fbpx

Trailweekend in camperbusje in storm. Ofwel de zes uur van Stein in drie uur.

Dit weekend twee races op de agenda. Vriendin Iris loopt de Sint Anthonis-Trail en ik de zes uur van Stein.

Sint Anthonis-trail
We hebben van een vriendin een camperbusje te leen; de ultimate test of dit iets voor ons is. Aldus reizen we per Volkswagen T4 camperbusje af naar St Anthonis, het gat dat door de inheemse bevolking Suntunis (iets met zon aan Tunesische kusten) wordt genoemd en dat ik stelselmatig Sint Anthonis blijf noemen met gepaste aardappel in de keel.

Iris loopt via prachtige bossen en heidevelden een lange training van ruim 23 kilometer op weg naar haar eerste 50 kilometer. Ze is deelnemer aan het start2ultra-programma. Ik coach door met de hond op zoveel mogelijk plekken te applaudisseren en ik laat me door de hond het hele bos doortrekken, me terdege realiserend dat we saampjes de canicross met stip hadden gewonnen als we hadden deelgenomen. Maar het hondje is nog te jong, dus dat wordt volgend jaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Indonesisch tafelen

In de avond zijn we wel gaar gezien het buiten zijn en het winderige weer, dus we besluiten eten te bestellen. Aldus bel ik en laat een Indonesische rijsttafel voor twee personen aanrukken. Er verschijnt een bezorger met een tas van zeker zes kilo en daarin maar liefst tien bakken. We kunnen niet anders dan opmerken: ‘Indonesiërs zijn toch van die kleine mensjes? Waar laten ze dit?’ En aldus eten we er gretig van, en de dag erna weer, en de dag erna nog een keer met vijf personen. De resten gooien we dan toch maar weg. Gekkigheid.

Volgegeten liggen we al vroeg in de bus. Hard en smal zijn de eerste woorden die opkomen. Slechte nachtrust is het gevolg en toch ligt dat niet zozeer aan het busje. In alle opzichten is het comfortabeler en ruimer dan we gedacht hadden, zelfs met hond. Languit achterover zitten met je krant en een bak koffie, in relatieve warmte wegdutten, terwijl het buiten hoost. Busje is leuk!

Ultraloop Stein

Zondag wordt de dag van de zes uur van Stein. Deze loop is een begrip in ultraloopland. In 1996 nam, ultraloper Han Frenken, het initiatief om in Stein een zes uren te organiseren. Die eerste wedstrijd, op een parcours van 2,4 km, in het Steinerbos op 3 maart 1996 werd een daverend succes met geweldige gelopen afstanden door de Belgen Marc Verlinden 91,593 km en André Beneens 89,973 km, een beste wereldprestatie voor M40. Op de derde plaats eindigde Wim Epskamp met 87,212 km, een nationale beste prestatie (M40). Ook bij de 2e editie, op 2 maart 1997, kwam Vanderlinden weer over de 90 km, maar het winderige weer verhinderde dat de beste wereldprestatie (Jean Paul Praet, 91,800 km, Cubazat 1994) op zijn naam kwam. Vanaf dat jaar tooide Stein zich met de titel World Fastest Six Hours Run.

Hier zijn records gelopen en al jaren staat hij op de ultra-kalender. Vandaar ook bekende namen als Marc Papanikitas van het No Shortcut Scott running team, een ultrataaie Belg. Ook staat Jannet Lange aan de start, de eerste Nederlandse dame die de Spartathlon in Griekenland wist te finishen. Een illuster gezelschapje dus waarin we ons begeven.

Trailrunnen en rondjes over asfalt?

Wat heeft trailrunnen met een 6-uursloop te maken? Waarom doen zes ultratrailrunners mee aan een 6-uursloop? Ultralopen is grenzen verleggen, niet alleen fysiek door bergen, lastige paadjes, moeilijke klimmetjes en smalle gladde afdalingen, die dan worden beloond met vaak prachtige uitzichten, de mooiste toppen en de gaafste vergezichten. Ultralopen is vooral ook een mentale kwestie. Het gaat om de juiste mindset, hoe conditioneer je jezelf zo dat je doorgaat als het saai wordt, als je niet meer wilt, als alles in je smeekt om te stoppen. Hoe ga je om met je eigen mindfucks en hoe overwin je deze? Team TrailRunning Europe gaat de uitdaging aan, zes uur rondjes lopen van 2,4 kilometer en jezelf er doorheen trekken. Een traininkje mindset dus.

Team Trailrunning Europe

Donny van den Wildenberg, pedagoog, kunstenaar en ook mad-scientist loopt sinds anderhalf jaar hard. Gaat geen uitdaging uit de weg, want liep na zes  maanden al twee keer de Alpe d’ues omhoog en precies een jaar nadat hij startte met hardlopen, liep hij de marathon van Eindhoven in 4.02.18. Inmiddels heeft hij al een kwart triathlon en meerdere mooie trails gedaan en dit jaar de lat verlegd naar het ultralopen, met verschillende mooie trails, mini triathlons en roadrunnings op de planning.

Andy Hanraats is werkzaam bij Friesland Campina en partner van TrailEvents. Hij is enthouisiast geworden voor deze loop door de mooie verhalen en direct warm onthaald in het team. Hij is vier jaar geleden begonnen met hardlopen. Andy heeft inmiddels drie keer een marathon gelopen en vijftien ultra (trail)marathons, waaronder twee keer de Bello Gallico 80km en twee keer Olne-Spa-Olne.

Mark van Wisse, alias The MarkMachine is precies een jaar aan het trailen. Hij ging van niets  naar 84k in tien maanden. Pas nog finishte hij op zijn droomrace, de Trangrancanaria.  Niet alleen heeft hij een passie voor rennen, maar ook voor het buitenleven en de weg naar binnen vinden tijdens de lange runs.  Zijn  volgende uitdaging is eind deze maand de Walk Of Wisdom, een pelgrimsroute van 136k rondom Nijmegen die Jan Fokke eerder liep.  Dit jaar nog op de planning: de Höchkonigman Endurance 84k, de Brixen Ultra 82k  (team TrailRunning Europe samen met Cor) en de Eiger trail 51k. Don’t need to go fast, but far!

Jan Fokke Oosterhof, alias Fast Fokkie, leeft van zijn expedities en het vertellen daarover. SBS6 noemde hem eens een van de grootste avonturiers allertijden, maar zelf betoogt hij dat hij laat zien dat iedereen dat kan. Hij loopt hard sinds zijn 12e met als gevolg nu ongeveer 850 wedstrijden. In 2005 liep hij zijn eerste ultra, de Swiss Alpine Marathon van 78,5 kilometer en in de aanloop debuteerde hij op de marathon in 3.16.09. Inmiddels tikt hij zijn loopdromen af met een Salomon4trails over de Alpen, Olne Spa Olne, de Eigertrail en de Marathon des Sables in de Sahara, afgelopen jaar. Jan Fokke blogt graag over zijn loopavonturen op trail-running.eu. Zijn volgende uitdaging is de 217k Duinhopper van Hoek van Holland naar Den Helder non stop in juni samen met Mark. The trails are calling…

Cor van Disseldorp, geboren en getogen in Stein en vorig jaar debutant op de 6-uursloop van Stein. Dit jaar terug met een team van TrailEvents omdat hij het gewoon een heel mooi evenement vindt en een prachtige training in mindset. Cor begeleidt mensen naar hun eerste ultra, met het programma Start 2 Ultra. Komend jaar gaat hij samen met Mark naar Brixen voor de Brixen Dolomiten Ultra Team Trail van 82 Km door de bergen. Verder is hij ingeloot voor de Barkley Full Marathon in september, dus genoeg mooie uitdagingen op de planning.

En tot slot, pacer Chris van Beem, sluit waarschijnlijk rond 16:00 uur aan om het team door de laatste loodjes te helpen, en omdat het gewoon heel gezellig is. Dat weet Chris nog wel van vorig jaar, toen hij hier ook was. Chris is een zeer bekende ultratrailrunner en heeft vele races achter zijn naam staan. De TOR de Geants in de Italiaanse Alpen is een van de zwaarste, een 6 daagse trail van 340 km, die hij afgelopen jaar finishte. In januari trakteerde Chris zichzelf nog op een leuke uitdaging, 1000k trailen in 30 dagen tijd. En ja, ook dat haalde hij. Kortom, een topper om erbij te hebben, en natuurlijk samen met Cor en Geraldine de trekkers achter TrailRunning Europe, die op dit moment 40 TrailEvents per jaar neerzetten door heel Nederland in de prachtige gebieden van partner Staatsbosbeheer.

De eerste storm; CPC afgelast

De zondag begint in het busje waar hevige rukwinden aan… rukken. Hij wiebelt op zijn assen en de regen slaat horizontaal tegen de vensters. Sfeervol. Duidelijk is het voordeel van een busje ten opzichte van opstaan in een tent-in-natte-wereld. Bij raadplegen van de telefoon blijkt een bom te zijn gebarsten op facebook: CPC afgelast. De CPC, een uitwas van de moderne grote-events-cultuur die is ontstaan in hardloopland, net als de Dam tot Damloop, de Zevenheuvelenloop en de Amsterdam Marathon. De CPC loop die wordt benoemd in mijn hardloop-scheurkalender onder het motto ‘Ik zweit niet, ik glinstah’ en die dit jaar voor de 45ekeer wordt georganiseerd.

Ruim 41.000 lopers uiten hun ongenoegen op Facebook want we zijn allemaal watjes geworden in dit land, wat natuurlijk zo is. Het neemt echter niet weg dat je met zoveel deelnemers als organisatie maar de moed moet hebben om zo’n beslissing te nemen want je haalt je nogal wat op de hals. Als loper voel ik de verontwaardiging, als trainer begrijp ik de beslissing. Er lopen mensen rond die echt geen flauw benul hebben waar ze zich in begeven, wat wind, regen en windchillfactor met je doen. Ik zeg dit met respect, maar deze mensen moet je tegen zichzelf beschermen. Datzelfde zie je gebeuren met hitte tijdens de Rotterdam en Leiden Marathon. De hardcore lopers kunnen ongetwijfeld de omstandigheden aan, bij die andere 35.000 moet je het maar afwachten. Ik herinner me nog de keer dat ik drie kwartier assistentie moest verlenen bij een hittestuwing tijdens de Amsterdam Marathon; er waren zoveel slachtoffers dat ambulances niet beschikbaar waren. Dat moet je als organisatie niet willen.

Start

Gelukkig gaat een kleinschalige loop als de zes uur van Stein gewoon door. Een handvol ultralopers aan de start die zes uur lang rondjes gaan draaien op een inspirerend parcours van 2518,9 meter door recreatiegebied Steinerbos te Stein (Limburg). Dat kun je als organisatie (nog) wel overzien, bijna letterlijk.

Met het voltallige team joggen we naar de start die plaatsvindt op een onbetekenend stukje industrieterrein zonder publiek. Zonder pistool ook. Zonder iets eigenlijk. Aftellen en gaan. Onwennig loop ik met Mark op. Sinds kort zijn we trailbuddies en we hebben maar één keer samen getraind, afgelopen maandag, een ontspannen tien kilometer door de stadsparken van Arnhem. Mark is the man to beat. Hij loopt nog geen jaar en ramt van 1k stug door naar 10, 20, 30, 40, 80 en nu 6 uren. Geen idee hoe goed en/ of snel hij is. Ik ben gretig en we gaan dientengevolge veelstehard weg met z’n tweeën. In plaats van de 7 minuten per kilometer die ik vaag in gedachten had, is het 5.30 minuten per kilometer. Het mag de pret niet deren en halverwege het veld hobbelen we de eerste rondjes erdoor.

Tijdlopen versus afstand lopen

Het is voor mij de eerste keer dat ik deelneem aan een tijdsrace in plaats van een afstandsrace, als je de vroegere coopertestjes buiten beschouwing laat. Het vraagt toch een andere mindset om zoveel mogelijk te lopen binnen een bepaalde tijd, versus zo snel mogelijk een afstand afleggen. Eigenlijk is het een optimalisatievraagstuk dat je op twee manieren kan aanvliegen:

  1. Hard erin en de eerste uren gewoon soepel en efficiënt zoveel mogelijk kilometers maken, of
  2. Rustig erin en het uitzingen op dat tempo tot het einde.

Uiteraard vliegen wij erin met scenario 1. Soms roep ik dat ik het rustiger aan ga doen, om dan op mijn horloge te constateren dat de kilometertijden van 5.35 teruglopen naar 5.30, 5.20, 5.15 en 5.10. Schaterlachend draaien we onze rondjes. We vliegen (nog wel).

Saai en eentonig?

Na slechts twee weken weer trainen, gaat het wonderwel en de rondjes vliegen voorbij. Iedereen nam de woorden ‘saai’ en ‘eentonig’ in de mond, maar daar had ik geen angst voor. In 2017 wandelde ik al eens 24 uur om een voetbalveld tijdens de Samenloop voor Hoop van KWF en eigenlijk was dat hartstikke gezellig omdat je op een bepaald moment iedereen wel kent op het parcours en dus gezellig kunt kletsen. Je komt de tijd wel door, zeg maar. Al heb ik tijdens de Samenloop wel gevraagd de looprichting te veranderen zodat ik in ieder geval de helft van de 352 rondjes om het voetbalveld andersom mocht lopen.

Vakkundige crew

Zo ook vandaag, wij vliegen en de tijd vliegt gelukkig langzamer. Steeds houden we kort halt bij de camperbussen om een slok cola of een reepje te pakken. Ondertussen worden we vakkundig geassisteerd door Iris, Geraldine en de moeder van Cor die ons steeds weer uitwuiven. High-fivend en met de duimen hoog passeren we steeds de meet waarop de speaker roept dat de mannen van Trailrunning Europe de koers maken. LOL!

Naarmate het tempo toeneemt, neemt het kletsgehalte af. Het is fijn om ook zwijgend urenlang samen op te kunnen lopen. Zij-aan-zij, stap-na-stap in stilte voortrammen, alleen de constante ademhalingen die inspanning verraden. Zo nu en dan passeren we een loper, waarna we op onze beurt door de koplopers worden bijgehaald. Man-o-man wat gaan die kerels hard! Het stemt nederig, zelf heb je het tempo er lekker in, om dan ingehaald te worden alsof je stilstaat.

Wind

Tijdens het lopen neemt de wind steeds meer toe. Hij buldert door de hoge bomen en het lijkt of permanent de turbine van een Boeiing staat te loeien. De lange zijde van de ronde gaat lichtjes bergop in eerste instantie, maar met de wind in de rug en als je halverwege het park indraait, krijg je hem vol op de snufferd. Het is oprecht beuken op de laatste stukken om je tempo vast te houden. Op dit deel knalt opeens voor ons een immense tak op de grond. We grijnzen. Oops. Een ronde later is het niet een tak, maar een volledige boom die aan de andere zijde van de weg naar beneden komt onder luid gekraak. Inmiddels hebben de vrijwilligers er de handen vol aan de dranghekken overeind te houden, tot ze het uiteindelijk opgeven. Er is geen houden aan en alle hekken liggen. De linten schieten los en als slangen krioelen ze over de grond, waarna je enkels erin verstrikt raken.

Stein gestaakt

Na drie uur wordt opeens de mededeling verspreid dat het over is. Het wordt te gevaarlijk en de organisatie trekt de stekker eruit. Terecht. Deze eerste storm van 2019 brengt hele harde windstoten, rukwinden, striemende regen, bomen waaien om ons om, takken dalen op ons neer, dranghekken knallen om, linten zwiepen als zwepen van Satan om onze benen als om ons tot struikelen te dwingen. Zelfs de tijdswaarnemingsmatten van SQM timing vliegen door de lucht. Op Ultraned.org lees ik dat ook de Endurance Day Hamme met marathon, 50 km, 50 mijl en 100 km vanwege de harde wind moest worden afgebroken gedurende de wedstrijd. Dit op last van de politie. Het dak van het clubhuis van de atletiekclub dreigde los te komen. Er vielen bomen op het parcours en op de parkeerplaats. Niet ieders auto bleef gespaard.

Het maakt het geheel wat heroïscher dan je normalerwijs ervaart op een rondje langs snelweg-door-lokaal-parkje, maar ik betrap me erop dat ik het laatste half uur wel heel veel naar boven aan het kijken ben, beducht op vallende takken, als ik niet gedwongen ben naar beneden te kijken om linten te ontwijken. Het is goed zo en zo wordt het ook door de meeste lopers wel opgepakt. De zes uur van Stein in drie uur, dat kun je bijschrijven in de Annalen.

Donny en ik halen eerst Mark op, dan halen we gedrie Andy op en daarna met vier Cor. Team Trailrunning Europe functioneert als geolied team en we reizen af naar de mama van Cor voor de heerlijkste vleesballen met bier. Een geslaagd weekend ‘trailen’ in storm.

 

 

 

 

 

 

 

 

Events Trailrunning Europe: https://trail-events.com/

Ultraloop Stein: https://www.ultraloopstein.nl/index.php/17-6-uurs-loop

CPC: www.nncpcloopdenhaag.nl

Jannet Lange: http://jannetlooptlang.punt.nl/category/view/spartathlon

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account