fbpx

Poepen een Taboe? Ga trailrunnen!!

Hoe trailrunning het beste medicijn tegen een poepfobie is..

Het was 12 mei van dit jaar, de ochtend van het WK trailrunning in Castellon. Ik werd wakker van de wekker om 03:00 uur in de vroege morgen. Ik liep direct naar de badkamer en ging op het toilet zitten. Ik probeerde te poepen maar helaas, ik moest nog niet. Om 04:00 uur in de ochtend zaten we met het hele team aan de ontbijttafel en al snel kwam de vraag op zetten. Wie heeft er al gepoept? Een aantal van mijn teamgenoten riepen blij en volmondig ja. Andere moesten tijdens het ontbijt snel even gaan en andere direct na het ontbijt. Voor mij was het zo een ochtend dat ik maar niet hoefde. Misschien dat het door de zenuwen kwam, misschien hoefde ik gewoon niet.

Iedere loper  kent het wel. Voordat je je race of zelfs training begint wil je even poepen. Even dat extra gewicht dumpen en ervoor zorgen dat je niet tijdens je run ineens een poeppauze moet inlassen. Idealiter sta je op, drink je een bakkie koffie en dan klopt die drol al op de deur. Yes, ff poepen. Maar niet iedere ochtend verloopt ideaal. Vaak door de spanning komt ie niet. Nog maar een bakkie koffie dan.. Nog steeds niet. Shit, dan maar voor de start… En dan bij de start is de rij voor de dixie altijd zo demotiverend dat je denkt: ‘’Aah kak!’’

Even terug naar die ochtend van het WK. We zaten in de bus naar de start en opeens vraagt mijn vrouwelijke teamgenoote aan me of ik al gepoept heb. ‘’NEEE’’ zei ik al huilend van binnen. Eenmaal aangekomen bij de start wilde ik het nog een keer proberen maar shit, lange rijen bij de dixies. Na onegeveer 15 minuten wachten was ik eindelijk aan de beurt, maar nee. Er kwam niets uit. OK, schijt eraan, dan maar gewoon beginnen met de warming-up.

Poepen is voor veel mensen een taboe. Want poep stinkt en poepen is vies. Beide waar maar poepen is ook iets heel erg menselijks. Ik ken niemand die nooit hoeft te poepen. Vooral bij andere mensen thuis, op openbare gelegenheden en eigenlijk overal behalve thuis is het voor veel mensen niet zo gemakkelijk om even lekker te gaan poepen. Denk aan het feit dat iedereen poept, iedereen zijn billen moet afvegen, ook Koningin Maxima en oud Koningin Beatrix poepen en vegen hun billen af, zeker weten! Het is dus niet raar of vies dat je even gaat.

De warming up ging ok, maar het gevoel dat ik nog steeds niet gepoept had zat niet helemaal lekker. Ik ging maar wat rare sprongen maken in de hoop mijn stoelgang te stimuleren. Raar maar waar, de sprongen leken te helpen. Er werd op de bel gedrukt en blij dat ik was. Maar nu, nu moest ik nog een plek zien te vinden om zo snel mogelijk te gaan. Dixies? Nope, veels te druk. Ik keek om me heen en zag ergens in een hoek van het terrein een paar struikjes staan. Boeieee, dan ga ik daar maar met de broek omlaag en de benen wijd zitten. Zo gezegd zo gedaan hield ik me vast aan een tak zodat ik niet omviel en probeerde alles wat ik in me had eruit te poepen. Ongemakkelijk zeker, maar ik had er op dat moment letterlijk schijt aan. Ik keek naar links en tot mijn verbazing zag ik een dame van het Uruguayaanse trailteam hetzelfde kunsje uithalen als ik deed, alleen één struikje naar links. Er was even kort oogcontact. Woorden waren niet nodig. Een lachend knikje von ons beide maakte dit moment bijzonder, mooi en memorabel. We waren allebei gewoon heel blij!

Trail evenementen maken poepen bespreekbaar, maken poepen een normale zaak. Je wilt nu eenmaal op een zo lege maag je race beginnen, punt. De vraag of je al gepoept hebt en blij jaa kunnen zeggen is toch heerlijk? Heerlijk hoe mannen en vrouwen samen in de rij staan bij een dixie om te poepen. Vaak heb ik in de bosjes langs een trail mensen gehurkt zien zitten, snel poepen, snel afvegen en door! Vaak heb ik zelf in de bosjes langs een trail gezeten, snel gepoept, snel afgeveegd en door! Wordt er vreemd naar je gekeken? Nee, ik denk van niet. Ik denk dat iedereen blij voor je is en in sommige gevallen heerst er zelfs een beetje jaloezie!

Terug naar de ochtend van het WK. Blij en opgewerkt rende ik naar de startlijn, de start was over 10 minuten dus tijd om een plekje te bemachtigen. Maar eerst liep ik snel even naar mijn teamgenootje, om haar te vertellen dat ik eindelijk gepoept had. ‘Yesss!’ was haar reactie, waarna een high-five volgde. ‘Yesss’ zei ik, en we gaven elkaar een knuffel en wenste elkaar een fantastische dag en race toe. Focus aan en gaaaaaan!!


Binnen trailrunning is poepen nu eenmaal erg belangrijk. Vooral tijden ultra’s is de kans gewoonweg groot dat je onderweg even moet stoppen en dat er geen dixie of toilet in de buurt is.
Binnen trailrunning poepen een hele normale zaak, iets wat het eigenlijk voor iedereen en altijd zou moeten zijn. Kom eens kijken binnen de trailrunwereld als je poepen een beetje ongemakkelijk vind. Het zal werken, je zult versteldstaand!

Owja, en dan nog een laatste tip die voor mij ontzettend goed werkt. Neem altijd, ook al is het een trainingsrun, een zakje met ‘Lactacyd’ intieme reinigingsdoekjes mee. Ze zijn niet zwaar, licht vochtig en 100% biologisch afbreekbaar. Zo ben je hoe dan ook voorbereidt en zorg je goed voor je billen.
En mannen, probeer er schijt aan te hebben dat dit van origine vagina-doekjes zijn!!
😉

Groetjes Uit australië en veel winterloopplezier. Ik ga een zomerse kerst in hier, weer eens iets anders!!

Volg mijn trailrunning avontuur hier in Australie via instagram op deze link; https://www.instagram.com/ruudkappert/.

Ciao,

Ruud Kappert

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account