fbpx

Drie keer intern vloeken – door Chris Chaudron

De foto’s van Limburg zijn bij iedereen wel bekend, dus zijn die niet eens noodzakelijk. Maar het mooie van de Dodeman is wel dat als je je net een weg gebaand hebt naar boven, waarbij je op zijn minst drie keer intern hebt gevloekt, je ineens verrast wordt door een doorkijk met weer zo’n prachtig vergezicht. Terstond is de modder van de regenbui afgelopen nacht weer vergeten. Even genieten en dan weer dóór. Verder met de trail die zo ongelooflijk veelzijdig is. Het begon al bij de start. Gelijk bijna een kilometer omhoog om er even goed in te komen. Vervolgens gelijkmatig naar beneden om bij de trappen te komen. Verrassend ook dat de meeste trappen op de trail omhoog gaan. Dan een open stuk de vlakte in. De laatste regendruppels zijn voorbij. Omhoog kijkend is niet meer te zien dat het afgelopen nacht zo geregend heeft. Alleen de gang van het water in de stroompjes laat zien wat er afgelopen nacht gevallen is.

Bos uit langs de afkaveling naar de brouwerij. Een gang die eigenlijk sinds jaar en dag de kortste route door het veld naar de kerk is. Een volgens sommigen van ons vers ontdekt paadje. Nat en glad voert dit omhoog. Rechts de bocht om, om nog verder omhoog te gaan. Dan een stukje vlak met weer zo’n bekend Limburgs doorkijkje. Even tijd om iets te eten tot me te nemen. Dan gaat het verder weer omlaag. Een pad uitkomend in een gehucht waar een stoere boswachter woont. Met een discovery onder zijn kont in plaats van een jimny. Linksaf een pad in met alleen maar overhangende takken. Vervolgens diep uitgesleten bandenstroken. Vol met modder zodat je denkt: “Ik kies de grasstrook in het midden wel.” Een foute gedachte. Want onzichtbare diepe stukken verzwikken je enkels bijna. Het risico niet waard. Dis de modder weer in. Oeps, bijna een pijl gemist. Snel naar links weer een pad in.

Wat mij opvalt is dat ik ondanks het starten van mensen op 105km teruglopend naar 11km nog geen enkele andere deelnemer ben tegen gekomen. Ook dat is de Dodeman. Ieder doet het op zijn eigen manier. Weer een gehucht in. Shit, de discovery vanaf de andere kant. Gewoon een lusje gelopen. Ach grwoon doorlopen dan maar. Het wordt warmer dus meer drinken. Gelijk om je heen kijken om weer van het uitzicht te genieten. Dan een VP. Eigenlijk hoef ik alleen mijn softflasks aan te vullen. Maar omdat het er staat is een stukje sinaasappel best uitnodigend. Oké nog een dan. En door. Er zijn nog genoeg kilometers te gaan. Koeien, schapen, wielrenners en mtb-ers. Allerlei pluimage komt voorbij. Want ook dit is Limburg. Iedereen wil ervan genieten. Dan opeens is het stil. Want we gaan rechtsaf weer een donker pad naar beneden in. Dit is het domein van de vogels. En dat is het enige wat je hoort. Rennen is geen optie meer. Ik voel mijn knie al protesteren. Dus een snelle wandel. Stukken afgebroken takken geven aan dat de waterstroom van afgelopen nacht ook dit pad heeft gekozen. Een diepe geul uitlopend weet ik dat aan het eind ik linksaf moet. Daar tref ik dat waar ik tijdens de vorige Dodeman een hekel aan heb gekregen. De grasgang naar boven. Niet steil maar vooral lang. Tussentijds wil ik sneller gaan lopen. En elke keer gaat het tempo er uit omdat er geen einde aan komt en ik me wil sparen voor wat er nog komt. Het wordt toch steeds zwaarder en ik begin moe te worden. Dan ben ik er bijna, ik weet het omdat ik op een single track ben beland met aan de linkerzijde prikkeldraad. De bodem is glad en loopt zodanig af dat je steeds het prikkeldraad wordt ingeduwd. Dit was vorig jaar de start. Nu leid het naar de finish van de Dodeman. Km21. Nog een klein stukje. Dan rechts een smal gangetje door en gelijk weer links. Opnieuw langs het prikkeldraad. Km21. Alweer? Yep Disseldorpstijl noemen ze het. Je krijgt altijd iets meer kilometers voor je geld. Maar daar is het. De finish van het evenement, of niet?

Je kan er altijd nog een rondje aan vastknopen. Voor mij in ieder geval niet. Ik ga me douchen en in de middag anderen voorzien van support op een vp. Zodat ik ook te horen krijg hoe het mijn loopvrienden ( verder ken ik ze namelijk niet) vergaan is. Ook dat schept een band. Extra genieten dus. En omdat je zelf ook gelopen hebt weet je hoe ze het hebben.
En dan is er nog niets bekend van wat er komen gaat. Als vrijwilliger weet ik alleen dat om een minuut voor tien de laatste aan zijn laatste ronde mag beginnen. Het zou zomaar middernacht kunnen worden.

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account