fbpx

Trailen op de schoenen van een ander…

De dag tevoren bbq ik bij organisator Cor van Disseldorp. Tot laat in de avond genieten we verkoelende witte wijn in de grote tuin. De honden rennen, wij delibereren over… trails. Daarna zet ik met vriendin de tent op in de tuin. We laten niets aan het toeval over met deze hitte, we prefereren kleine tent boven te warme logeerkamer. Dat zullen we weten als de uren daarna de donder met imposant lawaai over ons heen rolt. Ik stuiter op mijn thermarest en de temperatuur keldert. De flitsen zijn niet van de lucht.

Vriendin vraagt schuchter of ik denk dat het gevaarlijk is… Ik grom dat het wel goed zal komen. Een klein tentje naast een hoog huis. Toch is onweer zo ongeveer het enige waar ik bang voor ben in ons overgeorganiseerde geciviliseerde wereldje. Als je een beetje uitkijkt in het verkeer en niet een gekke ziekte oploopt in een apenland heb je best een aardige levensverwachting. Onweer kan daar abrupt een einde aanmaken zoals ook blijkt uit het nieuwsbericht van afgelopen weekend over de ultraloopster die overlijdt tijdens een skyrace.

Aldus schuif ik iets op en nodig onze lieve kleine Blue uit in de tent. Onze dappere Heidewachtel die niet blaft of piept onder dit natuurgeweld. Met rasse schreden hobbelt ze tussen ons door en nestelt zich tussen onze benen waarna ze direct in een diepe slaap valt.

Rond 6 uur zie ik door de tentopening de kop van Cor die zijn honden laat plassen. Ik draai me nog een keer om terwijl Cor en Geraldine reeds naar de heide vertrekken om alles in orde te maken voor de start. Twee uur later rommelen wij wat door het huis in onze zoektocht naar een bak koffie. We pakken ons boeltje bij elkaar en ik kleed me vast aan voor mijn 30k.

Gelukkig maar want op dat moment besef ik dat mijn trailschoenen pleite zijn. Ook nadat de hele auto binnenstebuiten is gekeerd. Recent hebben we getraind in de bossen bij Renkum. De tas en schoenen in de hal gezet en waarschijnlijk heeft de werkster de schoenen in de kast opgeruimd. Dus heb ik in de veronderstelling dat mijn schoenen in de tas zaten niet verder gekeken…

Ik tref in de schuur bij Cor een kast vol schoenen maar hij blijkt op grotere voet te leven dan ikzelf. Slechts 1 paar superlichte raceschoentjes van Salomon heeft de 42 2/3 die ook mijn schoenen dragen. Opgelucht laad ik ze in. Anders had ik op de schoenen van vriendin moeten lopen maar die zijn een maat te klein en dat loopt toch matig. Ze heeft gisteren in volle galop haar teen in de deur gebeukt en het vermoeden bestaat dat hij gebroken is. In ieder geval kleurt een en ander vrij donker de dag erna. Ze loopt niet dus.

Aldus dumpt ze me bij de start op teenslippers en de schoenen van Cor in de hand. Het is zoals altijd een relaxte sfeer bij de start. Iedereen keuvelt, ondertussen de laatste voorbereidingen treffend. Ik trek mijn kuitstukken aan tegen eventuele kramp en besluit voor het eerst sinds jaren geen ondershirt te dragen. Het is zo verschrikkelijk vochtig dat ik bang ben mijn warmte niet kwijt te kunnen.

Ik krijg van Geraldine een mooi nummer 678 met daarachter ‘Teammember’ hetgeen me doet blozen. Je bent twee keer parcoursverantwoordelijke en dan al een volwaardig teamlid. Met een man of 50 ontvangen we de racebriefing van Cor. Ik sta te popelen op zijn schoentjes en hij stelt me voor als racer extraordinaire die vandaag gaat proberen te winnen. Nou proberen ga ik het zeker, de uitvoering is vaak wat beroerder, 100 punten voor inzet, zero voor praktijk.

Zeker vandaag. Ik heb al twee maanden niet gerend en de laatste keer was een 55k parcoursverkenning van de Maasdal marathon met Cor. Afgelopen week liep ik met twee pubers in de Alpen en dientengevolge een rugzak van 25 kilo. Dat merk ik meteen na de start als mijn bovenbenen nog lang niet hersteld blijken van het klimmen. Met een klein groepje maken we ons meteen los van het veld maar om beurten laat ik iedereen lekker gaan omdat de hartslag meteen door het dak gaat en het zuur door de pootjes kiert.

In het begin wat langere rechte stukken over op en heidevlakte met een hoogteverschil van exact nul meter. Het tempo zit er lekker in met ruim 10 in het uur. Het is onwaarschijnlijk vochtig en ik zweet als een natte bunzing. Meteen bedenk ik me dat deze wedstrijd niet mogelijk had kunnen zijn met de 40 graden van gisteren. Het is vandaag in de 20 met luchtvochtigheid maximaal en sappen wringen zich uit iedere porie van mijn lijf. Het gutst dus ik probeer om de 5 minuten te drinken.

Al na een uur merk ik dat mijn tepels beginnen te schuren, iets waar ik tot 30k eigenlijk nooit last van heb. Vandaag plakt mijn shirt echter als een klamme lap om mijn lijf. Voor het eerst in 898 wedstrijden besluit ik het shirt te lozen en blootbuiks te trailen, één met de natuur. Dat gaat een beetje tegen mijn principes in omdat ik niet die ordinaire badgast wil zijn en met enige stijl over de paden wens te vliegen, maar nood breekt wet. Vandaag ben ik die ordinaire Tokkie die met vadsig lijf op de schoenen van een ander, gutsend over de heide hobbelt.

Op een lang recht stuk opeens lawaai naast me, zes paarden rennen – aangemoedigd door hun trailende kameraden – naast me mee. Een imposante aanblik als de dieren me sierlijk voorbij stuiven. Ik zie meer trailers die inhouden en genieten van dit cadeautje. We zwieren verder en uiteraard lopen we verkeerd. Niet 1, maar zelfs 2 keer. Dat wordt 35 voor de prijs van 30. Het ligt overigens niet aan de pijlen. De route is uitstekend gemarkeerd maar als je in the zone bent of gezellig in een groepje loopt, kijk je niet goed. Zo simpel is het.

Het middenstuk bestaat uit heerlijke single tracks. Ik geef wat gas bij en voel de verkoelende bladeren over mijn kale bast. Zo slingerend door het struikgewas waan ik me in de jungle van noord Thailand. Dit is niet meer vochtig, dit is lopen in een natte waas. Mijn lijf kan het niet bijbenen zo hard als ik zweet en een dag later urineer ik nog steeds in het gele spectrum van de regenboog. Het aloude adagium ‘a happy mountaineer pisses often and clear’ houdt in ieder geval geen stand.

Na 20 kilometer opeens een steek in mijn knie waarna hij wat vocht begint te verzamelen. Ja zelfs vocht in mijn knie nu. Het beste is er ook wel af na de bergtocht van vorige week. Aldus staak ik mijn wild geraas en zoek een mooie route naar de finish. Met 27,7 kilometer in de benen sla ik voldaan mijn Strabrechtseheidebiertje achterover. Koude geneugten na weer een prachtig rondje trailen. Een eerste stapje naar weer langere dingen.

Ik lever de schoenen van Cor in en sta dan op teenslippers middenin het bos bij Heeze. En nu? Ik vraag Geraldine of ze iemand weet die richting het Arnhemse rijdt. Ze knoopt me aan een dame die net aan Start2ultra is begonnen en die dus gedrild wordt voor haar eerste 50 kilometer. Ik mag meerijden op voorwaarde dat ik al mijn kennis en ervaring deel tijdens de rit. Aldus wordt het een gezellig keuvelen. Ik zit op de voetenmat want met mijn natte lijf wens ik haar Audi niet te bevuilen. Aldus ruk ik de voetenmat eruit en plant die onder mijn derrière.

Al met al een nat en zwaar herpakken van mijzelf na een aantal weken niksen. Op naar meer!

Cor, Geraldine & Chris: dank voor weer een heerlijk trailtje en Nicole bedankt voor de rit!

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?