fbpx

You can still do it – #TransGranCanaria2019

Een keer niet over het verloop van een  wedstrijd schrijven maar over motivatie, over kunnen, over luisteren naar je lichaam en over naar mijn idee het belangrijkste: Vertrouwen

Eigenlijk begon het allemaal al plus min 8 weken geleden, toen ik aan een avulsie fractuur geopereerd werd aan mijn enkel, een vrij simpele operatie maar toch het is en blijft de vraag of je geen complicaties krijgt. Nu ging het goed en kon en mocht ik van de arts 3 weken na de operatie een wedstrijd lopen ( halve marathon). Ik wilde dit doen om weer vertrouwen te krijgen, ik was het vertrouwen voor de operatie een beetje kwijt geraakt.  Dit lukte me en de hoop begon weer te komen op een goede trainingsperiode met als doel TGC top 10 klassering. En omdat ik het anders aan wilde pakken dan vorig jaar ben ik naar Hong Kong gevlogen voor een voorbereidingswedstrijd. Deze pakte voor mij jammer genoeg niet goed uit vanwege een botvlies ontsteking, dus een keiharde DNF en weg was het vertrouwen, maar ik heb kunnen luisteren naar mijn lichaam en moest daar aan toe geven.

Maar niet alles was weg, ik weet dat ik vorig jaar ook niet de beste voorbereiding had en toen goed had gelopen, dus de motivatie was nog steeds daar en ik ben gaan doen wat ik kon, fietsen/ crosstrainer/ spinning bike, alles om te trainen.  Na een arts consult konden we de ontsteking verhelpen door iets waar ik niet groot fan van ben maar toch maar heb gedaan, ik had namelijk alles mogelijke al geprobeerd om het weg te krijgen. Ik kreeg een corticoinjectie. Daarna ging het al wel beter maar kon nog steeds niet goed trainen, en op gegeven moment kwam de pijn weer terug op een andere plek en zakte mijn vertrouwen nog dieper weg ( dit was 2,5 week voor Gran Canaria ), weer de arts contacteert wat resulteerde in nog een injectie en daardoor  gevolgd door 5 goede trainingen dagen.  Waar ik merkte door een klein dingetje op Strava dat ik helemaal niet zo veel ben kwijt geraakt. Ik liep op een stukje klimmen een dik pr. Ik kon het nog

Ik was nog steeds niet helemaal lekker in mijn vel toen ik vloog naar Gran Canaria, mijn laatste loopje is niet helemaal pijn vrij gegaan, maar gelukkig beter.  Maar toen ik na aankomst besloot rustig rondje te gaan hobbelen was mijn grijns opeens niet meer van mijn gezicht te krijgen, ik had geen pijn.  Daarom ben ik in de week nog een paar keer mijn enkel gaan testen met stenige klimmetjes, technische afdalingen, snelle vlakke stukken en de uitglijertjes ( met 2 val partijen als gevolg (A))

Ik kreeg VERTROUWEN in mijn enkel, mijn enkel KON het weer, ook al luisterde ik heel specifiek naar mijn lichaam ik kon geen pijntje ontdekken. Motivatie was daar, maar mijn vertrouwen in mijn conditie was ver te zoeken  ik had namelijk in de laatste 12 weken 35 km als langste loop gehad.  Maar ik was gemotiveerd, en begon een plan te maken, meer een schema eigenlijk. Ik zou en moest eten en drinken perfect moeten controleren in de wedstrijd: De grootste vreetzakken winnen namelijk de wedstrijd. Maar als nog had ik mijn stiekem hoop op top 10 eigenlijk al bijna opgegeven, maar omdat ik weet wat vorig jaar verkeerd ging ( te snel gestart )  dacht ik misschien als ik het zelfde schema loop als vorig jaar maar niet instort op 17 km voor de finish kan ik het redden.

#TransGranCanaria2019

Tijdens de race was ik heel geconcentreerd op mijn eten en drinken, ik wist dat het 28 graden zou worden volle zon en geen zuchtje wind.  Ook was het voor mijn duidelijk dat ik rustig moest doen bij afdalen omdat ik mijn enkel licht voelde, maar o wat voelde het klimmen goed en haalde ik in het middelste deel veel mensen in ( 3 grote klimmen van ongeveer een vk)  ik kreeg vertrouwen, was uber gemotiveerd toen ik hoorde dat ik 7 e lag) en toen  ik op 75 km de nummer 6 tegen kwam die maar 2 min voor mij liep.( wat hij uiteindelijk ook bleef).  Ik bleef me rustig houden op de afdaling maar gaf gas op de beklimmingen  en kwam op gegeven moment vlak voor de post op 111 km de nummer 4 tegen die lichamelijk niet meer kon ( te veel zouten) en lag toen 5 e.  Bij de 111 post hoorde ik dat ik de nummer 4 nog zou kunnen inhalen maar dat  nummer 3 te ver was. Op de beklimming daarna had ik dan eindelijk de nummer 4 ingehaald  en had ik 30 seconden op de top.  Maar heb hem moeten laten gaan in de daling ( angst, gebrek aan vertrouwen in enkel en ik wou sparen wat nog zou komen).  Toen ik na de beruchte rivierbedding hoorde van mijn broer dat hij 3 minuten voor mij liep en bij de vorige post de nummer 6 20 seconden achter me liep moest ik alle lades open trekken en ben ik puur gefocust op pace onder 5 min per km houden. Ik voelde me als de prooi die opgejaagd werd voor enkele minuten, want even later kreeg ik een appje dat de nummer 6 3,30 na mij de rivier bedding uit kwam en daarom een kleine zekerheid had over mijn positie.

Ik kon de finish al ruiken en probeerde nog 1 keer alles te geven en proberen vooral niet in te storten, maar kwam uiteindelijk 2:06 achter hem over de finish. Ik had alles gegeven, ik kon mij zelf niet begrijpen hoe ik dit heb kunnen doen maar ik heb het vertrouwen weer.  Ik kan dit, mijn lichaam weet wat hij kan alleen moet ik er zelf soms nog achter komen.

   

Finished where i started last year,  a dream came true, now hungry for more

Een lang verhaal kort, luister naar je lichaam, blijf gemotiveerd, heb vertrouwen in je lichaam want die kan meer dan je denkt.

Tot de volgende keer!

Peter van der Zon
Volg Peter op INSTAGRAM

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account