fbpx

Trailgenot a la crème, van kroeg naar kroeg

Cor nodigt me uit: “Ik heb ontdekt dat er twee kroegen zijn genaamd het boscafé en ze blijken van dezelfde eigenaar. Ik dacht meteen: daartussen ligt een trail! Van kroeg naar kroeg. Ga je mee verkennen?”

Ja hèhè! En zo geschiedde.

Service van de hoogste plank.

Op maandag 10 juni sta ik met Cor en zijn partner Geraldine ontspannen voor de startkroeg nabij Horst. Geraldine zal coachen en neemt dat nogal professioneel op. Steeds als we haar grote verhalen vertellen die dag luistert ze maar met een half oor terwijl ze ons dwingt te eten, drinken en rusten. Service van de hoogste plank.

Vanaf Horst draaien we in een bocht naar het zuiden om dan weer naar het noorden te rennen door de bossen langs de Maas. Cor waarschuwt dat het eerste stuk wellicht wat minder mooi is en een beetje asfalt bevat. Dat valt ontzettend mee en eigenlijk is vandaag alles mooi. Zo mooi eigenlijk dat we onszelf verbieden om het woord mooi nog in de mond te nemen. Zo komt het dat superlatieven als prachtig, verbluffend, sprankelend en supermooi de hele dag uit onze monden vloeien, want mooi is het.

Op de een of andere manier heeft Cor achter de tekentafel de fijnste single tracks weten te vinden en die achter elkaar geknoopt. Ik vind het nu de mooiste trail die ik in Nederland heb gelopen en ik heb er toch aardig wat onder de pootjes gehad.

De start is in het stadsbos rondom Horst en daarmee eigenlijk het enige ‘bevolkte stukje waar enkele families slenteren. Maar zoals dat gaat met trailrunnen: je zet enkele passen uit de civilisatie en direct ben je alle toeristen kwijt. Zelfs hier in het bosje al de mooiste single tracks. Zo mooi dat ik ervan moet toiletteren, iets dat me maar zelden gebeurt.

Na een korte pitstop door. Via rustieke landweggetjes pakken we zo nu en zo dan het Petranpad op dat Cor eerder liep. Het kruist soms ons pad en kleine stukken gaat het samen met ons op. Zo rennen we opeens over het erf van een boerderij, langs de velden en langs smalle slootjes. Groen alom.

Zo lekker in trance zijn we niet helemaal scherp als we opeens rechts van ons enkele bijenkorven passeren. De bijen worden opeens actief en we spurten door een waas van agressieve prikkers. Cor vloekt en danst als een aap op hete kolen. Eén keer in de knieholte gepakt en eentje tussen zijn schouder en racepack bekneld. Twee mooie rooie vlekken sieren zijn lijf. Dat is zelfs voor ons hardcore trailers too much. We besluiten hier voor het eerst de route iets om te leggen. Gelukkig staan we niet veel later voor een open veld met in het midden een prachtig stuk oerbos. Leed is vergeten.

Het is… mooi. We steken het spoor over en hard links weer het bos in. Een recht fietspad. Rechts ontdekken we een juweel van een trackje. We duiken erin en juichend dansen we door de dichte begroeiing. Geniaal! Het paadje zigzagt de juiste richting op maar we verkennen ook zijpaden en krullen heen en weer door dit stukje bos. De adrenaline komt uit de oren.

Via een idyllische minicamping stuiten we op Geraldine die ons tegemoet is gekomen. Eerste pauze op krukjes met dampende koffie. We doen enthousiast ons relaas terwijl Geraldine professioneel half luistert. Naast ons een veld met superkleine minigeitjes die enthousiast blaten. Cor wil weer snel op pad want ‘voor je het weet is het te gezellig bij Geraldine en sta je nooit meer op’. Gelukkig geniet Geraldine even intens van haar ritje met de auto en heeft ook zij een topdag.

Meteen na de pauze volgt een naar stukje, een donker pad van 200 meter. Het zou het enige stuk worden waar geen goede energie hangt dus dat wordt eruit gehaald. Ook hier wisselen daarna de verschillende landschappen elkaar af, dennenbossen, loofbossen, heidevelden en uitgestrekte velden. We moeten langs een slootje door kniehoog gras en riet en daar besluit Cor door het dorp te steken. Dit is iets teveel trail van het goede.

Over de Maas.

In het dorp pauze twee. Geraldine zit al op het terras waar we het pontje Broekhuizen – Arcen gaan pakken. De beentjes gaan omhoog terwijl we over de rivier kijken. Een gezellige bedoening met wandelaars, fietsers en motorrijders. Na een drankje sluiten ook wij aan op de pont. Twee verdwaasde stinkende bunzingen zittend op een trapje terwijl de boot ons overvaart. Dit is oprecht gratis meters maken.

Aan de overzijde volgt een open veld waar het goed heet is. We lopen een stuk parallell aan de rivier om dan van het water af te lopen naar het bosgebied dat ons naar het noorden gaat brengen. Tor onze spijt is er eerst een drukke weg waar we niet direct van weg kunnen komen. We verkennen ieder paadje maar lopen steeds vast op een hek of een complete golfclub. Cor zal hier later op de fiets teruggaan om een workaround te realiseren hetgeen hem ook lukt. Het is namelijk het enige lelijke stukje asfalt van de dag en dat kan niet als de rest …mooi is. Het contrast is te groot.

Vanaf hier wordt het een grote oase van trailweelde. We duiken het bos in om er pas bij kroeg twee weer uit te komen. We beginnen met een prachtige single track die steeds verder boven het landschap uit stijgt. Het is oprecht een graatwandeling. Links en rechts vennetjes en uitgestrekte velden. Euforisch trailen we over het hagelwitte paadje dat ons door deze Savanne  voert. Ik moet Cor van enige genialiteit betichten als je dit vanaf de tekentafel in elkaar kunt draaien. Van savanne volgt oerbos, volgt dennenbos met 1 miljoen dennenappels, volgt heidevlakte, volgt recreatieplas. Het is allemaal… mooi.

Ondanks de stramme pootjes dribbelen we door genietend van al het moois op ons pad. Kleine hoogteverschillen en het is alsof we op het kernpad zitten, de levensader die steeds door het midden loopt en ons enigszins verheft boven het groen. Steeds zijn er vergezichten en spectaculaire landschappen. We kijken tot diep in Duitsland. Dan volgt het prachtige Reidersmeer. Geraldine komt op ons toe met twee ijskoude biertjes. We lopen hier door mul wit zand en er is bij de eerste plas geen hond te bekennen. In stilte drinken we de koude vloeistof aan een picknicktafel die uitziet op de plas. We wandelen naar de parking waar Geraldine ons broodjes en koude cola aanreikt.

Klein stukje nog.

Dan door voor de laatste etappe. Via het bezoekerscentrum krullen we om de recreatieplas. Dan volgt een zwaar stuk van twee kilometer mul zand. Ik heb visioenen van saharazand zoals ik dat trof tijdens de marathon des sables. We ploegen voort. Het is einde middag en een zware lome hitte valt ons ten deel.

Cor heeft wegens een voetblessure lang niet kunnen trainen maar houdt zich kranig. Tot zijn eigen spijt krijgt hij last van zijn knie. We joggen waarna hij steeds met een krachtterm tot stilstand komt. Zonde om de knie helemaal in de puinpoeier te lopen dus wisselen we rennen af met speedhiken. Langzaam valt de hitte weg en komt het noodweer uit het zuiden ons achterop.

Het is gruwelijk benauwd en het moet haast wel gaan onweren. Geraldine wacht ons een laatste keer op bij een weg die we oversteken. Laatste versnaperingen en doorrr naar die verrekte kroeg. We malen door donkere bossen in kniehoog gras. Een laatste heideveld als we de donder al achter ons horen.

We passeren nog een mooi ven waar we stil van worden. Het kost geen enkele moet om je hier krokodillen en leeuwen in te beelden. Een drinkplaats in de savanne die we passeren. Dan via een dor, dood bos een smal trailtje in. De teller op het horloge is al lang de 50 gepasseerd. Waar blijft die verrekte kroeg? Ik scheld Cor met een grote grijns de huid vol. Hij ondergaat het grijnzend als we dan eindelijk uit een bosje op het asfalt vallen.

Geraldine staat klaar met twee immense witbieren. Maar ook kaas en bitterballen en broodjes en salsachips met Nederland die de paraletjes van diverse gebieden aan elkaar rijgt. Trailgenot a la crème, van kroeg naar kroeg.

Start: http://restaurantboscafe.nl/maasdal/home.html

Finish: http://restaurantboscafe.nl/rimpelt/home.html

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account