fbpx

Een plaatje

De Dodemans Trail was bijzonder: het was ontroerend, fantastisch, emotioneel, gaaf, uniek, indrukwekkend, gelukzalig en veel.

Een plaatje zegt meer dan 1000 woorden zeggen ze wel eens. En in dit geval heb ik ook echt een plaatje nodig om iets te kunnen beschrijven van wat er allemaal gebeurde. En uit de honderden foto’s die we hebben van de Dodemans Trail is dit voor mij van onschatbare waarde. Wat zien we hier?

De foto is gemaakt in het speciaal afgezette stukje voor de lopers van meer dan 50K. In de stoel zit Ramon Byrman, na zijn tweede ronde van 23 kilometer. Onze 21 was ‘ietsjes meer’ zullen we maar zeggen. Zijn benen doen pijn, het is warm op het moment en hij moet even opladen voor de volgende ronde. Ik zit er bij en kijk hem in de ogen, checken of het goed met hem gaat, wat bemoedigende woorden toespreken. Op zijn schoot staat een bakje met rozijnen en pinda’s. Geraldine heeft dat razendsnel geregeld voor Ramon. Ultralopers moeten blijven eten en drinken dat regelen we voor ze. Dankzij Andy van Friesland Campina hebben we Chocomel voor alle lopers, goed voor de recuperatie en je ziet nog net het kratje staan. Op tafel heet water voor koffie, bouillon en noedelsoepjes.

Om ons heen zie je overal dropbags staan. Iedere ultraloper heeft zo zijn eigen spullen bij. Na elke ronde kunnen ze dan hun strategie aanpassen. Andere schoenen, nieuw shirt, andere sokken, even een hap van hun meegebrachte wrap of een grote bak met couscous.

En dan, in het midden van de foto zie je nog twee mensen. Vader en zoon. Mark en Jeremy. Wat een schitterend beeld is me dat. Jeremy is moe, zijn gezicht spreekt boekdelen. Hij heeft alle reden moe te zijn. Hij liep vandaag mee met Mark en heeft “gewoon” 23 kilometer volbracht. 23 kilometer met daarin 7 klimmen en meer dan 600 Hoogtemeters. Jeremy is geen trailer, geen loper… Vandaag liet hij echter zien dat trailen tussen de oren zit, als je het echt wil dan kan het! Zijn vader Mark staat over hem heen gebogen, pakt water voor zijn zoon en kijkt naar Ramon. Nu ken ik Mark wel, en weet zeker dat hij jaloers is dat hij niet zelf die 105 kilometer aanvalt vandaag, maar ik ken hem ook goed genoeg om te weten dat hij meekijkt en luistert om te ontdekken of het goed gaat met Ramon, de man in de stoel. Trailers zorgen voor elkaar, dat blijkt uit de blik van Mark.

En dan, als je echt heel goed kijkt zie je door het raampje van The Mothership nog iemand staan. Een loper. Iemand die zich klaarmaakt voor zijn eigen trail. Geen 105, maar zijn eigen uitdaging. De start van de 2x21km is enkele minuten van ons verwijderd. Om ons heen staan vele lopers die een tikje nerveus wachten op de briefing. Ze waren lief genoeg Ramon applaus te geven net voordat hij in zijn stoel ging zitten.

Ik weet het, ik zie ze staan. Ik geef Ramon een schouderklop, knipoog naar zijn broer Pat die staat te kijken, sta op en ga naar Start/Finish. Tijd voor de briefing. 10 Afstanden vandaag, 6 startmomenten. Veel gasten, veel bekenden en veel mensen die ik nog leer kennen. Veel schakelen want een hoop mensen willen op andere momenten starten en aparte combinaties lopen. En weet je? Vandaag mag het, het is een prachtige dag, de energie is fantastisch en de betrokkenheid hartverwarmend. Vandaag mag het. Het is Sterven maar niet Doodgaan, daar zorgen we met zijn allen voor! #Trailrunning #Verbroedering #Samen #DodemansTrail wat was je gaaf en wat ben je mooi! Op naar de volgende! 29 februari 2020. Bam!

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account