fbpx

Crazy Dutch Man

Bogong To Hotham
‘’The Rooftop Run’’

Op het moment dat ik aankom in het ‘Alpine National Park’, een park ten noorden van Melbourne, kijkt Mount Bogong me recht in mijn ogen aan. Mount Bogong is de 2ehoogste berg van Australië, en de hoogste top van Victoria met 1986m. Iconisch is de route naar de top, ‘’The Staircase Spur’’ genaamd. Je kunt het wel raden, potverdikke steil! Oorspronkelijk kwam ik hier voor een andere race, de Alpine  Challenge, die ik op een besneeuwde dag met een goede snelheid had weten te winnen. Tijdens gesprekken met lokale lopers en bergliefhebbers kwam elke keer de ‘’Bogong to Hotham’’ race ter sprake. Deze hoog aangeschreven race start aan de voet van deze ‘’Staircase Spur’’ en gaat via Summit Bogong over de high plains naar Mount Hotham, een andere unieke berg in de regio vanwege zijn vorm. Een trail van 64km met 3500m+.  Hells to the yeah, deze mag ik niet missen, dacht ik al bij de eerste keer dat ik over die race hoorde.
Focus: Aan!!!

Crazy Dutch man
Na de winst op de Alpine Challenge afgelopen November kwam mijn naam hier in de omgeving een beetje op de kaart te staan. Er was ook maar één ‘Crazy dutch guy’ die hier al weken (meestal shirtless) met een getattoeerde banaan op zijn linkerarm en een echte banaan in zijn rechterhand rond rende door de hitte. Ik was namelijk hard aan het trainen voor deze Iconische Bogong to Hotham.
Ongeveer twee weken voor de race nam ik de auto voor een rit naar de hoogte om op een stuk van het Parcours te trainen. Al snel werd me één ding duidelijk, WAUW! Wat een prachtige high plains. Naast veel vossen, en ja, toch ook wel wat slangen hier en daar, kwam ik op deze trainingstocht ook Brumby’s tegen. Fantastisch. Dit zijn de laatste overgebleven wilde paarden die op deze high plains leven. Tranen kreeg ik in mijn ogen toen ze dichtbij me kwamen en we soort van samen aan het rennen waren. Nederlandse paarden doen me niet zoveel maar dit was fantastisch. De training was relaxed, ik genoot, nam de omgeving in me op en voelde me sterk. Tot ongeveer het punt waar ik me om wilde keren, 16 km van de auto. Ik onderschatte een technisch stukje downhill en kreeg een flinke scheut in mijn linker enkel, SH*&$#T!! Het voelde direct mis. Wat een lange 16 km terug naar de auto was dat zeg, man man. Schoenen uit en ja hoor, toch wel wat zwelling en veel pijn, shit. De inschrijving sloot pas 1 dag voor de race en ik besloot 100% op herstel in te zetten en me pas in te schrijven de dag voor de race. Een paar dagen fietsen en wat meer trainingen op de weg hielpen, want 2 dagen voor de race besloot ik het avontuur aan te gaan, de enkel voelde sterk genoeg en mentaal kon ik het gewoonweg niet laten.

Een ideale voorbereiding bestaat niet
Omdat ik zo laat pas besloot toch deel te nemen was de voorbereiding verre van ideaal, ik had een hele drukke werkweek naast mijn training en ook de vooravond van de race moest ik tot laat werken. Op die avond kwamen veel deelnemers in ons restaurant eten,. Ik moest lachen om de mooie gesprekken en verbaasde gezichten dat ze iemand de vooravond van de race nog zagen werken. Om 23:30 uur kwam ik thuis en om 06:00 stond ik aan de racestart, ; het was niet anders. Ik had verre van een goede nacht. Het was klokkijken en ik denk dat ik niet meer van 2 uur mijn ogen echt dicht heb gehad.. Onder het motto: ‘Een ideaale voorbereiding bestaat niet’ vertrok ik om 5 uur in de ochtend naar de start. Ik voelde me fysiek redelijk zwakjes, maar mentaal kon ik niet wachten.

De start
Precies om 06:00 uur ging het startschot en begonnen we direct aan de steile 1300m Staircaise Spur klim naar Mount Bogong. Een aantal snelle lopers gingen er al snel vandoor, iets dat ik verwacht had en me niet beïnvloedde. Als ultraloper weet ik dat 64km met 3500m+ een lange dag is, dus ik probeerde mijn energie goed te verdelen. Als 5ekwam ik boven aan op de summit, en begon een mooie en lange afdaling naar een riviercrossing. Nog steeds voelde ik me fysiek een beetje leeg, niet helemaal klaar om te pushen, maar daar kwam snel verandering in. Natuurliefhebber die ik ben, kijk ik graag om me heen, ook tijdens het dalen. Dit ging gepaard met een harde val, haha al lachend rolde ik in een soort van rare judorol omlaag en stond ik op waarna ik direct doorrende. Deze val deed het voor me, maakte me soort van wakker. Dankbaar voor het hebben van alleen wat schaafwondjes, gaf het me een kick. Ik had hier hard voor getraind, ik wist wat ik kon en was hier niet alleen om rustig aan te lopen en te genieten. Ik wilde deze Australiërs laten zien dat ik lopen kan, en hard.


Beast Mode

Bij de riviercrossing had ik al één iemand ingehaald en had ik er nog drie voor me. Een nieuwe stijle steile klim lag aan mijn voeten. Yes; want hard klimmen is een van mijn kwaliteiten. Aan de top van deze klim kwam ik als eerste aan, ik had mijn ‘’beastmode’’ gevonden en aangezet. Deze Beastmode houdt in dat ik volledig 100% ga, niet meer denken, maar gaan. Tijdens deze flow zit ik mentaal altijd bij mijn training. Ieder stukje race vergelijk ik met een training van de afgelopen weken: ‘’Ik weet dat je dit kan, klimmen man!! ‘’ zeg ik vaak zelfs hardop tegen mezelf. De race leiden is gaaf, je hoeft alleen maar achterom te kijken. Toch deed ik dit niet tot aan de laatste 10 km, ik wilde gewoonweg alles geven, het boeide me niet wat die gasten achter me deden.

Energie bijtanken
Aangekomen bij de eerste echte aidstation (35 km punt en het einde van de kortere afstand: de 35km) bleek dat ik deze afstand niet alleen dus soort van had gewonnen, maar ook een nieuwe Course record had neergezet, 4 uur, 11 minuten en 22 seconden. Een courserecord wat niet telt, helaas, omdat ik niet aan deze afstand deelnam. Grappig weetje op dat moment, maar het deed me weinig. Ik nam wat happen chips, at een banaan, dronk wat cola en snelde weer door. Ik voelde me helemaal sterk, van moeheid was totaal geen sprake.
Nu kwam ik op het punt van de route waar ik 2 weken geleden getraind had. Heerlijk even cruisen en weten wat er het komende uur komen gaat. Wat kleine klimmetjes en dalingen volgde voor de laatste stijle en lange afdaling naar de laatste klim. Hier had ik mijn enkel omgeslagen 2 weken geleden, dus ik had hier technisch gezien wat recht te zetten.
Eerst kwam er nog een ander aidstation. Hier gebeurde iets wat eigenlijk een soort van ritueel van me is geworden,knuffelen. Al die vrijwilligers op zo een aidstation ben ik oprecht zo dankbaar, fantastisch dat ze daar staan en zijn. Anders zou er gewoonweg geen evenement zijn. Ze vragen meestal heel serieus en bezorgd hoe je je voelt en of alles goed gaat, waarna mijn reactie meestal met een lach erbij komt: ‘’Yes, all good in this hood’’! Ik vroeg aan iedereen daar, ongeveer 5 vrijwilligers, of ik ze mocht knuffelen om ze te bedanken dat ze dit doen. Heerlijk om te geven en te krijgen even snel 5 knuffels. Oxytocine-boost! Dit werkt serieus super goed, die positieve energie pak ik gewoon mee in mijn race en flow.
Na dit heerlijke moment, op soort van het zwaarste punt van de race, push ik verder. Ik knal die afdaling omlaag met volledige focus, let op die enkel, kon ik nog op tijd denken! Vanaf het dal is het nog één lange steile klim en dan nog 8 km vals plat naar Mount Hotham. Deze klim kwam uit mijn tenen, hard ademened en hard hijgend power hikte ik omhoog, nu toch wel achterom kijkend of ik een andere loper achter me zag. Ik had namelijk geen idee wat er achter me gebeurde, en hoe sterk de andere lopers zich voelden. Wat een gave klim die laatste, helemaal kapot gaan, daar doe ik het voor. Weer op wat hoogte aangekomen (the high plains) kwam er een wat meer open gedeelte boven op de bergen, en met nog maar 4 km te gaan kon ik een heel stuk achter me zien,. Ik zag gelukkig geen andere lopers. Het drong plotseling tot me door dat ik deze race gewoon kon en ging winnen, en ik voelde adrenaline komen. Niets rustig uitlopen, BAM doorpuschen naar de top van Mount Hotham!!

Banana Man!!
Na 7 uur, 13 minuten en 37 seconden kwam ik als eerste over de finish, en kan niet anders zeggen dan dat ik helemaal kapot was! ‘’BANANAMAN’’, riep de Race-director waarna een mooie finishfoto volgde.
Ik ging zitten, nam een colaatje en at chips, snoep en koekjes alsof mijn leven er vanaf hing. Alles wat normaliter slecht voor je is maar ik genoot. Het bleek dat ik 35 Minuten moest wachten op de nummer twee, en 42 minuten op de nummer drie. Ik had dus werkelijk niets om me zorgen over te maken. YOU CRUSHED IT, werd er geroepen bij de finish. Het bleek achteraf dat ik het course record op deze race op ongeveer 9 minuten had misgelopen. Dit geeft voor mij wel aan dat het met de vorm wel goed zit en ik deze race ontzettend sterk gelopen heb.

Het leven van een arme trailrunner
Die avond moest ik gewoon werken, en deed mijn bijnaam weer eer aan. Ik werd dan ook al redelijk snel opgehaald om me nog snel even te kunnen douchen voor het werk. Het lot besliste dat de prijsuitreiking en post race bijeenkomst op een locatie naast mijn werk was. Ik kon dus wel even een kwartiertje binnen hoppen om even gedag te zeggen.
Zo gezegd zo gedaan nam ik even een kwartiertje pauze om 8 uur om de prijsuitreiking bij te wonen. Een goed idee bleek al snel. Zonder het te weten zaten er aardige prijzen aan deze race verbonden. Een $100 waardebon van een lokale trailshop en een nieuw GARMIN horloge t.w.v. $900,-. Niet slecht voor een dagje rennen door prachtige natuur, dacht ik zo. Toen ik naar voren werd geroepen voor deze prijs en voor de foto werd ik herkend als ober van het restaurant waar veel van de deelnemers de vooravond dus gegeten hadden, en met mijn werkoutfit nog steeds aan werd al snel duidelijk dat ik weer aan het werk was. Er werd hard gelachen en stiekem moest ik zelf ook wel een beetje lachen.. het leven van een arme trailrunner, ik zou het voor niets inruilen..
Toen ik snel weer aan het werk moest vroegen een aantal lopers of ik die dag erna tijd had voor een biertje in de zon, en omdat ik vrij was zei ik direct ; ‘Hells yeah’!

Trailrunning Community
Dat biertje werden 4 Pints (halve liters soort van), en yes, ik was flink tipsie. Maar het was super gezellig en die kleine kater de dag erna was het meer dan waard. De heren in kwestei waren drie trail vrienden uit Sydney en ze stondern erop dat ik ze op kwam zoeken in Sydney om samen wat mooie tochten te lopen. Ze hadden allemaal een vrije slaapkamer in huis waar ik gebruik van mocht maken. Een super leuk adresje in Sydney was dus geregeld. Ik hou van deze vrijheid, van de trailcommunity en van de hele vibe die trailrunning met zich meebrengt.

Een fantastisch weekend met een fantastisch resultaat.
Mocht je mijn avontuur willen volgen, check dan mijn Instagram!
https://www.instagram.com/ruudkappert/

#neverstopexploring #lifeisbetteronthetrails

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account