fbpx

Onze marathondag, eentje om in te lijsten!

Zo een negen maanden geleden filosofeerden Barry en ik over hoe leuk het zou zijn om een marathon met onze honden te lopen. Nou, wat houdt ons eigenlijk tegen? Niks, nakkes, nada en zo geschiedde. Omdat het toch niet echt een alledaags iets is, en we zelf enorm enthousiast waren werd er een pagina aangemaakt, sponsoren werden gezocht en een passende outfit geregeld.

De weg was niet helemaal zonder hobbels. Het meelopen bij een georganiseerde trail van die afstand bleek onhaalbaar en dus besloten we er een eigen feestje van te maken. Dat betekent ook zelf voor een route zorgen. In overleg met de topman van de Salland Trail (die volgende week plaats vindt) kregen we groen licht voor het gebruiken van de route (Bertus, bedankt!). Leendert heeft deze voor ons aangepast naar de gewenste beroemde afstand van 42,2 km. De route bestaat uit 2 lussen en het leek ons leuk om mede canitrailers uit te nodigen 1 van die lussen mee te lopen. Aan die oproep werd goed gehoor gegeven, waarbij de 2e lus mateloos populair bleek. Marlies, een van onze vaste trainingsmaatjes, zou beide lussen meelopen en na de 1e lus van hond wisselen

We wisten dat we er klaar voor waren. Alle vier fit en goed getraind. De verst gelopen afstand van 35 km was ons makkelijk afgegaan. De heuvelrug is onze achtertuin, we hebben er vaak getraind en we zijn bekend met de route.

Toch is het spannend als het eindelijk zover is. Ik wilde niks aan het toeval overlaten en had vooraf goed nagedacht over de randvoorwaarden…. Wel of niet wisselen van schoenen na de 1e lus, wat mee aan eten en drinken voor mezelf en voor Dirk, extra riempje besteld voor Dirk zijn harnas (stel dat het breekt onderweg) en een setje booties voor mijn zwarte motor in de rugzak (stel dat hij een voetkussentje ophaalt…) etc etc :-). Onder het mom: een goed begin is het halve werk toog ik dus zaterdag 2 maart in een volgepakte auto en met een enthousiast jengelende hond richting parkeerplaats van het zwembad in Nijverdal, de startlocatie.

Barry met Tommen, Marlies met Diva en Dirk en ik vertrokken strak op de geplande 08.30 uur met de Noordelijke lus van dik 20 km die op dezelfde locatie eindigde. Het weer was perfect, zeker na de abrupte warmte van de afgelopen week. Licht bewolkt en een graadje of 6. Bij de parkplaats gelijk de berg op en GOAN! We waren goed voorbereid en hadden de lussen verkend. De keus om de Noordlus als 1e lopen was een vrij eenvoudige; technisch vonden wij deze het lastigst met zijn wat stijlere klimmetjes en veel wortelige single tracks die alleen al huppelend genomen konden worden. Daarbij liep een stuk door een vrij groot losloopgebied voor honden en langs de MTB route. De kans dat we ’s morgens gehinderd zouden worden door ander “loslopend wild” zou minder groot zijn.

En dat klopte. We genoten van de rust en de omgeving. Al vrij vlot moesten we bikkelen door sprokkelhout en struiken dankzij een omgewaaide boom op ons pad. Op een dag als dit ben je dan toch net even wat voorzichtiger om niet uit te glijden of te vallen of op een andere manier geblesseerd te raken ;-). Dirk staat inmiddels bekend om zijn ingebouwde gps, het is hilarisch hoe hij exact weet hoe de route loopt. In een wirwar van kleine paadjes waar het soms puzzelen is met het horloge welke we in vredesnaam ook al weer moeten hebben geeft D feilloos de goede aan. Ook even niet opletten tijdens het kletsen is geen probleem, gaat mijn zwarte motor opeens links of rechtsaf blijkt dat altijd te kloppen met de route. Zijn Glonass is een begrip geworden :-)).

Ondanks dat was het toch een keer flink dwalen. Eerdere keren waren we ook op dat punt de mist ingegaan, maar nu we waren (of in ieder geval Barry) overtuigd dat we het pad wel konden vinden op een bepaald punt. Niet dus…. Al klimmend en klauterend over stapels dood hout, slippend over bulten mos en al het andere wat de wilde natuur te bieden heeft, het lijntje op onze Suunto’s zo goed mogelijk volgend, kwamen we uiteindelijk dan toch op het goede pad terecht en konden we vrolijk verder.

We wisten dat we geen eenvoudige marathon zouden krijgen. Af en toe zuchtend en kreunend, mopperend op de bedenker van de route ploeterden we ons een weg naar boven of naar beneden. Maar toch, over het algemeen genomen liepen we allemaal relaxed en tevreden te genieten. De nodige stops werden ingelast om de honden hun rust te gunnen en op te laden met eten en drinken. Na een dikke 20 km trappelden we fris en fruitig de parkeerplaats weer op waar het inmiddels een drukte van jewelste was! Super om te zien hoe enthousiast we binnen werden gehaald door de canitrailers van die de 2e lus meeliepen, vrienden en familie. Een feestje!

Na een korte pauze konden we dan ook starten met lus 2. Geweldig om achter ons het hele lint te zien van lopers met hun honden. Deze boost zouden we nodig gaan hebben voor de broodnodige motivatie. De zuidlus loopt dwars door het nationaal park. In plaats van de bossen, klimmetjes en single tracks van de noordlus wordt het hier gekenmerkt door heidegebieden, heuvelachtige zandpaden (met veel vals plat) en prachtige open vergezichten. Door het gestaag klimmen in het zand begonnen mijn hamstrings wat te protesteren. Waar onze medelopers nog fris en fruitig waren, begonnen bij ons de kilometers toch te tellen. Toch kon ik tot mijn verbazing nog behoorlijk goed mijn ene voet voor de andere krijgen. Het klinkt gek als ik het zo schrijf, maar de zon die doorkwam toen we een kilometer of 10 onderweg waren in de 2e lus was de grootste spelbreker.

De absurde temperatuur overgangen van de laatste week is voor de honden zwaar. Zeker ook gisteren. Dirk, die er normaliter goed tegen kan kreeg het moeilijker en ook Tommen, een echt Noordelijk typje was steeds sneller zijn focus kwijt. Ook wij kregen een beetje last van een dipje. Je weet dat het zo is, maar nu hebben we zelf ervaren hoe een het lopen van een marathon ook zeker een mentaal dingetje is. Barry werd sikkeneurig en Marlies en ik kon rond het 35 km punt de kilometers wel wegkijken, vooral de basterds waarin behoorlijk geklommen moest worden. Wat was ik blij met de steun van onze enthousiaste medelopers! Jongens, jullie waren stuk voor stuk fantastisch!

Wat HEERLIJK om dan uiteindelijk die 42 komma nog wat afgelegde km’s te zien op je horloge! Wát een gevoel…. We hebben het ‘m gewoon gefixed! Met onze honden die legendarische afstand kunnen afleggen. Een mijlpaal!  Op de parkeerplaats werden we binnengehaald door de kids van Barry met een medaille en een beker om het feestje compleet te maken.

Barry en ik hebben dit hele avontuur ervaren als een geweldige happening! Alle steun en enthousiasme, de felicitaties, de kadootjes, het bier en champagne na de finish en als klap op de vuurpijl een prachtige herinnering van onze vaste clan canitrail vrienden! Ook in de voorbereidingen; alle lieve berichtjes via app, mail en facebook. Uiteraard last but not least ook de support van onze sponsoren Run Dog, Care Tails, Dog Connect en Zorgsaam Loperscompagnie Hellendoorn.

Het was een fantastisch feestje met jullie allemaal, dank hiervoor!

Op naar een volgende canitrail uitdaging!

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account