fbpx

De 51 km Eiger ⛰️ Ultra Trail  – 20 Juli 2019 🇨🇭

De 51 km Eiger ⛰️ Ultra Trail  – 20 Juli 2019 🇨🇭

3500+ woorden dus ⏱ 15 minuten ultra-veel-leesplezier 🏃‍♂️

Mijn langste, zwaarste, langzaamste en mooiste Ultratrail!

In deze blog kijk ik terug naar de 51 km Eiger Ultra Trail, hoe ik er van genoten heb, wat ik er van vond en vooral hoe het voelde, voor tijdens en na de race! Een terugblik waarin ik hopelijk weer leuke inzichten, tips en inspiratie kan bieden.

De feiten volgens mijn Garmin Fenix 5X horloge:

Afstand: 53,27 km

Totale tijd: 11:18:50 🏅PR

Tempo: 12:45 /km 

Hoogtemeters: 2769 🏅PR

Gemiddelde hartslag: 143 / Max hartslag 177

Calorieën: 5972 cal

Scroll naar het einde van de blog voor de Strava-link.

📸 Foto’s & video’s uit mijn Google Album! 📺

Waar te beginnen? 

Zaterdagochtend gaat om 04:30u de wekker in het Mountain Hostel in Grindelwald. Samen met een hele groep andere trailers uit Nederland maken we ons op voor het avontuur van vandaag. Spannend, maar vooral ook ‘eindelijk’ mogen we! Zo voelde ik me zeker – maar ik denk de meesten onder ons. Vandaag moest het gaan gebeuren, 51 km en bijna 3000 hoogtemeters trailen met echte cut-off tijden die je moest halen om in de race te mogen blijven. Let’s do this!

Niet voor niets wordt de Eiger Trail de ‘Panorama Trail’ genoemd!

Hoe kwam ik bij de Eiger? 

Woensdag 17 Juli ben ik samen met Mark en Mark afgereisd naar Grindelwald – een dag eerder dan de rest van de groep van MudSweatTrails (MST) die op donderdag zouden komen. Ergens tijdens een van de eerdere trails dit jaar had Mark gezegd dat hij ingeschreven stond voor de Eiger en dat andere Mark ook mee ging. Dit alles via MST omdat zij startbewijzen hadden en deze aanboden in pakketvorm met een ‘trailreis’ erbij. Na wat lezen online leek me dit ook een gave uitdaging en vond ik de prijs van 600 euro het waard om het avontuur aan te gaan. Gelukkig kon ik me nog inschrijven voor de 51 km. 

Het pakket bestond uit een entreebewijs (zo’n 130 euro normaal), 3 overnachtingen in het Mountainhostel (110 euro, 6pers kamer, stapelbedden, ontbijt), een mooi race-shirt van Salomon, een begeleide hike op donderdag, met lunch en diner en diner op zaterdag na de race. Het vervoer was op eigen kosten en wij hadden met zijn 3-en besloten → TIP💡 zowel een nacht tevoren (woensdag) als een extra nacht nadien (zondag) bij te boeken. Zo konden we ons 4,5 dag vermaken in en rond Grindelwald.

Alle 3 hebben we er zin in!

→ TIP💡 Zou ik het weer op deze manier boeken/doen? 

Ik denk het niet – ik vond de opzet goed en het hostel was netjes met goed ontbijt – maar iets te kleine bedden voor mij (1.89m). Bovenal vond ik het massale van de groep van bijna 100 Nederlanders bij elkaar iets te veel van het goede. Ik merk aan mezelf dat ik daar echt met een doel kom, die trail zo goed mogelijk lopen, er volop van kunnen genieten en alles daarvoor doen om ook lekker aan de start te verschijnen. Wat dat betreft val ik dan graag terug op mijn eigen vertrouwde structuren en routines – maar wil ik ook graag het maximale uit mijn dagen halen. Lekker naar buiten, er op uit, niet te veel tijd ‘niks’ doen – genieten van die prachtige omgeving waar je niet dagelijks bent. En dan is zo’n grote groep niet echt handig – evenals het kleine bedje en 6 grote mannen op 1 kamertje. Kort verhaal lang: ik zou het de volgende keer zelf proberen boeken, met een huisje in de buurt, groepje van 2-4 man maximaal met dezelfde instelling en focus – of die het ook echt lekker vinden helemaal hun eigen plan te trekken. De toegevoegde waarde van de MST organisatie was voor mij klein tot niet – ze deden erg hun best maar voor 100 man wordt het toch kudde drijven en uiteindelijk helemaal loslaten. En – het zou ook wel goedkoper moeten kunnen dan. Maar begrijp me niet verkeerd → ik ben heel blij dat ik gegaan ben!

Voorbereiding: Training – rustiger en minder gelopen.

Ik heb me aan mijn schema gehouden en nog een uurtje extra hoogtemeters getraind op Zondag. Is dat alles? Nee – ik bleef op mijn combi-trainingen van uithouding en kracht focussen, 2x per week 2 uur bij Crossfit Arnhem – naast het lopen en de survivaltraining en regelmatig fietsen naar werk. Daarbij kwam de geplande Veluwezoom Ultratrail waardoor ik weer voldoende ‘ervarings-kilometers’ kon maken ook voor de omvang. 

Ik had vertrouwen in mijn schema en heb weer wat meer aan herstel gedaan. Rustiger trainen, sportmassages, cryotherapie en wat langer slapen. Mijn hamstring herstelde goed en de sportmasseuse en fysio gaven aan dat ik er prima mee moest kunnen doortrainen en lopen. Volgens Strava heb ik ‘maar’ 40 km gelopen in de 3,5 week tussen de Veluwezoom en de Eiger Trail – veelal bewust omdat ik mijn duurvermogen vertrouwde en blessures wilde voorkomen. 

Hoe zag de week van de Eiger trail er uit? 

Maandag: 1,5u Survival Training, rustig 2,7 km loslopen met focus op bovenlichaam

Dinsdag: rust 

Woensdag: rust – 10 uur in de auto naar Grindelwald

Donderdag: ruim 2 uur en 10 km stevig wandelen met 582 hoogtemeters rond Grindelwald – s’avonds een paar baantjes in het openluchtzwembad. 

Vrijdag: ruim 2 uur rustig 6 km wandelen naar de ‘Eigergletscher’ – op ruim 2400 m hoogte en met een lekkere douche van gletsjerwater. 

Zaterdag: Raceday

Zondag: 42 km mountainbiken in 2 etappes en 3 uur, over 1578 hoogtemeters met een gehuurde E-bike → TIP💡  lekker uitfietsen!

 

Voorbereiding: 🍳 Voeding

Deze week heb ik normaal gegeten volgens mijn vaste ritme met wat toevoegingen 🆕

Ochtend: spelt havermout en rond 10:30u 2 crackers → nu met 100% pindakaas

Middag: spelt volkoren pasta met groente en gehakt en een appel

Snack: TIP💡 ik ben noten 🥜 gaan eten en deze ook door mijn Skyr gaan mengen!

Avond: een gebakken eitje met → avocado, kalkoenfilet en 4 volkoren crackers of skyr met fruit en dadels, wat muesli en rozijnen en → TIP💡 zomerfruit van Albert Heijn

In Zwitserland zelf hebben we s’avonds lekker gegeten waar we zin in hadden, schnitzel, friet en vooral pasta, 1 biertje per avond voor de doorbloeding, een ijsje of apfelstrudel. Heerlijk! Vrijdagavond was er een pasta-party georganiseerd door de trail-organisatie met lekkere spaghetti en veel rode saus. 

Zaterdag 20 Juli: Raceday!

De wekker ging om 04:30u – aangezien de start om 07:00u was en ik altijd 2 uur van te voren gegeten wil hebben. Al mijn spullen lagen klaar – we hadden vrijdag namelijk onze ingepakte rugzak laten controleren bij het ophalen van het startbewijs. Ik heb alleen koffie met een kom havermout en een sneetje brood met jam genomen. Ik blijf licht ontbijten om mijn maag niet overstuur te helpen en omdat ik zelf makkelijk eet tijdens het lopen. Dit is persoonlijk – dus kijk en probeer zeker goed wat voor jou werkt → TIP💡 en test geen nieuwe dingen/manieren/voeding op een grote race. 

De verplichte Eiger Trail race-gear → spannend!

Schoenen en sokken: als vanouds!

Vandaag uiteraard mijn vertrouwde en nu 86 km jonge Hoka One One Speedgoat 3’s met de lange Injinji Trail-sokken. Daarbij had ik vandaag weer mijn Nike compression tights, mijn compressie tubes (enkels tot knie) van Inov8 en een trailshort van Decathlon.

🤔 Vandaag geleerd: Ik heb de volledige 11 uur en 19 minuten nergens last van gehad en zelfs mijn veters niet aangeraakt – topcombi!

Kleding: warm maar stevig!

Vandaag was er mogelijk regen en onweer voorspeld maar ook zon! Ik koos ervoor om mijn lange (maar dunne) Nike Dri-Fit Compressie-shirt te combineren met het nieuwe Salomon t-shirt wat we van MST kregen en een ritsje had. Wegens de sterke zon had ik een petje meegenomen en de nieuwe Julbo zonnebril die erg fijn is. 

Racevest en de verplichte gear!

Even in lijstvorm want dat schrijft makkelijker: 

  • Salomon Adv. Skin 12L racevest → met stokkenzak van Salomon
  • 4 softflasks van 500 ml met water en alle 4 met electrolyte tablet (1 liter is verplicht) 
  • Allemaal verplicht: Vouwbeker, Warmtedeken, EHBO-set, Sporttape, 100% opgeladen telefoon (vaak op Airplane mode), Regenjas Salomon met 20.000 mm waterkolom (minimaal 10.000 verplicht) waterdichtheid, warm shirt met lange mouwen, mutsje en waterdichte handschoenen van Inov8, 2 buffs 
  • Eten: 8 bars (zoet, zout, pindakaas, van alles wat),  2 gels / 1 fruitmix, 4 druivensuikertabletten en cafeïne/suiker snoepjes 

En verder: (niet verplicht wel handig!) 

  • Black Diamond Carbon stokken (kan niet zonder met 2700 hoogtemeters)
  • Wat vochtig toiletpapier, tissues, Ibuprofen en paracetamol, blarenpleisters
  • Kaartje met hoogtemeters en verzorgingsposten langs de route
  • Bluetooth Beats Pro oordopjes voor muziek
  • schone sokken en een Decathlon regenbroek voor hardlopen
  • Uiteraard alle kleding die droog moest blijven verpakt in plastic zip-zakjes van Ikea 

🤔 Vandaag geleerd

  • Ik gebruik geen gels alleen de fruitmix van Decathlon – topspul.
  • Het racevest is heel fijn en ik had bewust veel spullen mee wederom als oefening en uit principe – ik wil op (bijna) alles voorbereid zijn 
  • De 4 softflasks (2 liter) aan water kwamen weer goed van pas – want juist de verzorgingspost waar je na 17 km zonder bijvullen – weer water mocht bijvullen – lag ineens 4 km verderop dan gepland! 
  • Ik had wat teveel eten/bars mee omdat ik toch rustig de tijd nam op alle verzorgingsposten om lekker bij te eten – tja – dat is een keuze. 

Hoe ging het? Verslag van de race!

Zwaar – maar heel gaaf en goed verdeeld. De eerste kilometer konden we lekker het dorp uit rennen en was ik snel weg. Vervolgens was het stokken pakken en klimmen! Na 5 km besefte ik me dat het zonde was om voluit te gaan. Ik had een goed tempo en kan met mijn 88 kg plus rugzak nou eenmaal niet als een hinde omhoog en omlaag op zo’n berg. Dus paste ik mijn tempo aan naar standje automatisch om ook leuke foto’s en video’s te kunnen maken. Het uitzicht en de route zijn ronduit fenomenaal – zo mooi! Genieten dus – en waar mogelijk op een vlak stukje echt wel weer even rennen vliegen en de benen losgooien. Bij VP1 kwam ik Mark 1 tegen die Mark 2 achter zich had gelaten in een bosje voor een sanitaire stop. Mark 1 heb ik letter laten lopen daarna en nog lang voor me gezien. Mark 2 zag ik niet achterop komen. 

Even gek doen op de hangbrug voor de foto!

Mijn strategie werkte goed en ik liep echt met veel plezier – het klimmen was zwaar maar ik ‘wende’ er toch aan. Dat zit ook tussen je oren en uiteindelijk als je maar je eigen tempo houdt kom je echt wel goed vooruit. Regelmatig stopte ik voor een foto, video, of een riviertje om mijn pet en buff even goed nat te maken en lekker te koelen. Uiteraard moest het tempo wel passen bij de cut-off tijden – iedereen had 7 uur de tijd om op de top van de Faulhorn aan te komen – maar ik zat ruim binnen die tijd. 

Binnen 7 uur moest je dus op de Faulhorn staan

Na de 2e verzorgingspost op ‘First’ kwam een hele mooie maar zware klim, ook technisch – met af en toe wat klim en klauterwerk. Genieten! En zeker met het uitzicht van de Alpbachsee, zo mooi! Ik had niet of nauwelijks last van de hoogte – alleen als ik een paar slokken water nam moest ik weer even bijpuffen en zat ik weer in mijn ademritme. Grappig wel – dan merk je dat er echt minder zuurstof in de lucht zit. 

Uiteindelijk aangekomen bij de 3e verzorgingspost op ‘Feld’ mochten we voor het laatst water bijvullen in ons vest – daar moesten we 17km mee doen tot VP 5 op ‘Schynige Platte’. Dit was lang en breed gecommuniceerd aan iedereen maar ja – je zal altijd zien dat er mensen zijn die dat toch vergeten zijn. Ik had alles even af en uitgedaan en op het moment dat ik weer wilde vertrekken was daar Mark 2 ineens. Leuk, even bijkletsen en ik ging weer verder – want nu vanaf Feld was het in 1 ruk door klimmen omhoog naar de Faulhorn… 

Deze klim was taai en steil, ik ging best wat mensen voorbij en zag heel wat mensen echt afzien. Het was voor mij ook zwaar – absoluut – maar ik merkte dat ik voldoende kracht, conditie en mindset had om gewoon lekker door te buffelen. Ik had goed gegeten weer op de VP en vertrouwen in mijn aanpak. Daarnaast is het ook gewoon gaaf, was het droog, mooi weer en een goede temperatuur ruim boven de 2000 m. Ik deed mijn extra t-shirt nu uit voor de klim want dit zou best warm worden in de zon.

Bijna boven kwam ik Manon van Start2Ultra tegen, die moed ingepraat werd door haar vriendje die op de mountainbike mee fietste. Ik kwam haar tegen toen ik de support deed op het Krijtlandpad in Juni – ze riep “hee Ultra Sven” en het was leuk om een bekend gezicht tegen te komen. We gingen samen de laatste 200 m omhoog naar de Faulhorn waar we echt trots konden zijn – ruim een uur voor de cut-off tijd waren we boven! En wat een uitzicht zeg… 

2681 meter en ruim op tijd boven! Check!

En ja hoor 10 minuten later kwam Mark 2 aanzetten en konden we even bijpraten in de file voor het eten en drinken op VP 4. We mochten hier dus alleen drinken uit onze vouwbekers en niet onze vesten bijvullen. Dat mocht weer bij VP 6 – dus ook niet bij de volgende VP.

Even lachen met Mark 2

Nu kwam er een heerlijke afdaling waar ik echt even los kon lopen – hup stokken in de zak en armen wijd en vrij om mezelf op te kunnen vangen als ik ergens zou glijden of misstappen. Maar het ging goed en ik kon lekker doorlopen naar VP 5 om even te eten en drinken. Er waren zelfs een paar stukken met sneeuw waar je goed moest oppassen en ik bewust maar een keer een glijbaan heb gemaakt om veilig af te dalen 🙂 

Sneeuw in de zomer… gekkenwerk!

Van VP 5 door liep je over prachtige bergkammen met uitzicht over de azuurblauwe meren bij Interlaken – heel mooi. Maar langzaam verplaatst de focus dan naar het aankomnen bij VP 6 waar we weer water mochten bijvullen. Nu was ik niet in nood – maar als je op een gegeven moment bordjes ziet met ‘300 m to next foodstation’ wordt je wel een beetje blij. Als dan na 1 km die VP er nog steeds niet is hoor je al wat meer mensen om je heen klagen. Dus bij een klein huisje zie ik een man en vraag ik of ik de post gemist heb? Het zou de eerste keer zijn maar goed het kan. Nee hoor – de post is nog 3 km doorlopen – verplaatst! Mooie boel op zo’n taaie trail als de Eiger – maar goed, ik was allang blij dat ik de VP niet gemist had. Hard kon ik nu toch niet want het was scherp dalen op sommige stukken door de weilanden. Dan merk ik wederom dat ik wat zwaarder en groter ben en soms ook mijn stokken gebruik om druk van de benen en knieën af te halen in het dalen. Al met al vind ik dat nog het zwaarste, steile dalingen door weilanden of paadjes die voor mij net te hard gaan om voluit te lopen. Maar daar leer je van en het uitzicht was er niet minder om!

Op deze paden is dalen heel gaaf, maar soms was het echt steiler!

Eindelijk was daar dan VP 6 – met ook een andere benaming – dus echt wel verplaatst en niet op de ‘Schynige Platte’ zoals gepland. Hier schrok ik wel een beetje van sommige mensen – moe, leeg, medische hulp nodig, sommigen echt geen zin meer. Velen hadden afgezien en ik denk dat die 4 extra km zonder water bijvullen er ook mentaal goed inhakte bij de deelnemers. Mijn flesjes waren nu ook bijna leeg dus ik maakte weer een ruime stop om te eten, bij te vullen en goed te drinken. Kort na mij kwam Manon aan die ik al eerder gezien had en na 5 minuten samen lopen weer voorbij gegaan was. Het ging goed, ook al vond ze het taai en even bijkletsen is dan leuk. En ja ook Mark 2 kwam er aan zetten – wederom toen ik bijgevuld en klaar was om te gaan. Mark had het ook zwaar gehad en nam lekker de tijd om bij te komen. Ik ben even blijven plakken en toen weer op pad gegaan – verder afdalen naar de laatste VP voor de finish in Burglauenen. 

Rechtdoor naar beneden… maar eerst het bos nog!

Op dit stuk kwam ik nog 2 Nederlanders tegen, een jonge man uit de buurt van Rotterdam en een dame, ik gok allebei eind 30 begin 40. We hebben samen een heel stuk door de bossen geklauterd waar het echt technisch was door alle boomstronken. Maar wederom heel mooi en gezellig om even lekker Nederlands te horen tijdens het lopen. Uiteindelijk schakelde ik een tandje bij en liet ze achter me. Ik had nog voldoende energie en wilde iets harder doorlopen – het afdalen was taai dus ik wilde zo snel mogelijk naar Burglauenen – daar werd het weer vlak.

En na een vieze steile slingerweg omlaag was daar eindelijk de laatste VP – waar ook de lopers van de 101 km een grote stop konden maken en een andere afslag namen dan wij. Hier werden ook de namen omgeroepen van iedereen die binnenkwam, stonden grote tenten om je om te kleden en was pasta en meer warm eten te krijgen. Leuk – maar ik wilde door want het dalen was eindelijk achter de rug en het was nog maar 7 km naar de finish! Ik heb niemand meer gezien van alle Nederlanders en vertrok binnen 5 minuten weer richting Grindelwald. 

Zwakke enkels? Sterkte!

Dit laatste stuk was weer genieten, muziek aan en rennen – ik heb hier veel mensen ingehaald die allemaal aan het wandelen waren, moe of bewust, rustig naar de finish want ze gingen het nu sowieso halen. Later leerde ik dat hier ook 101 km lopers liepen die niet op tijd in Burglauenen waren en dus de route niet af mochten maken maar op ons parcours terug moesten naar Grindelwald. Na ruim 10 uur al gelopen te hebben was ik blij dat ik de energie en zin nog had om er nog even tegenaan te gaan – uiteraard ook wetende dat de finish nu in zicht was!

En ja – na 11 uur en 19 minuten kwam ik trots de finish over in Grindelwald! Het was gelukt, met veel plezier en echt volop genoten te hebben onderweg. Veel meer een avontuur en lange tocht dan een een race – maar zo gaaf! Mark 1 en de organisatie van MST stonden bij de finish wat leuk was. En ook was daar de unieke medaille – gemaakt van een steen van de Eiger zelf. Een prachtig souvenir en passende herinnering aan zo’n lange gave dag. 

Ook zelf even filmend de finish over!

Conclusie: goed voorbereid en echt genoten!

De Eiger Trail is zwaar maar enorm mooi! Qua race was het fantastisch gaaf, een avontuur en met recht een ‘panorama trail’ zoals de bijnaam luidt. Ik ben heel blij met mijn voorbereidingen en de rustige bewuste manier van lopen waardoor ik ook echt kon genieten. De hoogtemeters en soms technische, gladde, rotsachtige paden of kronkelige boswegen maken het een echte uitdaging – maar dat mag ook. Je ziet zoveel mooie plekken, vergezichten en verschillende stukken berg en natuur dat het niet verveelt – zelfs niet na 11 uur! Het was leuk om mijn eigen avontuur te lopen maar toch her en der steeds mensen tegen te komen en mee op sleeptouw te nemen of ervaringen uit te wisselen. Pas later beneden en terug bij de groep hoorde ik ook meerdere verhalen van mensen bij wie het minder goed gegaan was. Best een paar mensen hadden toch last van de hoogte gehad, onvoldoende gedronken of gegeten, hoofdpijn gekregen en het lastig gehad op de trail. Ik hoorde en las ook van meerdere 101 km lopers dat ze niet op tijd in Burglauenen waren en dus het parcours niet af mochten maken. Dat lijkt me heel taai – maar hopelijk ook leerzaam voor de volgende keer. Ik ben blij dat ik goed getraind was en niet voor het eerst een 50+ km afstand hier kwam lopen – dat heeft zeker geholpen. Ook de extra dag die we eerder aankwamen was verstandig – al even settelen, het gebied verkennen en relaxter aan het weekend beginnen – en de hoogtemeters. 

Alsof je binnenkomt van een wandeltocht! Maar nu was het klaar 🙂

Hoe dan ook – als je van trailen in de bergen houdt is het een absolute aanrader – een avontuur maar alle moeite waard! Train goed, met de juiste mindset en je geniet van een fantastisch avontuur in de Zwitserse Alpen!

En wat denk jij? 

Heb je vragen over de voeding, training of gear die ik gebruik? Of andere vragen die met trailen en hardlopen te maken hebben? Let me know! Ik deel mijn tips, trainingen en ervaringen graag – maar ben ook heel benieuwd naar jouw visie en ervaringen.

Meer vragen? 📧 Mail me!

met sportieve groet!

Sven FM

Waar wordt ik blij van?

Buiten zijn! Ik zie mezelf als een enthousiaste loper met ruim 12 jaar ervaring op de weg, 6 jaar lang in obstacle runs en nu sinds ruim een jaar ook veel trails en 5 ultra’s. Het laatste jaar alleen heb ik 10 marathonafstanden of langer gelopen in binnen en buitenland en dit wil ik nog heel lang blijven doen. Ik experimenteer met voeding, kleding, schoenen, training en mijn eigen grenzen – en deel al mijn ervaringen graag, zodat anderen er misschien zelf ook iets aan hebben! Ik kijk en luister naar anderen, probeer schema’s, maak ze zelf en verdiep me continu in boeken, verhalen, blogs en vlogs om nog meer te leren over hardlopen, trailen, obstacle running, crossfit, voeding, rust, training en alles daaromheen.

 

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account