fbpx

Fastpacking het Graafschapspad.

De term is overgewaaid uit de VS en betekent Fast backpacking. Wikipedia omschrijft het mooi als ‘een huwelijk tussen trailrunning en lichtgewicht kamperen. Omhoog hiken, joggen op het vlakke en rennen in de afdalingen, afhankelijk van de hellingshoek en de hoeveelheid meuk die je op je rug meetorst. Fastpackers rennen aanzienlijke afstanden, over meerdere dagen, met een aanzienlijke rugzak, hetgeen veel fysieke en mentale kracht vereist.’ Dat is dus wat wij – voor de lol – doen met Hemelvaart. We gaan het Graafschapspad rennen in vier dagen met de tent. Zo gezegd, zo gelopen.

Het Graafschapspad is een lange afstand wandelpad van 124 kilometer dat in een rondje loopt en dan Zutphen, Lochem, Doetinchem en Doesburg meepakt. Wij zijn groot fan van de stad Zutphen en de omliggende oerbossen, vandaar deze keuze. Het is een afwisselend Streekpad door een relatief onbekend stukje Nederland. Kleine bosjes, fraaie landgoederen en typische Saksische boerderijen in de Achterhoek, met in het westen de zompige uiterwaarden van de IJssel.

Vriendin vindt het aanvankelijk nogal spannend, ik wat minder want ondanks tent, matten en slaapzakken ben ik lichter gepakt dan tijdens de Marathon des Sables. Het kan nog lichter maar Iris staat op een bepaald minimum aan comfort vandaar dat ik een enorme josti-mat op mijn backpack heb gebonden, een 2 meter lange, 1 meter brede, 10 centimeter dikke thermarest. Voor minder doet ze het niet en gelijk heeft ze. Ik heb een aluminium mat die we in de winter voor de ramen van de auto doen zodat ze niet opvriezen, van 50 gram. Een thermarest slaapt klote en nu slaap ik ook klote maar dan met de positieve connotatie dat ik niet die stomme mat met me meesleep. Verder is grammenjagen mijn middle name, ik zie er de sport van in en bespaar op alles, zelfs mijn tandvlees.

Ik koop een tent bij de stuntwinkel voor 26 eur en daarvoor ontvang ik per post exact 1.091 gram enkeldaks tent. De eerste nacht zet ik hem vast met 4 scheerlijnen annex waslijnen en daarmee zal hij niet wegwaaien de vraag is echter of regenwater ongehinderd zal doorvallen naar de grond of zal vertragen door de tent. We gaan het zien. De haringen heb ik vervangen door carbon rotspennen die lichter zijn en tevens zo lomp dat ze niet door de gaatjes van de tent passen.

Dan hebben we beide één set loopkleding-op-het-lijf en één set droge kleding voor in het kamp. We gaan de eerste dag als twee kleurrijke totempalen uiteten met fluorescerende trainingsbroek en een dito donsjack en mutsen. Even overweeg ik vlak voor Laren te stoppen bij een dame die kleuradvies geeft ‘voor hem en haar’ om dan toch te constateren dat we hopeloos verloren en gekleurd zijn.
Mijn luxe bestaat uit Nestlé goldcoffee, 24 zakjes en mijn esbitbrander en titaniumcarbonsuperlichte pannetje om het te prepareren. Verder heb ik een boek en een schrijfblok, alles om de schrijver en zelfs de mens in mij blij te maken, namelijk verslag doen van mijn belevenissen en een beetje nadenken.
Op woensdag vertrekken we naar het groene eiland in de Betuwe voor een huwelijksfeest van een van de beste vriendinnen van Iris. We drinken een paar wijntjes en kamperen 200 meter verderop. Kamperen is zo slecht nog niet na een paar wijntjes: Tent in. Out. Wakker worden. Dan de constatering dat je… in een tent ligt, naast je mat en niet in of onder je slaapzak. Prima. Consequentie is wel dat Iris een lichte kater heeft ondanks weinig drinken. Ze loopt de eerste dag van ons vierdaagse avontuur met koppijn. Maar ach… als je dat kunt, zit er meer in het vat.

We parkeren aan de rand van Zutphen en hebben er dan eigenlijk al drie kilometer van de route opzitten maar het scheelt in de parkeerkosten. We volgen de Berkel en lopen via Warnsveld zutphen uit. Dit stuk ken ik van de NS wandeling Zutphen – Lochem die ik vaker heb gelopen. We lopen om het prachtige huis ter Voorst. Dit gebied laat zich kenmerken door veel landgoederen met kastelen en huisjes voor het plebs. Daarna buigen we af van de NS-route richting Laren. Volgens fietsdames met immense accu’s onderweg, een prachtig dorp. Daar kun je over redetwisten. Het heeft een grote kruising middenin het dorp met twee terrassen waar de auto’s af en aan rijden. De ober bevestigt dat er een rondweg is. Niemand weet ervan.

Op het terras bellen we 3 campings en 4 hotels rond Lochem, ons einddoel. Alles vol. De Lochemse kermis en een concert van Normaal waar 20.000 mensen op af komen. De campingeigenaars waarschuwen ons reeds: ‘Zijn jullie natuur- en stilteminnende hardlopers? Na 11 loopt het concert leeg en dat volk landt dan op de camping…’ Wij weten genoeg.
Ik opteer voor wildkamperen op de Lochemse berg na Lochem. Iris vindt dat een beetje spannend. Na ons terras lopen we Laren uit, bos in en komen een paar kilometer verder een bord tegen: ‘Hier vind je RUST!’ Een minicamping vlak voor lochem die nog niet in ons routeboekje uit 1997 staat. Hier geen Normaal-gangers. De keuze is snel gemaakt als de eigenaresse ons in de armen sluit met een ‘gaan jullie maar eens even lekker zitten dan maak ik een lekkere cappuccino voor jullie.’ Verguld van zoveel gastvrijheid zetten we onze 1 kilo tent op. Naast onze tent een stroompunt onder een dikke rubber teil die ook als badkuipje dienst zou kunnen doen. We proppen alle overbodige spullen onder de teil en tevens loopt van de teil een kabel de tent in waarmee we telefoons en horloges laden. Je kunt zeggen dat het mazzel is maar er blijkt altijd wel zoiets te kunnen, of te regelen, of te ontstaan.

De eigenaresse biedt ons ondertussen een lift aan naar Lochem om te eten want ze moet toch daarheen om haar dochter naar Normaal te brengen. Het geluk valt ons in de schoot. We eten tapas en ik word gebeld door een onbekend nummer. Ik neem niet op want het is meivakantie. Zij is het om te vragen of we wel terug komen, de schat. Waarop haar man terecht opmerkt dat wij haar ook kunnen bellen. Nog los van het feit dat we het nooit zouden doen. Liften, lopen, rennen of anderzijds komen we er wel. De avondwandeling is dan ook heerlijk. De avondzon werpt lange schaduwen en na 3,7 kilometer stappen we de camping weer op. 21 gerend, ongeveer 5 gelopen. Met kater. Iris dan.
Het slapen in de tent is belabberd. De tent is enkeldaks en dus nat tegen het doek. Tevens liggen we met hoofd en voeten onder de rand en dan is hij zo smal dat het wel heul knus is. Na opstaan pakken we snel ons boeltje bij elkaar voor een ontbijt aan een van de picknicktafels bij de receptie. Ik kook snel een pan water. Tijd voor koffie. Veel koffie. Dan hebben we de avond ervoor bolletjes en kaas en flessen Fanta en pakken yoghurt meegesleept. Een fenomenaal ontbijtje. De dame van de camping luidt ons allervriendelijkst uit voor een lange dag. Iris wil de marathon wel eens aantikken.

Dag II
We rennen de vier kilometer naar Lochem over het prachtige landgoed van Kasteel Verwolde. Iris knuffelt onderweg met een fenomenale eik. Het is een van de bekendste bomen van Nederland. Diverse bordjes wijzen in zijn richting en hij krijgt op mooie dagen heel wat bezoekers rond zijn stam. Het is dan ook Nederlands dikste eik, de ‘Dikke Boom’, een echte zware jongen met een hoogte en een kroonbreedte van 25 meter en een stamomvang van ongeveer 770 cm. De eik is 430 tot 440 jaar oud, een tijdgenoot dus van Willem van Oranje, Shakespeare en Claudio Monteverdi…

In Lochem is het heerlijk rustig na de straatartiesten en kermis van gisteren. We trekken meteen door want niet veel later volgt de prachtige Lochemse berg. Een heerlijk glooiend gebied met vergezichten en uitgestrekte bossen. Het terrein van de – uiteraard- Lochemtrail. Ik herken dan ook sommige stukjes. We dalen af naar het heerlijke terras op de kruising in Barchem. Eerste etappe van 10 erop, nog 3 etappes te gaan.
De benen voelen heerlijk stram bij opstaan en steeds moeilijker is het om er weer in te komen. We wandelen een paar honderd meter waarna we weer in shuffle vervallen. Hier volgen enkele dijkjes waarop je door groene hagen loopt en het landschap doorkruist. Op een zonnig bankje volgt een korte snoepstop en constateren we dat er deviatie in de route zit ten opzichte van ons routeboekje uit 1997. We volgen een riviertje en vermoeden dan Ruurlo in te lopen voor lunch. Helaas…, het bord zegt Borculo. Google leert dat er hier maar liefst 8 kilometer is bijgekomen en zo komt ons eindtotaal vandaag uit op 48 kilometer.

We dribbelen door Borculo dat ons pittoreske aangezichten en klinkertjes biedt. Iris is stil en moet even schakelen: ‘Jij hebt al heel vaak een ultra gelopen en ik zelfs nooit een marathon. Ik heb me ingesteld op 42 en dat wordt nu opeens 48. Dat moet ik even processen.’ Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk. Maar, zo beaam ik, we hebben natuurlijk totaal geen haast. En aldus hobbelen we via een lange boslaan weg van Borculo.
Een dame op fiets met fenomenale accu houdt stil: ‘Mag ik jullie iets vragen? Zijn jullie soms op hardloopvakantie?’ Ze heeft het licht gezien want inderdaad hebben we de fietsen niet mee. We keuvelen even waarna ze de spreekwoordelijke hoed afzet en haar geriatrische fietsmaatjes achterna stoempt. We houden halt bij het gezellige boerderijmuseum de Lebbenbrugge. Dit ken ik nog van mijn eerdere NS wandeling, dus we zijn weer op de oude route.

Een hele oude man geeft net een rondleiding en zo vangen we op dat we ons op de Hessenweg bevinden een oude handelsroute tussen Hessen en Doetichem. Leuk weetje maar we sluiten niet aan bij de rondleiding. Daarentegen landen we op het allerheerlijkste terras en klokken twee ijskoude glazen ice tea weg. Zalig klokken. Met stramme tegenzin vervolgen we de weg naar Ruurlo.

Het dorp is bruisender dan ik me herinner en het mediterrane terras tegen de kerk kunnen we niet weerstaan. Dat is het leuke aan fastpacking: enerzijds heb je in tegenstelling tot bij wandelen tijd voor terrasjes, anderzijds zijn ze gewoon zeer aangenaam en heb je er door het rennen behoefte aan. Aldus leunen we zittend op een houten picknickbank tegen de muur van de immense kerk. Een rode parasol boven de kruin en een roodwit geblokt tafelkleed onder de kin. Al snel staan daarop twee ijskoude Heineken en twee smakelijke tosti’s. Het blijft vakantie natuurlijk.

Vol goede moed sjokken we Ruurlo uit, het spoor over. Nieuw terrein voor mij. Een saaie transfer via lange rechte wegen. We hannesen een beetje. Iris heeft een schuurplek die we aftapen maar het tape laat door de hitte al snel los. Omkleden dus midden op een kruising. En door sjokken we. De teller staat inmiddels op 35 kilometer.

Gisteren zag vriend Leander op Instagram ons avontuur en spontaan nodigde hij ons uit voor koude speciaalbiertjes. De boerderij van zijn ouders bevindt zich rechtstreeks aan de route. Nou vooruit. Ik houd hem op de hoogte van onze voortgang alhoewel: we gaan steeds langzamer. Is niet gek na 35 kilometer sjokken met bepakking in de hitte. Via kaarsrechte wegen kriskrassen we door de weilanden. Opeens een pad links. Ik kies het officiële maar dichtbegroeide pad, Iris een weiland aan de andere kant van het slootje, hopend daar geen sloten te treffen in haar weg. Ze heeft mazzel. Ik daarentegen struin door heuphoog groen en ben tot de middel geschaafd, gekrast en gebrandneteld. Hoezee!

Via weer een lang stuk asfalt nederen we Marienvelde. Volgens het boekje is hier een kroeg. Fantasieën van koude dranken en ijsjes. Pas op het allerlaatste moment ontwaren we een bierbord aan een gevel. Enige euforie maakt zich van ons meester. We stranden in de meest troosteloze kroeg uit de geschiedenis der mensheid. Triester kan eenvoudigweg niet. Enkele mannen op het terras die hier al decennia lijken te wonen. Ze praten niet maar stoten oergeluiden uit. Binnen is alles bruin in verschillende gradaties van… bruin. Weg hier. Toch smaken de cola’s als nectar van de goden. We laven ons aan de koude vloeistof zoals de oerkerels aan hun pils. Stram hijsen we ons op terwijl ze ons hoofdschuddend gadeslaan. Nodeloos gesport in hitte valt hen ten deel.

Na een paar honderd meter vervallen we in een stramme draf (niet straf). We zijn er wel klaar mee. Liften is geen optie. Een bus ook niet. Niemand in dit deel van Graafschapspadland. Door dus maar. De route wijkt ook nog eens af van het boekje. Waar zijn we? Waar gaan we heen? Klaar zijn we. Nog vijf kilometer naar Leander. Het visioen van koud bier houdt ons gaande. De zon zakt en werpt lange schaduwen. Het rode avondlicht kleurt ons prachtige panorama. Mul zand valt ons ten deel. We sjokken als zombies.

Opeens een kruising. Ik maan Iris te stoppen: Marathontime! Haar debuut. Met bepakking. Na gisteren ook al ruim 20 kilometer. Felicitaties en selfies om het moment te markeren. Ik weet nog niet of ze dit wil herhalen gezien het leed in het moment. We dribbelen door tot we eindelijk op 43 kilometer, Leander ons tegemoet zien komen. Het is 18 uur. Geen winkel in de weide omtrek. Geen idee hoe we gaan eten. Maar eerst maar eens bier.

Leander sleept blikken en flessen het terras op. De schoentjes gaan uit. Genieten met een grote G. De poten zijn goor, we stinken als ammoniasnuivers, maar we hangen professioneel op dit terras. Leander merkt op dat we zo ver van de bewoonde wereld zijn dat zelfs eten laten bezorgen hier geen optie is. Ergens houdt het ook voor thuisbezorgd.nl gewoon op. Misschien heeft kasteel Slangenburg nog iets maar hij vermoedt van niet. Gelaten laten we het binnenkomen.
Opeens herinner ik me dat ik 10 bouillonstaven heb. Heeft Leander wellicht een paar sneden brood?, dan hebben we soep en brood. JA! Ook overhandigt hij ons een blik bami. Tof, dan zullen deze zombies niet sterven op de camping vanavond.

Na deze heerlijke ontmoeting sjokken we verder naar camping Slangenburg alwaar de teller op ruim 48k staat. In de avondzon een prachtige wandeling. Uitgestrekte velden en oude oerbossen vallen ons ten deel. Links van ons een landhuis van groteske proporties. Welke BNer woont hier? Ik besluit het later op te zoeken.

Meteen daarna de heerlijke camping. Ik had via de app al contact met Marleen en Frans van deze hemelse natuurcamping. ‘Ah daar zijn onze hardlopers!’, glimlacht Marleen. Ze wijst ons een fantastische plek met eigen picknicktafel. Even later komt Frans op ons toe met een stroomkabel. We vragen of hij een magnetron heeft voor de bami. ‘Nee!’, antwoordt hij resoluut waarna hij een stilte laat vallen. ‘Ik bak het even voor jullie op in de pan met spek en een gebakken ei…’ hij wijst ons tevens op een tafel met allerlei flesjes wijn waar we muntjes in een potje kunnen doen.
Niet veel later zitten we in schemering opgebakken bami te eten, die verscholen is onder een flinke plak opgebakken sek en een gebakken ei, met witte wijn. Doodse stilte op enkele krekels na. Voldaan hangen we in de picknickbank waar drie waxinelichtjes op staan te flikkeren. Herwaardering van alles. De kleinste geneugten zijn opeens hemelse openbaringen. Iris duikt er vroeg in en ik geniet nog lang van de serene stilte op deze mooie groene oase.

Dag III
Dag 3 laat zich kenmerken door een stramme start. Na de boterhammen van Leander duiken we het bos in naar kasteel Slangenburg dat we gisteren passeerden voor de eerste kop koffie. Meteen stuiten we op honderden wandelaars. FOK…, de Achterhoekse wandelvierdaagse. Tot Doetinchem zouden we hier last van houden. Wandelaars zijn geen trailrunners. Veel ANWB’ers en armenzwaaiende menspersonen. Hoe we ook proberen, we krijgen ze niet afgeschud.

Vandaag staat 26 kilometer op het programma maar dat gaat mis. Na een aantal kilometers een pakketbezorger op ons pad met zijn bus. Hij moet een pakket van ecoplaza met biologische boodschappen bezorgen middenin het bos maar moet dan met zijn bus een smal pad in samen met de wandelaars. We voelen een uitdaging en nemen het pakket over met de belofte het af te geven. Edoch, we kunnen het huisnummer niet vinden Googel blijkt ernaast te zitten. Drie kilometer extra op de teller. Heen en weer vliegen we door het wandelveld. Hophop, toemaarrr en ‘ze hebben hem al’, vallen ons ten deel. Zucht.

Het is een snikhete dag en Doetinchem voelt als een stad in de Sahara. Geen beschutting en gloeiend heet. Iris haalt zalf tegen haar muggenbulten, al is vulkanen een betere benaming dan bulten. Ik haal een krant en zo belanden we voor een bakkerij op een bankje met broodjes en koude frisdrank. Niet te harden zo heet, dus als ik mijn puddingbroodje achter de kiezen heb hobbelen we Doetinchem uit, het bos weer in. Heerlijk zo zonder wandelaars maar al snel stuiten we op… een motorcrossparcours. Tien in leer gehulde motormuizen rossen onophoudelijk rondjes over een parcours en duizenden bewoners en recreanten mogen daarvan meegenieten. In een halve maan lopen we eromheen maar aan het lawaai valt nauwelijks te ontvluchten. Gezellig samen recreëren.
we gaan over tot wandelen en passeren zo hoog en laag Keppel waar ik wel eens de Keppelrun liep. Kleine gehuchten in het groen. Bij de pomp halen we een waterijsje, een raketje waar we kwijlend op sabbelen. Eindelijk zien we in de verte de kerktoren van Doesburg opdoemen. De teller staat op 28. Via de prachtige vestingwerken van Doesburg lopen we steeds op de stad toe… en er weer van af. Zo gaat dat een keer of zes. Killing en een heerlijke mental fuck voor twee vermoeide ultralopers die gesmolten zijn door genadeloze hitte.

Eenmaal in de stad storten we in de bushalte ter aarde. Precies een half uur wachten en tijd voor herstel en opknappen. We stinken als bunzingen en durven ons eigenlijk niet te vertonen in de bus. Zoutkringen tot aan de oren en een waas van ammoniak hangt op ons heen. Oud zweet en verbrand vet… Hier eindigt ons fastpacking avontuur. Na ruim 100 kilometer gaan we morgen de HELE DAG op het terras hangen in Zutphen. Het wordt 31 graden, terrassificeren is het devies.

Fastpacking is goed bevallen en in augustus gaan we dit kunstje herhalen als we in een paar etappes om de Mont Blanc gaan rennen. Test geslaagd.

Meer lezen:
Graafschapspad: https://wandelnet.nl/graafschapspad-sp-8
Fastpacking: https://en.wikipedia.org/wiki/Fastpacking
Kasteel Slangenburg: https://www.kasteelslangenburg.nl/
Dikste eik: http://www.bomeninfo.nl/lochem.htm
Camping Slangenburg: https://campingdeslangenburg.nl/

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account