fbpx

Mijn avontuur, mijn eerste echte Ultra – Floortje Cornelis

Mijn avontuur, mijn eerste echte Ultra

Het is al licht in de kamer, mijn telefoon geeft aan dat het 5:30 is. Ik draai mij nog een keer om maar mijn hoofd is al aan en echt slapen zit er niet meer in. YES, het is zondag 16 juni, de dag dat ik 52 km ga knallen, mijn eerste echte ultra! Ik heb er mega veel zin in!  Gelukkig ben ik een ochtend mens en heb ik weinig moeite met opstaan. De zenuwen zitten mijn ontbijt een tikkeltje in de weg maar ik weet hoe belangrijk mijn ontbijt (of eigenlijk eten) is en zet nog even door om alles naar binnen te krijgen. Zo, een goede voorbereiding is het halve werk!

Mijn spullen liggen al klaar en na een heerlijke douche ben ik er ook klaar voor. Alleen mijn flesjes nog vullen met limo en zout. Bij gebrek aan gewoon zeezout leen ik wat zeekraal van mijn ouders.

7 uur 55, tijd om te gaan. Mijn vriendinnen, Femke en Mariël hebben ondertussen ook ontbeten en brengen mij naar de start. Op de parkeerplaats in Wittem staat bijna iedereen al klaar. Mijn supporters, Eva (vrijwilliger verzorgingspost), Minse & Eline (op de E-mountainbike) en mijn familie zijn ook allemaal naar de start gekomen, zo ontzettend leuk. Ik sta te popelen om te starten. We wachten nog even op Adriaan (een van de deelnemers), in tegenstelling tot mij is hij geen ochtendmens (sorry Adriaan). Met z’n zijn allen lopen we naar de start. Hier maken we een officiële groepsfoto en supportersfoto. Nu staat niets ons meer in de weg om te beginnen aan dit avontuur!

Nadat iedereen zijn live locatie voor 8 uur lang heeft gedeeld in de WhatsApp groep zodat Cor en Geraldine zien waar hun kinders uithangen, mogen we dan eindelijk bij de start gaan staan. Cor telt officieel af, 3, 2, 1 en het “Trailrunning Europe lintje” valt op de grond en als een stel koeien die net de wei in mogen, huppelt de Start2Ultra groep 5 het paadje tussen de hopvelden op! We zijn vertrokken!

 

 

 

 

 

 

 

Het applaus van alle supporters en Cor en Geraldine hoor ik achter mij, wat geeft dat een energie!

Rustig aan beginnen is altijd mijn strategie. Mijn benen voelen super, de zon schijnt, de wolken houden mij fris en de route ligt klaar om overheen getraild te worden. Het eerst stuk is best veel asfalt maar dat mag de pret niet drukken want wat een uitzicht! Wow…. Wat is het hier mooi! Het voelt of ik in het buitenland ben. Mijn horloge blijkt goed van pas te komen want de bordjes met het Krijtlandpad logo zijn soms onvindbaar. En hoewel ik van escaperooms hou en niet vies ben van wat zoek en speurwerk kijk ik nu liever op mijn horloge voor de route. Al snel loop ik in mijn eentje, in mijn eigen tempo lopen is voor mij erg belangrijk. In de verte zie ik Manon en Mark Jan, door een klein zijpaadje (lees verkeerd gelopen) van hen kom ik ze tegen en samen lopen we verder. Voor ik het weet zijn we al bij verzorgingspost (VP) 1.

Hier staan 2 lieve vrijwilligers, Monique en Debbie,  klaar voor ons, “wil je wat drinken, kan ik je helpen met je flesje vullen en neem nog wat lekkers te eten”. Na een korte stop lopen we met zijn drietjes door. Bij de 15 km begint de eerste echt klim en Manon weet ons te vertellen dat we deze beter wandelend kunnen pakken, en dat is een goede tip. Het is een pittige klim, de Vaalserberg, langs het drielandenpunt en verder de bordjes weer volgen. Hier wijken de bordjes van het Krijtlandpad af van de route van Cor. We besluiten de bordjes te volgen. En daar is al snel VP 2! Met veel verbaasde supporters want blijkbaar hadden we van de andere kant moeten aankomen. Volgens Cor waren wij verkeerd gelopen, volgens ons was Cor z’n route verkeerd ;).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na weer een goede verzorging van de vrijwilligers (tevens mijn lieve vriendinnen), de energieke aanmoediging van alle supporters en het vullen van mijn flesje met zeezout wat Minse en Eline voor mij hadden gekocht (zeekraal lost niet op en is geen aanrader, bij elke slok weer een verrassing) vervolgen wij weer het Krijtlandpad. Cor biedt meteen zijn excuus aan, de eerste meters van de route loopt door een brandnetelbos, gelukkig zijn wij trailers wel wat gewend.

Een mooi stuk weiland geeft mijn supporters de kans om mij van een afstand op de foto te zetten. Samen met Manon en Mark Jan lopen we verder, op naar VP 3.

Het gaat hartstikke lekker, het voelt of ik van VP naar VP ga en elke keer weer vol nieuwe energie verder loop. Tussen de VP´s door wordt er wat gekletst met elkaar en wordt er genoten van de natuur.

Deze etappe is wat langer, bijna 15Km en net voor VP 3 worden we opgehaald door Minse en Eline op hun E-mountainbikes. Ze hebben instructies gekregen om ons op te halen en te begeleiden naar de VP, wat een service! Bij VP3 staan de vrijwilligers (toppers!) klaar met onze dropback, hier heb ik van alles ingestopt, zoals nieuwe kleding, andere schoenen en eten. Ik heb eigenlijk alleen zin in het eten, een heerlijk bouillonnetje en pannenkoeken met natuurlijk chocopasta, mijn favoriet! Wat een traktatie! Even 10 minuten op het bankje zitten en ik ben weer compleet opgeladen. Battery charged (in tegenstelling tot mijn horloge).

 

We zijn nu al over de helft, wow! Het gaat fantastisch en hup door. Uiteraard word ik weer uitgezwaaid door alle lieve supporters. Die mij kunnen volgen via WhatsApp, wat niet altijd goed werkt aangezien ik niet altijd verbinding heb, maar goed. Een klein klimmetje, langs de koeien, over de velden, door de bossen en dwars door de struiken, want ja we gaan vanaf nu braaf Cor zijn route volgen, ook al loopt hier geen pad. Gelukkig heb ik Manon en Mark Jan bij mij en kunnen we met zijn drietjes af en toe verdwalen om vervolgens weer een paadje te vinden, Garmin ook weer blij “on course”.

Aangekomen bij VP 4 weet ik dat mijn pacers Femke en Mariël klaar staan om mij tot de finish te pacen. Maar eerst nog de bloemetjes die ik van mijn nichtje krijg in mijn rugzakje stoppen, opnieuw insmeren, heel klein beetje eten want echt zin heb ik niet, flesjes vullen en een cola drinken (HEERLIJK!). Met de laatste tips van Cor en mijn pacers naast (later vooral voor) mij verdwijnen we weer het bos in! Op naar alweer de laatste etappe van deze 52K!

Ik zie dat mijn batterij van mijn horloge snel gaat, dat ga ik niet redden tot de finish denk ik in mijzelf. Een goede grap van Femke brengt ons al snel 2 km verder. Mijn benen beginnen nu toch wel wat zwaarder te worden en kleintje pijntjes duiken zo nu en dan op. En ik zie dat ik nog 3% batterij heb, wat te doen? Snel mijn telefoon pakken en de route erbij halen, helaas kan ik alleen de route zien en niet waar wij zijn, dat is lastig kijken. Mentaal is dit een flinke tegenslag, 4 km lang de route stap voor stap op mijn telefoon bekijken. Gelukkig hoor ik al snel van Femke dat we nog maar 3 km hoeven, wauw ik ben er bijna! Ik heb het gewoon gedaan. Alle adrenaline laat de mentale breakdown verdwijnen en met alle pijntjes die nu echt wel naar boven komen op naar de finish. Alleen nog een weg over en dan het weiland in, ik wil (en ga) weer heel even wandelen en vanaf het weiland neem ik mijzelf voor om weer te gaan rennen, maar nee, de supporters zagen mij al op de weg en het applaus komt op mij af. Mijn pacers roepen dat ik wel moet gaan rennen, and so I did. De laatste meters voelen of ik op wolkjes loop, ik word door het enthousiasme van de supporters over de finish gehaald, geweldig! I did it! #megatrots! Floortje Cornelis, nu, Ultra Loopster

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?