fbpx

Kroondomein Het Loo marathon trail

De vlokken zijn eerst niet meer dan magere ijskristallen die niet weten hoe snel ze beneden moeten komen en aan de aarde moeten plakken. Maar langzaam worden ze voller, groter en lijken geen haast te hebben zich ook maar aan iets te hechten en genieten van hun vrijheid. Het zicht wordt steeds minder. Loodgrijs hangen de wolken als een verlaagd plafond in de lucht, met een buik vol sneeuw.

Ik loop in Kroondomein Het Loo, achtertuin van de koninklijke familie. Voor even speeltuin voor de deelnemers aan de derde Kroondomein Het Loo marathon trail. Leefgebied en paradijs voor het wild dat hier met velen woont. Vandaag laten ze zich niet zien. Alleen hun voetprint laten ze achter. Ik zie een tunneltje van sneeuw, die verraad dat een spitsmuis zich uit de voeten heeft gemaakt. Sporen van hoefdieren en schuurplekken op bomen, waar zwijnen zich de jeuk proberen af te werpen. Velden vol met bosbesstruiken die geduldig wachten op warmte.

Start van de trail is bij restaurant Uddelermeer, in Uddel dus. De inrichting is klassiek. Kroonluchters van knoerten van geweien en hertenkoppen aan de muur, die stoïcijns voor zich uit kijken.

Om even voor half elf gaat het doek op en worden we opgenomen door de natuur die met kale takken vol wit staan te applaudisseren. Of het is gewoon mijn interpretatie, daar wil ik vanaf zijn. Eerst langs het Uddelermeer dat nog geen ijs kent en halsstarrig weigert vaste vorm aan te nemen.

Het Kroondomein is makelaar in reliëf, vooral het vals plat vult zijn portefeuille. De klimmetjes blijven komen, net als de sneeuw die langzaam opkruipt naar de enkels en het hardlopen wat tegenwicht probeert te bieden. Een succesje hebben ze hierin wel geboekt. De stappen worden zwaarder en een maximale afzet verijdeld door de gladde ondergrond. Gaten zijn niet langer zichtbaar, gevuld met wit, die als een valkuil doet verstappen en zwikken.

Na twintig kilometer een verversingspost, even in de luwte alvorens weer een echte winter te ervaren. Ik loop met een oude vriend en beloof bij hem te blijven, samen te beleven. We zien eruit als sneeuwpoppen en verdwijnen haast in het landschap. Oriënteren is haast ondoenlijk. Alles begint op elkaar te lijken, ondergedompeld in wit. De takken buigen zich steeds dieper voor de sneeuw die zich ophoopt op hun rug. Ook onze ruggen beginnen zich steeds meer te krommen. Het vuur is er nog wel, maar is moeilijk warm te houden. De vingers raken het gevoel steeds meer kwijt en de spieren vinden het welletjes.

De laatste kilometers voert ons over een breed zandpad, waar de sneeuw niet wil hechten en alleen maar nat achterlaat. In de verte zie ik het Uddelmeer liggen. Een trotse plas uit de ijstijd, die grootse geheimen schijnt te herbergen. Ik wil het nu niet weten. Nog een klein stukje onvervalst asfalt, heerlijk dat teer onder de voetzolen. Dan zijn we er toch nog plotseling. Het sneeuwen is gestopt, de wolken leeg en luchtig drijven ze langzaam weg.

Bedankt wolken voor jullie prachtige sneeuw. Zo mooi gemaakt en plompverloren over ons uitgestrooid. Het verraste en beroerde mij als bevroren tranen.

Ik hoop jullie snel weer te zien.

Jeroen

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account