fbpx

In de Italiaanse bergen

Pre-TOR-Moments

Vandaag heb ik een moment gevonden om eens wat op te schrijven. Ik ben gaan zitten op het terras bij de finishlocatie van de TOR des Giants. De vlaggetjes worden nu opgehangen en op de achtergrond weer die oeroude prachtige bergen die zo mooi afsteken tegen de heldere blauwe hemel daarboven. Voor mij een heerlijke plek om te zijn… genoeg mooie herinneringen op deze plek van nu bijna precies een jaar geleden.

Opnieuw de TOR des Giants Ultra Trail

De finish van een eerder doel is het begin van het volgende doel. en voor mij was dat doel deze editie van de TOR. Ik ervaar het als bijzonder dat bij deze 3e deelname een nieuwe start toch bijzonder en anders voelt… Het weerzien van vele vrienden, de sfeer en de gastvrijheid in Courmayeur,… Het voelt meer als een vervolg op prachtige herinneringen… Ik mag weer 340km door de bergen… Opnieuw het afzien gecombineerd met weerzien ervaren en met een enorme motivatie en een sterke wil opnieuw proberen met de steun van mede-Tor-Runners samen de 5 nachten door te komen om uiteindelijk weer terug te komen met een finish in Courmayeur.. Voor velen onbegrijpelijk, dat je voor de derde keer aan de start wilt verschijnen bij eenzelfde evenement, maar die hebben waarschijnlijk nog geen deelname ervaren… voor oud-deelnemers blijft de TOR des Giants als het ware een magneet… Aangetrokken door herinneringen, schoonheid en de enorme uitdaging door de schitterende Aosta Valley. Tja,… mijn week van 2019 staat op het punt te beginnen…

De bergen

Al twee dagen ben ik te vinden in de bergen. Samen met vrienden gaan we omhoog om het lijf te laten wennen aan de vele hoogtemeters die geklommen moeten worden. We kiezen een gebied, maken zelf de route, rijden naar het vertrekpunt, parkeren de auto, pakken onze spullen en beginnen aan de route. Dit keer nieuwe paden die voor anderen onderdeel zijn van TOR des Glaciers… Sommige stukken loop je in het donker,.. dus zeker leuk om ook overdag een te bekijken. Al klimmend spingen de sprinkhanen alle kanten op, de bomen zijn groen, de bloemen fel-gekleurd en het gebied wordt doorkruist door afwisselende paden met flinke klimmen. Nog zoveel plekken op deze aardbol zijn puur natuur, bijna niet bezocht en zo prachtig om te ervaren. Een berg kan zo enorm groot opdoemen op je pad, … daar ontstaat direct het besef hoe klein we zijn. De natuur neemt ons letterlijk mee over 1 pad,.. waarbij je achter iedere bocht iets nieuws kunt verwachten.

Een plan

Alle dagen voor de start staan natuurlijk in het teken van een TOR des Giants plan. 340km door de bergen met 31.000 D+ klimmen vraag toch om een bepaalde structuur, waarin je bepaalde keuzes vooraf goed kan maken. Vorig jaar ben ik als 360ste deelnemer gefinisht, waardoor mijn startnummer van deze editie 360 gaat zijn. Mijn keuzes van te gebruiken materialen zijn allang gemaakt. De inhoud van mijn Dropbag is allang bekend… het is meer de verdeling en de indeling van de route die ik nu wil gaan bepalen. Wanneer even een halfuurtje slapen en wanneer wil ik waar zijn. Het opdelen van 340km in 7 stages is een beetje mijn manier van behapbaar maken. 7 ultra’s van ongeveer 50km in plaats van 1 lange van 340km.

Ik start met Doug Strachan,… mijn Australische TOR maatje van vorig jaar. Het avontuur, met een lach en beleving staan centraal en,.. daarbij zou het mooi zijn dat we eerder in Courmayeur binnen zijn.. dan kunnen we onze vrienden terugzien met een lach en vele andere deelnemers ook zien finishen.
Hoe dit echt gaat uitpakken zal ik gaan ervaren.. nooit eerder is een verwachting precies uitgekomen. Het avontuur wacht, nog even geduld hebben… de start is komende zondag om 12:00u in het centrum v van Courmayeur.

Zomaar …

Daar gaan ze, iets voor me uit over een smal pad waarvan je het einde niet kunt zien. We slingeren zo al een paar uur omhoog de berg op. Veel gras met mooie bloemen,.. regelmatig een beekje met kristal helder water wat je tegemoet stroomt of dwars over het pad verder gaat. Ik vul mijn waterfles met het water, want het is warm en het kost me aardig wat kracht om omhoog te komen. Ik kijk om me heen en ervaar iedere paar minuten een andere omgeving.. hoe traag ik ook verder loop,.. de setting om me heen verandert met me mee… In de verte hoor ik de stemmen van mijn vrienden.. We zijn nu een paar uur aan het lopen en we weten dat we ieder moment bij een meertje kunnen zijn… Opeen schiet links van mij een Bergmarmot over het gras en deze afleiding zorgt ervoor dat ineens iedereen verdwenen is en dan ben ik alleen. De wind waait lekker en het geritsel van mijn jas klinkt vertrouwd. Even alleen in een prachtige omgeving geeft energie.. daarbij versterkt het mijn besef dat ik gelukkig ben op dat moment en dat nieuwe mogelijkheden ontstaan wanneer je keuzes maakt die je graag wilt en kunt. Ik neem een slok van mijn water en begin weer te bewegen… na 100 meter lopen neemt het pad me mee de hoek om en hoor ik mijn vrienden weer,… daar staan ze dan, alle 4 foto’s te maken van dit plotseling verschenen prachtige groene meertje, aan het einde van onze klim, midden in de bergen.

 

Wat kan eenvoud toch mooi zijn….

Tot de volgende keer,

Chris van Beem

chris@trail-running.eu

Tags:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account