fbpx

De Kasteelloop

Elk jaar verheug ik me er weer op Tweede Kerstdag. Nee, niet vanwege de volle tafels met té veel eten (ook al heb ik daar geen moeite mee), en ook niet op de vele cadeaus (ook al zeg ik zelden nee tegen een cadeau), maar wel vanwege De Kasteelloop in Horst. Het is een cross, maar goed, dat is bijna een trail en was wel maar mooi ooit het eerste wat ik deed in de hardloopwereld. Dat blijft hangen natuurlijk. Ik weet het nog goed die eerste keer, we schrijven 2006.

Ik stond daar natuurlijk veel te vroeg, in mijn dikke pak en keek mijn ogen uit. Ik was zo nerveus als maar zijn kon want dit zou mijn eerste wedstrijd zijn. 5 hele kilometers. Een helse afstand voor me. Ik had wel getraind maar was nog niet echt getraind. Ik had alle boeken versleten die er waren over hardlopen, maar dat maakte me nog geen hardloper. Ik had mijn best gedaan niet al te veel te drinken die avond ervoor, maar dat wilde niet zeggen dat dat ook gelukt was. en ik had het koud, zooo koud.

Het startnummer halen, daar kwam ik voor. Ikzelf was al iets eerder vertrokken, mijn (inmiddels ex-)vrouw en dochter Faith zouden iets later komen, die wilden me natuurlijk wel zien finishen. Leuk natuurlijk, ook al hielp het niet bij mijn wedstrijdstress. Nu ja, startnummer halen, speldjes zoeken, opspelden, scheef, nog een keer, weer scheef, nog een keer, in mijn vinger prikken, vloeken, nog een keer, bijna recht, en nog één keer en deze jongen was tevreden. Waar laat ik mijn tas? Help, wat wordt het hier druk? Waarom is het zo koud? Ik kan nog naar huis… Zou ik het doen? Nee, doorbijten Cor.

Hup naar buiten dan, dikke jas uit en in mijn thermo ondergoed met daar nog drie lagen overheen, handschoenen en muts waarmlopen dan maar. Ik had gelezen dat dat belangrijk was. Maar goed, ik wilde mezelf ook niet al te zeer vermoeien, want die 5 kilometer moest ik nog wel zien te halen. Klein beetje wandelen dan maar, terwijl er om mee heen complete groepen mensen allerlei oefeningen deden. Hopla, zwaaien met armen en benen, knieheffen, moeilijke springcombinaties en lopen, heen en weer, telkens maar weer. Wat is dit toch allemaal? Moet ik dat ook? Nee toch, als ik dat ga doen ben ik dadelijk doodop. Zijn die mensen gek of zo? Misschien krijg ik het er wel warm van, maar ja, dat zal ik het zo ook wel krijgen.

5 minuten nog, en terwijl ik nog harder bibber van de kou en de stress zie ik plots mensen in shorts, en singletjes (die ik toen nog gewoon hempjes noemde) en mensen op blote voeten? Jawadde, volgens mij is iedereen hier compleet gestoord! Wat doen die gekken? Het vriest! 3 minuten en het is tijd een plek te gaan zoeken. Moet ik nu vooraan of achteraan gaan staan? Helemaal vooraan denk ik niet, want er zullen wel snellere mensen zijn. Maar ik hoef toch zeker ook niet helemaal achteraan gaan staan. Zie, daar staan wat oude dames, die kan ik toch wel hebben? En die jonge grieten loop ik er ook wel uit. Enne zie daar, die wat dikkere meneer, die kan ik ook hebben, weet je wat Cor, ga maar lekker op de vierde rij staan, komt wel goed.

En daar gingen we. In de eerste 200 meter schoten er al 234 mensen langs me heen en trapten er 24 op mijn hielen. Nog voordat we van het voetbalveld af liepen en door een greppel moesten lopen (ik leerde pas later dat je daar gewoon over heen moest springen) waren de overige 123 deelnemers me ook al gepasseerd. Samen met 2 of drie anderen liep ik nog net voor een of andere mountainbiker. Wat doet die zot hier op dit tijdstip? Ga ergens anders fietsen, er is hier een wedstrijd. Enfin, het duurde nog een tijdje voordat ik begreep dat dat het de bedoeling was dat die beste man net achter de laatste lopers bleef. Een nogal gebruikelijk iets tijdens wedstrijden…

Na de eerste kilometer zat er een leuk stukje in de route, een soort doorkijkje naar de overkant van de vijver. En terwijl ik mezelf oppepte: Kom op Cor, we gaan rond die vijver, je kunt het! zag ik aan de overkant een paar mensen wel heel erg hard rennen, en daarachter nog een hele zwik mensen, en nog meer, en nog meer, en…. De moed zakte in mijn schoenen, mijn hartslag was al off the charts, ik snakte naar adem en mijn benen brandden als nooit tevoren. Maar goed, doorgaan, als ik volhou dan blijf ik die ene mevrouw net voor. Maar ik durfde ook niet te hard, ik moest nog zo een 3 kilometer schatte ik in. Ik had destijds nog geen fancy horloge met gps en gedoe, ik liep op “gevoel”. Ik had beter kunnen opletten want dan had ik gezien dat er na elke kilometer netjes een bordje stond, maar die had ik even gemist.

De bocht om, het bos door, langs het voetbalveld en over de parkeerplaats. Nu kon het niet ver meer zijn. Dit was mijn moment! Zo had ik het van te voren bedacht, als ik hier ben dan ga ik knallen! Die laatste 500 meter vlieg ik vooruit, en pers ik er een mega eindsprint uit ook nog. Nu ja, dat was wat ik bedacht had. In werkelijkheid ging ik steeds langzamer en werd ik in de laatste 100 meter nog door drie mensen voorbijgestoken, onder het toeziend oog van vrouw en kind. Wat een race, dat nooit meer…

En nu, jaren later, kan ik wel zeggen dat er veel veranderd is. Kerstmis is anders nu mijn vader gestorven is op tweede kerstdag, het kindje van toen is groot geworden en staat al lang niet meer aan elke finish, 5 kilometer is nog niet eens een opwarmrondje en de nodige wedstrijd ervaring is er ook wel. En toch, toch ga ik elk jaar weer terug naar de plek waar het begon. De Kasteelloop in Horst, want inmiddels sta ook ik daar in mijn korte broek, en zwaai ik naar alles en iedereen, klets me suf en huppel vrolijk die 5k. Puur genieten! Geraldine heeft hard haar best gedaan dit jaar, 4 minuten sneller vergeleken met het jaar ervoor. Een goede vriendin liep mee, en het was dolle pret. Ook al denkt Geraldine daar anders over, die weet inmiddels wat het is om je het snot voor de ogen te lopen.

 

 

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account