallory (de eerste Mount Everest klimmer) ooit gaf op de vraag waarom hij deze piek wou klimmen kenmerkte zich door eenvoud; “Gewoon omdat hij er is.” Ik vind mij in deze woorden die niks hoogdravends nastreven en geen diepere gedachten herbergen. Het lijkt een welhaast onmogelijke opgave, maar ik weet dat lichaam en geest onvoorwaardelijk loyaal zijn. Uitbuiting van deze trouw ligt bij mij alleen wel op de loer. Ik loop deze race dan ook met respect voor mijn lijf. Binnen mijn referentiekader natuurlijk, die een wat andere omlijning kent dan het gemiddelde.

In het startvak ontmoet ik twee Nederlanders die het Tor avontuur met mij aangaan. Chris van Beem: Een krullerige man die als grondlegger van het Nederlandse trailrunning gezien kan worden. Taai als gelooid leer. Een emotionele jongen die het vrouwvolk niet schuwt, zo blijkt al snel. Een bijter die door de emotie nog weleens gedwarsboomd wordt, maar afzien als voornaamste competentie kent. Een lach helpt hem er vaak doorheen. Arjan Roukema: Een boomlange vent die met militaire discipline op zijn doel afgaat. De ratio neemt het voortouw waar Arjan met grote, krachtige stappen achteraan beent. Een man met een brede kennis die hij graag deelt. Geografisch is hij een kei. Het parcours kent voor hem dan ook geen geheimen. Hier profiteren wij ook van. Controle is wat hij graag beoogt. Zijn humor is gortdroog en bijzonder smakelijk. Doelgerichtheid is zijn sterke pijl, een uiterst bruikbare competentie in deze.

Ruim achthonderd atleten snakken naar beleving en deinen op en neer voor de startstreep die door de hoofdstraat is getrokken. Een magische witte lijn die de grens aangeeft tussen het nu en het grote, gekoesterde onbekende die ons met grote kracht over de streep trekt. We zijn begonnen. Eerst een lus door het stadje waar koeienbellen ons bemoedigende woordjes toespelen en we ons nog in een lichte draf voortbewegen, maar de gang vervalt allengs tot een gestage tred. De eerste klim laat zich voelen. In een lang kleurrijk lint bewegen wij ons naar boven.  Een eigen tempo is nog niet mogelijk. We voegen ons naar de grillen van de massa. Al snel vervalt het geroezemoes in een stilzwijgen. Iedereen huist zich in zijn gedachten. Er zal twijfel zijn, angst en vreugde voor wat ons te wachten staat en misschien een flinke dosis overmoed die grenst aan overschatting. Zeer bruikbaar om de breekbare momenten mee op te vullen.

Eerst door geurig dennengroen dat constant op zoek is naar licht en ruimte om tot groei te komen en kaarsrecht naar de hemel reikt. Als door hoogte de bomen niet meer willen wortelen verandert het landschap drastisch. Prachtige rotsformaties en talrijk mos dat van groen naar rood kleurt vormt het nieuwe decor waarin wij als lopers mogen figureren. Ik voel mij prima. De onzekerheid of de Tor wel haalbaar is heeft mij niet in zijn greep. Ik voel mij omgeven door vrijheid die ervoor zorgt dat mijn emotie zich prettig voelt. Mijn stappen zijn krachtig en brengen mij naar grote hoogte. Chris volgt in mijn kielzog. We hebben het plan om samen te lopen en samen te beleven bij de hoorns gevat. Chris manifesteert zich als fotograaf en al in de eerste klim zijn talloze beelden vastgelegd. Er is wat ruis op zijn longen door een sluimerende verkoudheid wat kortademigheid oplevert, maar slaat hem geenszins uit het veld. Zijn krullen deinen in de wind en zijn lach begroet de bergen.

Zigzaggend winnen we snel aan hoogte. Onder en boven mij tikken de stokken en wordt de dunner wordende lucht gulzig opgezogen. Op deze hoogte ontstaat er zuurstofschuld en mijn longen smeken om meer volume die ik helaas niet kan geven. Ik probeer mijn ademhaling te reguleren, wat bij vlagen lukt. Boven aan de col wachten enthousiaste Italianen die alle lopers met veel woorden aanmoedigen. ‘Bravi’ is de meest gehoorde en zal de hele race blijven klinken. Het uitzicht is fenomenaal mooi en is eigenlijk niet te vangen in superlatieven. Kraakhelder is het en het lijkt wel of ik de besneeuwde toppen kan strelen met de toppen van mijn vingers.

De eerste afdaling is welkom. Even de druk eraf en gewoon laten lopen. Het gefluit van de bergmarmotten weerkaatst tegen de bergwanden. De boomgrens slokt ons al snel weer op en zorgt voor schaduw en een gebrek aan uitzicht. Naar boven maar weer. De overgang van dalen en stijgen is steeds lastig. Van de Hollandse spieren wordt erg veel gevraag, maar naar enig aarzelen passen ze zich wonderwel aan. Als de zon achter de toppen is verdwenen neemt de nacht het langzaam over. Bergkammen tekenen zich scherp af tegen de horizon. Een magere maan laat zich zien in een hemel die vol sterrenpracht staat. De sterren wijzen mij niet de weg. Dat doen de reflecterende TDG-vlaggetjes die de route uitstekend aangeven. De slaap begint zich te roeren en probeert de coördinatie tussen lichaam en geest te ondermijnen. Met succes. De focus wordt steeds lastiger vast te houden en Chris en ik besluiten rust in te bouwen. Bij een controlepost staan veldbedden met wollen dekens voor de lopers. Er is een wachttijd voor het slapen gaan. Het is druk. Als er een bed vrijkomt duik ik in het nog warme bed en ruik het bezwete lichaam van de vorige loper. Het slapen wil niet. Het lichaam is de zware lichamelijke arbeid nog niet te boven en zit nog niet in de rust modus. Ook het in en uit lopen van de deelnemers die een bed zoeken helpen niet om rust te vinden.

Twee uur later sta ik mij weer klaar te maken voor de race. Geen slaap voor mijn lichaam en geest. Chris is een betere slaper en heeft de uurtjes gepakt. We proppen ons vol eten, klikken onze hoofdlamp aan en stappen uit de warme hut de koude berglucht in. Boven ons zien we de lampjes van de lopers in de wand. Al snel vind ik mijn ritme en draaien we stijl omhoog richting de volgende Col. Als het eerste licht schoorvoetend boven de bergen verschijnt ontvouwd zich een prachtig schouwspel. De wolken hangen onder ons. Zacht en wit omarmen ze de bergen en lijken niet los te willen laten. Graag zou ik mij in de wolken laten zakken en een paar uurtjes slapen. Nee, door nu, stappen blijven zetten. De steeds warmere lucht doet de wolken oplossen in het niets. Een waterval dendert groots naar beneden. De zon zorgt voor een regenboog in de druppels die rond spetteren. Steeds meer kleren stroop ik van mijn lichaam als de dag meer warmte geeft. In de avond als de kou het overneemt repeteer ik deze handeling in tegenovergestelde richting. Uren zijn onbeduidend geworden en doen er niet meer toe. Er is alleen nog dag en nacht die het ritme bepaalt. Het is wel duidelijk dat het mentale aspect van de race zwaarder telt dan het fysieke. De emoties buitelen over elkaar heen. Van euforisch naar wankelmoedig en van gelukzalig naar wanhopig zoekend naar dat geluk. Wat ik doe tijdens deze ultieme race is niet denken aan de totale lengte van het parcours, dat is me veel te ver. Ik snij het in behapbare plakjes. Ieder plakje behelst een verversingspost. Uiteindelijk vormen ze samen de hele koek. Een stukje psychologie van de koude grond die bij mij uitstekend werkt.

Arjan heeft zich intussen naar voren gewurmd en heeft aansluiting bij ons gevonden. Hij was ziek en het ontbrak hem aan kracht. Het herstel kwam gelukkig snel en het trio Nederlanders stampt gebroederlijk samen verder. Arjan heeft het parcours in reliëf in zijn geheugen staan en lepelt ons constant het te verwachten parcours voor. Niet dat we dat altijd willen weten overigens. Ook de tweede nacht laat de slaap het afweten. Te moe, te veel spierspanning en een te volle geest beletten rust en ontspanning. Eten maar weer en door. Mijn medebroeders daarentegen slapen uitstekend.

We komen in de vroege ochtend bij een fantastische post in de buitenlucht. Er brandt een vuur en op tafel staat een keur aan Italiaanse kazen, worstsoorten en stokbrood. Ik proef ze allemaal en spoel het weg met warme thee. Geweldig deze post! Het gemis aan slaap begint zich steeds meer te wreken. De tred wordt onzeker en het nadenken begint steeds meer een opgave te worden. De slaap begint tegen me te schreeuwen. “Hoe kun je zoveel misbruik van je lichaam en geest blijven maken na alles wat zij voor je doen, dat is oneerlijk en getuigt geenszins van respect. Geef ze rust, tijd voor herstel en koester hen”. Hij heeft gelijk en de derde nacht val ik als een blok in slaap. Twee uurtjes maar, dan word ik wakker gemaakt en kruipt een ander mijn brits in. Toch voelt het heerlijk en vol goede moed knallen we de nacht weer in.

De afdalingen zijn een kriem voor de spieren. De knieën moeten krachten absorberen die niet wenselijk zijn en het menselijk lichaam eigenlijk niet in die mate behoren te belasten. De klimmen zijn mij dan ook meer welkom dan het dalen. Mijn tenen worden beurs door het steeds maar tegen de voorkant van mijn schoenen aanklotsen en de pijntjes beginnen zich steeds meer op de voorgrond te plaatsen. Sorry voor de overlast. De ene col volgt de ander op. Allemaal reiken ze naar de 3000 meter. Een hoogte die niet veel meer laat groeien. Toch, als je goed kijkt, bloeien er paarse en witte bloempjes tussen de rotsen die trots hun kleuren tonen. Een roofvogel zweeft door de ijle luchtlagen en tuurt naar beneden of iets van leven zijn maag kan vullen.

Blaren zwellen op en worden vakkundig behandeld door de vrijwilligers. Het wordt steeds drukker op de medische posten. Spuiten worden gezet om de gewrichten hun buigzaamheid terug te geven en extreem hoesten gedompeld in pittige medicatie. De vermoeidheid heeft nu iedereen bij de lurven. De vijfde nacht loopt er een man voor mij die zigzaggend over het pad schuifelt. Ik spreek hem aan. Het blijkt een Chinees die de weg volledig kwijt is en de kou heeft zijn lichaam al te pakken. Ik besluit het alarmnummer te bellen en wikkel de man in twee alu dekens. Chris en ik wachten op de hulpdienst en vervolgen onze weg die stijl omhoog krult. Ik heb eigenlijk geen benul waar we ons bevinden tijdens de race, ik rijg gewoon de klimmen aan elkaar en geniet van het buiten in de bergen zijn in de wetenschap dat er ergens een streep is getrokken waar ik overheen moet. Steeds meer merk ik dat gebrek aan slaap zich wreekt. Tijdens een oneindige afdaling die ik met Arjan doe belanden we uiteindelijk in een warme hut. Ik ben de weg kwijt en kan mijn gedachten niet meer op orde krijgen. Ik begrijp eigenlijk niet wat ik hier doe en beeld en geluid zinken langzaam weg in een dikke mist. En we gaan weer door. De koude lucht doet iets van de mist optrekken, maar ik vraag Arjan wel mij in de gaten te houden, omdat ik mezelf niet meer goed vertrouw. Een akelige constatering. Gelukkig is de post niet ver meer en beloofd mij twee uurtjes slaap.

Het fysiek begint Arjan en Chris ook te dwarsbomen. De voeten van Chris zijn gezwollen en bekleed met blaren. Zijn knie tekent protest aan en het mechanisme laat hem in de steek. Arjan kampt met een bronchitis, constateert een arts en wil hem eigenlijk uit de race halen. Ternauwernood ontsnapt hij aan deze diagnose en mag toch rochelend door. Een beetje kreupel door een opspelende achillespees.

Chris besluit na 300 kilometer dat het genoeg is. Zijn lichaam geeft onomwonden aan dat de limiet is overschreden en fluit hem terug. Zijn taaiheid en veerkracht ten spijt. Na de laatste klim merk ik dat de energie opleeft en besluit het laatste stuk te versnellen. Volop genietend van het schouwspel dat de bergen mij geven. Ik blijf lang op hoogte en travesteer richting Courmayeur om plots de diepte in te duikelen. Ik snap niet hoe het kan, misschien in de ban van euforie, maar ik knal naar beneden. De technische afdaling absorberen mijn knieën moeiteloos en voor dat ik het weet bevind ik mij in de straten van Courmayeur en stamp over het schavot richting finish. Arjan volgt enige tijd later. En dan is het plotseling klaar. Ik hoef niet meer omhoog of omlaag. Hoef de slaap niet meer buiten te sluiten. Hoef mijn spieren niet meer te geselen en te kwellen. Hoef de grenzen niet meer over te steken. Het leven was eigenlijk wel aangenaam simpel en uiterst primair. Eten, drinken en lopen door onwaarschijnlijk natuurschoon. Omringt door vrijheid. Het was een pure beleving zonder opsmuk. Het lopen met Chris en Arjan was een verrijking. Er kon gedeeld worden in de emoties die door de bergen dwarrelden en op ons neerdaalden. We konden ons aan elkaar optrekken als het even niet lekker liep en humor delen om de lach vast te houden.

Ik mis het nu al!

Jeroen Kingmans

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account