fbpx

Dutch Coastal Ultra Lift by Night

Ofwel hoe een hond het op mijn kruis voorzien heeft…

25 januari. Vandaag een van de mooiste ultralopen van Nederland, de Dutch Coastal Ultra Race By Night, DCURbN voor intimi, in mijn geval 50 kilometer van Den Helder naar Castricum. Een feestje. Meer nog omdat Edwin Castelein zijn 100e viert en trailbuddy Christian Bakker is ook van de partij. Een trailweekend met avontuurlijke twist als gevolg van mijn puppy.

Waarom begin ik een trailcolumn met puppies? Wordt het een canitrail-column? Nee. Puppy trekt. Puppy is enthousiast. Puppy wordt niet voor niets door trainer een springertje genoemd. In trainers ogen niet zo positief. In mijn ogen wel. Ik zie een heerlijk ongeremd superfijn jong enthousiast hondbeest. In korte tijd ben ik intens gaan houden van haar. Misschien niet eens zo zeer van het hondje als wel de manier waarop ze in het leven staat: Live life like there is no end to your leash. No fear… ze springt vol overgave in ravijnen, zwemt in winterse kou door meren op zoek naar vogels… remmingen zijn er niet. De consequentie is wel een trekkende hond. Een hoond die haar weerga niet kent. Die vorderingen maakt, maar alleen als ze daar zelf behoefte aan heeft.

Trekken werkt uit op maar één ding: de knieën. En aldus loop ik al een tijdje te hinkepoten. Niks nieuws gezien mijn midlife. Ik hoopte dat het weg zou zakken als ik me rustig hield en aldus toog ik opgetogen naar het fenomeen Dutch Coastal Ultra Race by Night. Deze wedstrijd laat zich kenmerken als extreem. Dat zit niet in de afstand, niet in de wind tegen, niet in de kou, niet in de nachtelijke beslommeringen… Nee, het is de logistiek.

Ik pak de bus Huissen – Arnhem en dan de Intercity Arnhem – Utrecht en dan treintje Utrecht – Bussum Zuid. Daar een OV-fiets naar de Groene Afslag voor een zakelijke afspraak. Dan dezelfde fiets terug naar station Bussum Zuid. Daarvandaan de sprinter naar Amsterdam CS en van daar de trein naar Castricum. Ondertussen zet Christian de auto op Castricum. We laten ons oppikken door de vriend van zijn moeder en afzetten in Heerhugowaard. Daar wacht zijn moeder op ons met spaghetti. Na het eten pakken we de trein naar Den Helder. Van Den Helder lopen we in de nacht naar Castricum. Daar staat de auto van Christian. Dit alles volbreng ik met een rugzak vol loopspullen, een droge warme set kleding voor na afloop en mijn zakelijke shizzle. You see: running is the easy part!

Ik tref Christian in Castricum waar hij zijn auto wegzet. Met een kom snert wachten we op Edwin. Terwijl we zo zitten, kletst de herfstregen horizontaal in verdikte vlagen tegen de vensters. Met lichte argwaan staren we naar de grijze luchten die voorbij stuiven. Tegenzin is het woord dat ons gemoed teistert als we het etablissement verlaten om ons om te kleden. Part of the fun is het doorreizen naar Den Helder in racetenue. Met zo min mogelijk kleren aan door takkeweer naar de start om met name de geestelijke uitdaging nog wat meer diepgang te geven.

De vriend van de moeder van Christian pikt ons op en voert ons af voor een tussenstop in Heerhugowaard voor spaghetti. Ondertussen is het weer hot topic tijdens de rit. Iemand maakt de briljante opmerking een horloge aan een hond te hangen die van Den Helder naar Castricum rent terwijl wij intrek nemen bij hotel Van de Valk met bad, sauna en massage. Zo hebben we een valide meting op Strava en voldoen aan een volwaardig Insta-leven.

Bij moeders ontwaar ik op de eettafel een klein pannetje spaghetti en de schrik slaat me om het hart. Edoch ze blijkt vaker met dit bijltje te hebben gehakt en al snel volgt een grotere pan macaroni. Als ze opmerkt sportmasseuse te zijn en een massagetafel boven te hebben, wil ik niet meer weg.

Het is droog als vriend ons naar het station rijdt. Het is niet droog als we in Den Helder vertrekken. 50 kilometer pal zuid, de wind vol in de bek en de druppels slaan horizontaal in. Het is niet koud gelukkig. Maar 6 uur zo banjeren en dan is het dat wel. Toch maar de hardshell aan dus. Als we na Den Helder de dijk opdraaien is het heerlijk guur. Een kaarsrechte dijk en je ziet de regenwaas wel of niet afhankelijk van het immense licht dat de vuurtoren al draaiend genereert. Christian is er vandoor om niet terug te zien. Edwin en ik hebben aansluiting bij een grote groep net achter de eenlingen. Dat loopt wat onrustig maar leidt ook af. De hielen van je tegenstander lichten… ehhh in de gaten houden en voortploeteren.

Eigenlijk heb ik vanaf stap 1 meer pijn dan ik gehoopt had. Door pijn in knie compenseert mijn keten en eerst schiet het in het bovenbeen en dan de kuit. Hoezee! Het systeem is aardig fucked up. Ondanks dat loopt het eigenlijk best lekker. De wind duikt wat weg achter duin en de zee buldert tegen een mooi strak strand. Edwin en ik doen het zwijgen ertoe en lopen zo een kilometer of tien geruisloos op. Toch zie ik met vreze de pijn toenemen. Alles zit vast en ik heb geen enkele bewegingsvrijheid in heup en knie. Na 13k houd ik het subiet voor gezien. Met een duinhopper van 217 kilometer op het netvlies wil ik niet in de lappenmand. Meestal loop je wel door pijntjes heen. Nu is het een systeemafwijking onder de pijntjes waar je niet doorheen kunt.

Ik spreek een kerel aan die zijn vriendin staat te supporten. Ralf neemt me mee en we stoppen op 20 en 26 kilometer om zijn meisje vooruit te brullen. Via een Garmin app ziet hij haar positie, snelheid, hartslag, bloeddruk, gemoed en hormonale gesteldheid. We kunnen in zijn warme auto zitten tot ze op 10 meter is. FOK privacy.

Bij de post halverwege nog een kerel met pijn in het si-gewricht. Ik kan mee in de SUV met zijn moeder en een vriendin van haar. We stoppen waar we kunnen om een vriend van hem te supporten. Zo ook bij de lagune waar je via het binnenland omheen moet navigeren. Door het verbindingskanaal waden zou een natte plunje opleveren en belangrijker: 48 kilometer in plaats van 50.

Als we wegrijden een kerel in de bushalte die staat te bellen. We rijden terug en pikken hem op. Hij loopt er flauwtjes bij en trekt geen volle zalen meer na 31 kilometer. Plots een schreeuw en hij zit stuiptrekkend naast me met kramp. Het been moet recht en steekt niet veel later tussen de dames door richting middenspiegel. Kramp sucks. Ik maan hem te ontspannen maar dat is hetzelfde als je slapend dood houden bij een aanstormende beer. Het klinkt leuk maar de uitvoering weigert. Bij Egmond gooien we hem eruit.

Uiteindelijk volgt Castricum. Christian is net binnen bij de Deining in 5.17. Hij ziet er goed uit en is niet heel diep gegaan maar merkt meteen op dat hij dit soort dingen niet meer wil zonder de juiste training. Hij moest na 31 kilometer al wandelen. Ik bied aan zijn tas uit de auto te vissen hetgeen hij in t geheel niet onaantrekkelijk vindt. Tevens moet ik alle bier uit zijn bolide vissen. Het is hem slecht gevallen de laatste keer dat de bar dicht was. Een echte ultraloper neemt zijn eigen bar mee. Dat biertje smaakt top. Ik ben inmiddels weer warm en rozig met 2 shirts, 1 trui, 2 donsjacks en 1 muts.

Binnen no time zit ik te doezelen als Edwin zich meldt. Dat laten we niet zomaar gebeuren. Luid applaus, joelen en we stampen op hem toe met een mammoetfles bier en iniminifles whisky. Edwin grijnst breeduit en laat zich onderdompelen. LOL. De grote fles smaakt ook uitstekend. Het feest is echter van korte duur. Christian scheurt naar Nijmegen. Edwin naar Haarlem. Ik blijf en nestel me in een hoek om te dutten van 5 tot 8.30 uur.

Daarna eerst maar eens een emmer koffie en kijken hoe ik van Castricum naar Bergen aan zee kom. Dat valt tegen… allereerst geen rustige koffie maar 1 miljoen ANWB-wandelaars die de halve van Egmond lopen en koffie doen. Kakelend wandelplebs tot de einder en dat is oprecht ander volk dan ultraspul. Ik kijk het rustig en vol verwondering aan. Naast me een stel dat net gezwommen heeft en in kamerjas bij de haard zit. Inheemse Castricummers die ook weinig op hebben met wandelkakkers.

Ik vlucht. Edoch mijn reis wordt lastig. Geen bus. Geen trein. Geen paardenkar. Zelfs geen reisadvies. Geen probleem ook. Liften is tof. Ik steek de duim op en binnen no time stoppen de zwemmers, nog steeds in badkleding. Ze nemen me mee van Castricum aan zee naar de rotonde waar de kustweg loopt. Perfect.

Tijden de rit opeens een hondenkop tussen mijn edele delen. Sjaak is een klein secreet dat onder de voorstoel is doorgeklommen. Met priemende ogen kijkt Sjaak me aan en ondanks de goedbedoelde geruststelling dat de goedkeuring van het stel wegdraag en dus die van Sjaak, vertrouw ik deze rat niet. Sjaak heeft het op mijn ballen voorzien en bij het minste of geringste zal ik hem terugtrappen onder de stoel door. Is dit nou de realisatie dat liften gevaarlijk is?

Bij de rotonde laat ik Sjaak bedroefd achter. De derde auto stopt. Bert gaat een vriendin helpen met een nieuw logo voor haar broodjeszaak. We praten geanimeerd en bart zal omrijden om me af te zetten bij mijn appartement in Bergen aan zee. Hij moet daar ‘soort van’ zijn. De realiteit is dat hij kilometers omrijdt.  We praten honderduit over ondernemen en de wet van aantrekking waardoor hij stopte en me meenam, een manspersoon met baard en kale kop op een ongure vroege ochtend. Soms is een blik, even oogcontact, blijkbaar voldoende…

mijn appartement is fantastisch. Iris heeft geregeld dat ik meteen mag crashen. Ik duik meteen het grote tweepersoonsbed in na de warme douche om de middag in een soort twilight zone te verkeren van lezen, dutten en dromen over weer een heerlijk Dutch Coast-avontuur. Zelfs als je moet uitstappen door een knieblessure is dit een heerlijk avontuur. Liften maakt het af. Liften is leuk. Rinus, Ton, Linda en kornuiten bedankt!

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account