fbpx

De Amerongse Berg Trail

Ik heb deze trail vorig jaar ook gelopen, ik vond het toen al een mooie trail maar gisteren.. prachtig en machtig mooi zoals de heide in bloei staat en geurt, zo had ik de heide nog nooit gezien💜
Zoals altijd was ik ook vandaag op tijd aanwezig, beter gezegd vroeg aanwezig. Al voor 11 uur parkeerde ik mijn auto, tegelijk met Rianne die ik tijdens één van deze trails heb leren kennen. Gezellig kletsend liepen we naar de startlocatie ‘Bosrestaurant Het Berghuis‘.
Zoals altijd werden we ook vandaag weer hartelijk ontvangen, voordeel van als je zo vroeg bent dat er nog maar weinig mensen zijn en je dus tijd hebt om even met Geraldine, Cor en Chris en het team van vrijwilligers een praatje te maken. Er hangt een gemoedelijke, gezellige en fijne sfeer. Maar dat kan ook niet anders. Je verblijft met mensen die jouw passie delen. Langzaam aan wordt het gezellig druk en staat iedereen te popelen om van start te gaan.
Ongeveer 10 minuten voor de start begint Cor aan zijn welbekende racebriefing.

En dan worden we ‘‘los gelaten‘‘. We starten onze tocht in de prachtige bossen. In het begin is het even erg druk en ben je soms verplicht om te wandelen, maar als snel valt de grote groep uit elkaar en volgt ieder zijn of haar eigen pad. Om jezelf warm te lopen is het fijn om de eerste paar kilometer vlak te starten, en zo kom ik al snel in een lekker tempo. Na ongeveer 4 km passeren we de eerste verzorgingspost bij de start/finish maar het is niet warm en ik heb zelf genoeg te drinken bij me en besluit door te lopen. Het was er gezellig druk door de toeschouwers en de deelnemers voor de 10K die om 13.00 uur zullen starten. En de sfeer? Mag die altijd zo zijn? 💜

 

We werden al snel beloond door de mooie paarse vlaktes, jeetje wat is dit genieten. Ik word gewoon gedwongen om zo nu en dan even te stil te staan, te kijken en om er foto’s van te laten maken. En daar zijn de meeste het mee eens.. gewoon maar doorlopen is zo zonde want, wat is het mooi, wat is het een cadeautje om in zo’n mooie omgeving te doen wat je het allerliefste doe.. hardlopen! Het regent met regelmaat ook heel zachtjes door want niet alleen een fijne verkoeling is voor ons, maar ook wat de heide nodig heeft om zo mooi paars te kleuren.

Wat ik ook zo leuk vind is, dat je onderweg altijd weer een nieuw hardloopmaatje ontmoet. Omdat je bij het passeren van elkaar vaak even infomeert of het goed gaat, ontstaat er vaak een praatje en grapje onderweg. Zo ook vandaag weer, mijn loopmaatje voor vandaag heeft de Grossglockner Ultra trail gedaan, afstand van 33 km, deze trail staat ook nog op mijn lijstje die ik zeker wil gaan doen. En zo passeren we een loopster die op haar shirt ‘‘Karin, ongelooflijk goed’’ op haar shirt heeft staan.
En ik bevestig dat met een ’’daar ben ik het volledig mee eens’’ (3 keer raden hoe ik heet 😉).
We hoeven eigenlijk niet te vragen hoe het met haar gaat want dat moet gewoon ongelooflijk goed zijn haha. Maar ze heeft zich vergist om geen drinken mee te nemen, het is warmer dan ze dacht. Met nog een 3 kilometer te gaan tot de volgende verzorgingspost bied ik haar mijn bidon aan voor een slok water. Want de woorden van Cor bij de racebriefing, let op elkaar en help elkaar. Maar zo zou het overal en altijd moeten zijn .

De stukjes bos worden korter en deze verbinden het ene naar het andere mooie heideveld.
Tijdens het trailen kom ik echt helemaal tot rust door schoonheid van de natuur en vandaag weet ik, op 8 september a.s. loop ik (zeker voorlopig) mijn laatste weg/stad marathon. Ik ben mij nu volop aan het voorbereiden op mjin eerste ultra en eerste ultra berg marathon in Oostenrijk. Tijdens deze trail besef ik weer des te meer hoeveel vrijheid je het trailen je geeft, en je ook makkelijk de lange duurlopen in het bos kan lopen. Deze trail heeft toch ongeveer 300 hoogtemeters dus er zitten genoeg leuke uitdagingen in het parcour, maar er zitten ook mooie vlakke stukken en afdalingen in. Gelukkig hebben we de GPX nog dus ik ga hier zeker vaker zelf lopen. In het begin wellicht verstandig om dat onder begeleiding van manlief op zijn mountainbike te doen, gezien mijn gevoel voor richting whaha.

De allermooiste beloning van vandaag was toch wel het pad dwars door het grote heideveld, hier rechtsboven op de foto 💜
Ondanks dat een trail doorgaans zwaarder is dan je duurloop op het asfalt, is mijn gemiddelde hartslag bijna altijd lager dan als ik op het asfalt loop. Dat komt gewoon door de omgeving waarin ik loop, de bossen, de velden en zelfs de zandpaden geven zoveel rust. Dit is de beste manier om te ontstressen, te ontspannen en te sporten tegelijk. Maar ook helaas komt er ook aan deze trail uiteindelijk een eind. Het laatste stuk is een mooie afdaling waardoor je echt zwevend op de high five van Cor af vliegt. Ik heb nu een aantal trails van Trail Running Events gelopen, maar deze behoort toch wel tot een van mijn favoriete. Ik ben erg benieuwd naar de wintereditie, dus hopelijk tot februari 2020! 

Nog even leuk om te vergelijken.. De foto links is wat donker, maar toch is duidelijk te zien wat de minder hete en droge zomer dit jaar voor een effect heeft op de natuur…

2018                                                         2019

Door Karin

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account