fbpx

Het Sportschooltje

Krachttraining. Het is en blijft een dingetje. Natuurlijk snap je als trailrunner best dat het je helpt ook aan krachttraining te doen, je walgt tegelijkertijd van het idee om in een zweterig hok (binnen!) je oefeningen af te werken. Sterkere quads zijn fijn bij afdalingen, maar g*dmme jezelf afbeulen in een TL-verlichte ruimte brengt je tot de rand van waanzin. Dikke Hamstrings zijn een plus voor je loopvorm, en toch krijg je de kriebels als je alleen maar denkt aan setjes van 5 met een halter in je nek. Planken? Het zal best goed zijn, maar mag ik niet gewoon buiten spelen?

Tsja, en toch ga ik naar een sportschooltje. En als ik sportschooltje zeg dan bedoel ik de FitKlub – wat een onmogelijke spelling -, idyllisch gelegen op een industrieterrein en uitkijkend op de drukste weg in mijn dorpje. Een metalen gebouw met TL-balken en foute muziek.  Een ruimte vol mensen die op een loopband – met voor zich een display dat de mooiste routes laat zien –  zwoegen en puffen  (ga dan naar buiten en loop in het bos denk ik elke keer). Een kil hok waar iedereen een setje doet en dan tien minuten gaat appen en bijna niemand geconcentreerd met zijn oefening bezig is. Een doodsaai pand waar ik strakke, witte, doorschijnende leggings zie, op de stairmaster, en 20 kerels op apparaten nét achter die stairmaster zodat ze naar een kont kunnen gluren.

Nu ja. Het is natuurlijk belachelijk dat ik tijdens mijn eerste dag een rondleiding kreeg van een meisje dat van 80% van de apparaten geen weet had. Het is ridicuul dat ze op de tweede verdieping zei: Euh, ja, hier zijn ook nog euh, dingen, en euh ja, mensen gebruiken die. En oh ja, hier is een soort crossfit area maar die oefeningen zijn best lastig dus dat kan ik niet echt uitleggen. En cardio is ook belangrijk hoor, zullen we daar mee beginnen? Dan maak ik intussen een schema voor je… En dat terwijl ik nog geen wens, of doel had uitgesproken. Op mijn antwoord dat ik genoeg cardio deed in de week keek ze een beetje meewarrig, schudde haar hoofd en zei verder maar niets. In vijf minuten liepen we door het hele pand en wist ik nog niks. Uitleg over hoe alles werkte was blijkbaar geen onderdeel van de rondleiding.

 

Ik heb inmiddels ontdekt dat het een pand is waar té veel onuitgesproken regels zijn: Je bent een apparaattype, een cardio mens – strakke kleding, hippe schoenen, flink puffen en zweten – hoe weinig je ook doet – maar je kleding is cool, hip, uitdagend en sexy. Je hebt een hekel aan alle andere types. Of je bent een crossfitter – dan ga je achterin in een hoekje staan en gooit met gewichten en doet van alles zonder ook maar te letten op een goede uitvoering, je raakt geen apparaat aan en spreekt in raadsel over een dubbele Murph. Je haat de rest van de mensen want die geven niet elke keer 253% en beginnen met minder dan een Olympisch gewicht. Of je bent een “echte”: Je mag naar de tweede verdieping en bankdrukken en met héél stoere gewichten prutsen en walgend kijken naar het gepeupel op de benedenvloer. Je doet alles met “free weights”, praat alleen maar over je max rep en kijkt neerbuigend naar het gepeupel op de eerste verdieping. Of je neemt deel aan de groepslessen, want die zijn er ook. Maar laten we eerlijk zijn, dat is een beetje spinnen, yoga of BBB. En dat is al 25 jaar niet meer hip.

En nu ga ik dus met regelmaat naar het sportschooltje. En ik zoek nog steeds naar waar ik thuis hoor, terwijl ik best wel wat ervaring heb ik sportschooltjes. Tussen mijn 14e en 22 kwam ik er 4x per week. En ook al was ik niet groot en sterk, ik genoot er van om met losse gewichten te trainen. Ik ben nog ouderwets opgevoed. Geen machines, geen apparaten. Gewoon halters, dumbelds en een lat-pulley. Daar kon ik alles mee. Uren, nee dagen, nee weken, nee maanden heb ik me verdiept in de trainingwijzes. Boek na boek heb ik versleten, video na video heb ik bekeken. En ik acht me zelf best vaardig in het correct uitvoeren van een oefening. En in die tijd was er nog begeleiding. Een ervaren sportschoolhouder die interesse had in zijn klanten. Die meedacht, corrigeerde, je doel wist, je potentie, je zwakkere punten en je daarmee wist uit dagen en helpen. En mensen om je heen met weliswaar andere doelen, of andere wensen, maar wel voldoende inlevingsvermogen om je ook te motiveren met jouw doel, en een handje toe te steken. Vooral ook mensen die de liefde voor sport kenden, en ook gewoon een leuke tijd wilde hebben.  Maar ja, dat was ook allemaal 20 jaar geleden…

Tegenwoordig appen we. We trekken de hipste kleding aan. We voelen ons niet verbonden. En, dat, ja juist dat… maakt dat ik mijn sportschooltje toch eigenlijk ook fantastisch vindt.

Huh? Hoezo? Wat bedoel je? Wat bazel je nu allemaal?

Stiekem vind ik het wel heel erg leuk om recalcitrant te zijn. En mijn sportschooltje geeft me die kans. Elke keer weer. Ik hoor er allemaal niet bij dus kan ik er maar net zo goed geheel buitenvallen. 🙂 Ik sta er als trailrunner en wil er werken aan kracht, en ik hou ook nog van old-fashioned ijzer. Dus ik trek braaf mijn hardloopkleren aan en ga kris kras door de zaal. Doe mijn oefeningen op mijn eigen manier en vooral ook op de verkeerde plek. Ooit zal ik me vast thuis gaan voelen, voorlopig beschouw ik het maar als een goede mentale training. Doorgaan, ook als het niet leuk is, is immers een essentieel onderdeel van het ultralopen. Fantastisch toch?

 

 

 

 

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account