fbpx

Mijn 100 uur en 1000km in 30 dagen

Ik ga samenvatten, ik ga stukjes eruit halen die erg leuk of noemenswaardig zijn… 100 uur in de natuur in 30 dagen omschrijven lukt niet in 1 blog, zonder echt heel veel tekst te gebruiken. En eigenlijk ben ik voor nu even klaar met heel veel. Met heel veel lopen, met heel veel niet slapen en met een lijf wat aanvoelt alsof het heel veel heeft gedaan of aan het doen is. Maar,… ik kijk wel met heel veel plezier terug naar de mooie intensieve momenten die ik heb meegemaakt. Met heel veel lopen heb je heel veel tijd alleen, en dat bracht me ook veel rust en een heerlijke tijd buiten.

Voorbereidingen

‘Voor je begint moet je je goed voorbereiden’. Dat hoor ik mezelf wel eens denken, maar niet vaak hardop zeggen. Ik weet nu dat ik als ik het wel hardop had gezegd, ik misschien wat keuzes anders had gedaan,… Het is niet handig om een challenge te starten in de laatste weken van het jaar met al haar feestdagen en kou, vroeg donker en andere verplichtingen. Je wilt niemand tekort doen en met een planning waar je gemiddeld 33km per dag moet lopen doe je jezelf tekort als het niet doet…. dan moet je later kilometers extra gaan lopen, gaan inhalen. Maar ach.. mijn enthousiasme kan blijkbaar heel veel bergen verzetten, want na een eerste dag ben ik gewoon doorgegaan tot de laatste dag van mijn challenge. Mijn grootse voorbereiding is dus het checken van mijn motivatie geweest. Ik weet dat als ik iets heel graag wil, ik er heel veel voor over heb om mijn doel te halen. Daarna ben ik gaan bedenken of de uitdaging fysiek haalbaar zou zijn voor mijn lichaam. Ik kan wil willen, maar ik moet het ook doen. Ik besloot hier niet te lang over na te denken en te vertrouwen op mijn ervaringen en de gewenning die na week 1 zou ontstaan… en dan bedoel ik de gewenning van het toch wel veel en intensief lopen. En dan als laatste voorbereiding, het samenstellen van een schema van 30 dagen. Een planning van de momenten waarop ik kan en zou moeten rennen. Met als uitwijkmogelijkheid de nachtmomenten, maar die zeker liever niet… is nogal vermoeiend.

‘ Een 100uurdoordenatuur challenge in combinatie met mijn dagelijkse best drukke leven is al een challenge op zich…’

De 100 uur door de natuur challenge

Bij het begin heb ik een schema gemaakt, waarbij ik de eerste week wat minder wilde lopen en in de laatste 7 dagen op het maximum wilde gaan zitten. En,.. toch 3 volledige rustdagen tussendoor.

Het schema als weergegeven is een resultaat van verschillende aanpassingen gaandeweg de challenge. Op sommige momenten kwam het gewoon niet uit bepaalde afstanden te lopen.

Als je goed kijkt heb ik veel van onze Trailrunning Events routes gelopen. Zeker hier in regio Geldrop heb ik met de Strabrechtse Heide, de Groote Heide, de Leenderbossen vele mooie trails kunnen lopen. En ja,… de finale op de laatste twee dagen is de Pinkster Ultra Brabant, onze zogenaamde P.U.B. met 163km een echte 100miler, waarbij de 4 losse evenementen combineer worden tot 1 afstand.

 

Onderweg….

Ik heb mezelf altijd voorgehouden dat de hele challenge een eigen keus is. Dat ik met kleine stapjes iets nieuws, iets best zwaar en intensief aan het doen ben. De motivatie is goed, maar dan zijn er toch van die momenten dat je het even hard te zoeken heb. ‘Waarom doe ik dit’,… welke motivatie ook al weer… En ja,.. dat zijn dan vaak net die momenten waar opgeven een optie wordt en waarbij heel veel wijze mensen roepen ‘Opgeven is geen optie!’. Ik kenmerk mezelf als eigenwijs en daarbij horen ook ongemakken. Ik zie het niet willen als een ongemak, iets ik zelf op dat moment oproep als ik even geen zin heb. Ik denk dat alles ter herleiden is naar een reden om toch door te gaan. Ik kan me het moment van afgelopen zondagmorgen op de parkeerplaats bij Cocody in Geldrop om 7:00u s’ochtends nog zo goed herinneren… Ik zat in de auto,.. het regende met veel wind en narigheid buiten. Een slechte nacht vooraf, want nu begon de finale van 163km non-stop. Ik was alleen,.. want dat wilde ik op dat moment… en op dat moment was ik o zo vatbaar voor emotie.. Zucht. Het grappige vind ik dat dat soort momenten heel makkelijk te sturen zijn … en dus op te lossen zijn. Deur open,… naar buiten en doen. Dan ben je bezig en valt het wel mee… natter dan nat wordt je toch niet en op zo’n enorme afstand valt er nog een hoop te beleven… En daarbij… Ik was al 840km onderweg… ook al een pokke eind…. dan is zo’n 160km nog slecht 16% van de challenge… nou, dat soort ‘(0n)zin in feitjes zorgt er bij mij voor dat ik iedere keer de situatie relativeer en me bewust ben van waar ik eigenlijk voor gekozen heb en dat het volbrengen van zoiets toch wel heel bijzonder voelt. En,… dan zeg ik nog vaak tegen mezelf…. ‘Als het allemaal vanzelf of makkelijk gaat, vind je er toch geen reet aan!’,… en dat is dan toch wel enige zelfkennis… en dus nogal waar.

Ik kan verschillende voorbeelden aanhalen van momenten dat het moeilijk was… ga ik niet meer doen. Ik heb het liever over die momenten waar ik aan terugdenk bij de moeilijke momenten, die ervoor zorgen dat ik door kan gaan… Deze challenge heb ik letterlijk mezelf cadeau gedaan. Ik ben zo graag buiten en de combinatie met trailrunning geeft me veel voldoening. Ruim 90% van de totale kilometers heb ik alleen doorgebracht, buiten in de natuur. Ik heb kunnen genieten van donkere trails, met een heldere sterrenhemels en waarbij de maan genoeg licht gaf om zonder lamp te kunnen lopen. Ik heb kennis gemaakt met verschillende wilde dieren die daar ineens waren en net zo snel weer verdwenen. Ik heb in de stromende regen in een schuilhut gezeten in de Leenderbossen en besloot daar de man op zijn elektrische fiets niet uit te leggen wat ik op dat moment aan het doen was… Een kwestie van perspectief en het praatje ging gewoon over de enorme regenval in combinatie met de enorme wind waarvoor we allebei aan het schuilen waren. Ik heb genoten van de verhalen van verschillende vrienden die met me meegelopen hebben. Was enorm verbaast over de aandacht die veel mensen hadden voor deze uitdagen en ben ontzettend blij dat veel mensen me gesteund hebben. Ook de betrokkenheid van vrienden en familie is een drijfsfeer om door te gaan. Tijdens mijn P.U.B van 163km heb ik steun gekregen van vrienden die er voor me waren. Als je solo 22,5 uur achterelkaar rent, ben je zo blij als je bij de laatste 30km midden in de nacht Geraldine en Cor aantreft, met warme bouillon en koffie. Die snappen waar je midden in zit en de verkeerde vragen niet stellen. Tuurlijk, je kunt zo’n challenge alleen volbrengen als je er zelf voor 100% voor gaat, maar je niet alleen voelen is heerlijk…. Al snappen veel mensen niet waarom ik voor zoiets gekozen heb.

Mijn waarom

Het is best lastig uitleggen waarom ik dit gedaan heb. Het is een soort van antwoord op een gevoel waarbij ik mezelf wil uitdagen met iets wat ik nooit eerder gedaan heb. Laatst schreef ik op:

“ Sommige dingen doe je omdat je weet dat je het kan, en….. Sommige dingen doe je omdat je NIET weet of je het kan. “

Ik ben eigenlijk altijd op zoek naar een combinatie, waarbij ik dingen doe waarbij ik niet weet of ik ze kan,.. gecombineerd met mijn passie en inzet, in dit geval voor de natuur en de sport Trailrunning…. Daar ligt voor mij het avontuur waar ik zoveel van leer en plezier uit haal. Daar ontmoet ik ook de mensen die ik zo graag om me heen heb en waar ik van wil leren.

Het is me gelukt. Ik heb 1.000km volbracht in 30 dagen achterelkaar waarbij ik minimaal 100uur door de natuur ben gaan hardlopen en,… alles werk nog steeds, al is rust nu wel even fijn.

Voor mij weer het bewijs dat meer kunnen dan we wellicht in het dagelijks leven kiezen te doen.
Ik ga heerlijk even nagenieten en bedenken wat ik op mijn pad zou willen tegenkomen… Waarschijnlijk iets nieuws,.. iets waarbij ik het gevoel heb dat ik leef.

Tot de volgende keer,

Chris van Beem

chris@www.trail-running.eu

>> Ga voor het overzicht naar STRAVA

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account